• Lente in licht gevangen

    16 mei 2020

    De wereld komt langzaam weer op gang na een periode van vertraging. De seizoenen trekken zich daar weinig van aan en zo barst de lente los met zoet ruikende bloesems en ontluikende bloemen in een uitbundige kleurexplosie. Iets daarvan proef je in de tentoonstelling 'Als de lente doorbreekt' in de Utrechtse tentoonstellingsruimte Kuub. Hier zijn twee kunstenaars bij elkaar gebracht die totaal verschillend werk maken maar in kleurenpalet bijzonder goed bij elkaar passen en elkaars werk versterken. Een palet waar ikzelf nogal gecharmeerd van ben; de zachte tinten, gemengd met veel wit naast de aardetinten met soms een fel accent.

    Maartje Frenken schildert transparante lagen verf in de achtergrond waarop zij met kloddertjes verf natuur laat verschijnen. Soms enkele takken of heel suggestief geschikt in een vaas, soms abstract met bolletjes en dotjes verf waarin je met niet al teveel verbeelding bloemen vermoed. In haar werk met pastelkleurige tinten ruik je de ontspringende lente. Ze wisselt deze lichte doeken af met voorstellingen in donkere herfstkleuren. Maar ook daar breekt steeds weer het licht door. Ze heeft een mooie techniek van verfgebruik met lichte toetsen, vlekken en druipers die een bepaalde abstractie hebben maar waarin je toch onmiskenbaar een begonia ziet. Ik word erg blij van dit werk.

    Waar Maartje heel transparant werkt, schildert Toon Laurense met pasteuze olieverf. In dikke lagen bewerkt hij de verf met paletmes op het schilderslinnen. In eerder werk van hem zijn strakke landschappen te zien met pasteuze verfvlakken. Wat hij in Kuub toont is frivoler van aard. Lieflijk door de pastelkleurige tinten maar zeer robuust in de uitwerking. Wat een feest om naar te kijken. Zeker van dichtbij. In elk schilderij zitten wel honderd abstracte kleine schilderijtjes verwerkt. Heel boeiend om te zien. Je zou enige gelijkenis met het werk van Jackson Pollock kunnen zien maar dat is schijn. Waar Pollock de verf spontaan op het doek gooit of spuit en daarin de verf het werk laat doen, neemt Laurense meer de controle. Hij ontwerpt en schept de kleurvlakken een voor een. Elk kloddertje oranje is bedacht en bewust neergezet. Het is afgewogen werk met een grote uitstraling. Rustig van een afstand en zeer boeiend in de details. Ik houd ervan.

    Kuub is sinds kort weer geopend en zonder afspraak te bezoeken. Er is voldoende ruimte om te bewegen en heel druk is het nooit. 'Als de lente doorbreekt' is nog te zien t/m...

    Lees meer >> | 0 Reacties | 81 keer bekeken

  • Utrecht Overvecht in kleurvlakken

    26 maart 2020

    Toen de flats in Utrecht Overvecht werden afgebroken jaren geleden, stond beeldend kunstenaar Astrid Rubie aan de zijlijn. Ze keek door het bouwskelet heen en zag de felle kleuren van de binnenwanden. De bomen in het park stonden er voor als stille getuigen. Met dit beeld is zij als schilder aan de slag gegaan en zo ontstond de serie 'Overvecht'.
    De kleuren van de binnenmuren die tevoorschijn kwamen in het afbraakproces symboliseren eveneens de veelkeurigheid van Overvecht, een multiculturele wijk in Utrecht noord.
    De heldere kleuren heeft zij kubistisch in beeld gebracht met daarvoor de suggestie van bomen. Deze bomen zijn niet geschilderd maar vormen de drager zelf. Ze werkt namelijk op houttriplex en kiest haar materiaal in de timmerwerkplaats zorgvuldig uit. Knoesten en lijnen die in het plaatmateriaal zitten, krijgen in haar schilderkunst de suggestie van bomen. De organische vormen in het hout en de grillige lijnen van de stam contrasteren met de rechthoekige verfvlakken.

    De mooiste exemplaren vind ik die met warmgeel in de bovenhoek waardoor de suggestie van zonlicht wordt gewekt. De witte vlakken die zij soms aanbrengt geven een doorkijkje naar, ja naar wat? De leegte? Het eeuwige? Het tijdloze? Rubie maakt helder werk waar je niet in kunt verdwalen door de strakke lijnen maar die toch de verbeelding aan het werk zetten.
    De kunstenaar geeft rondleidingen op verzoek op Landgoed de Paltz waar zich een prachtige vallei bevindt. Dit betreft een oude zandafgraving. Het zand is in de jaren zestig gebruikt om de wijk Overvecht te bouwen. Nu groeien er bijzondere orchideeën.
    De tentoonstelling 'Overvecht' is te zien t/m...

    Lees meer >> | 0 Reacties | 106 keer bekeken

  • Relaxing Landscapes

    18 februari 2019

    Kunst in een ziekenhuis. Geen vreemde combinatie omdat van kunst iets troostrijks kan uitgaan in een omgeving waar leed en verdriet samenkomen. Ik merkte dat bij het opbouwen van de expositie en tijdens de keren dat ik de expo bezocht met familie of vrienden. Van verplegend personeel en ook van patiënten kwamen er fijne reacties. ''s Avonds loop ik hier een beetje door de gang en dan kijk ik naar uw werk. Elke keer zie ik weer iets nieuws en ik hou van de kleuren.' Zomaar een patiënt van de afdeling oncologie. Het zijn landschappen die rust geven, waar je in weg kan dromen 'Relxing Landscapes'. Ze ontstressen, ook al is het maar voor eventjes. De tentoonstelling is nog te zien t/m 26 februari in DIAK Utrecht, Bosboomstraat 1 Utrecht, 2e etage afdeling Oncologie.

    Lees meer >> | 0 Reacties | 290 keer bekeken

  • Utrechtse Atelierroute

    19 september 2018

    Utrecht is in het najaar het middelpunt van kunst en cultuur. Na Art Utrecht en het Uitfeest in de binnenstad in september, leeft kunstminnend Utrecht toe naar de Atelierroute in oktober. Bijna driehonderd kunstenaars openen hun atelierdeuren en geven een kijkje achter de schermen. Jonge kunstenaars laten videowerk zien, er zijn performances in de stad en installaties die je zullen verrassen. Beeldhouwers tonen hun beelden, keramisten laten hun baksels uit de oven zien, fotografen zetten je misschien wel gratis op de kiek en last but not least de schilders. In die categorie val ik zelf met mijn landschappelijke olieverfschilderijen. Graag laat ik je in het atelier mijn laatste serie 'Vulkanische grond'zien. Een serie die geïnspireerd is op mijn reis naar Australië en Nieuw Zeeland eerder dit jaar.

    Er zijn vijf deelroutes door de stad gemaakt en een route door Leidsche Rijn. Zo kun je kiezen wat je aanspreekt. Er zijn fiets- en wandelroutes beschikbaar. Het creatieve pand Concordia waar ik een atelier heb op de 1e etage, doet weer mee en we verwelkomen je graag (locatie G op de kaart). Concordia valt in de noordelijke route waar ook de Vlampijpateliers toe behoren. Twee creatieve broedplaatsen vol kunstenaars die samen goed zijn te combineren in een dagje kunst kijken.

    els vegter les2

    Mijn atelier in studio 146 biedt twee activiteiten aan. Zondag 7 oktober kun je kennismaken met het werk van cursisten. Het geeft een indruk van wat er tijdens meerdaagse workshops en op de wekelijkse schilderlessen gedaan wordt. Als je zelf wilt schilderen, ben je van harte welkom en kun je je die dag opgeven voor een workshop of schilderdag. Beginners en gevorderd, dat maakt niet uit. Het gaat in mijn lessen om schilderen met plezier, ontdekken en verdiepen.

    Zondag 14 oktober gaat de Atelierroute verder. Deze dag geef ik enkele demonstraties materieschilderen en laat je enkele voorbeelden zien. De demonstraties zijn om 12.00, 14.00 en 16.00 uur. Je kunt voor € 5,-  zelf een klein doekje maken. Van harte welkom!
    Op beide dagen krijg je 25% korting op een schilderij naar keuze!
    Dit vanwege mijn 25-jarig bestaan als kunstenaar en ondernemer. Lees hier meer.

    Utrechtse Atelierroute zondag 7 en zondag 14 oktober van 11.00-17.00 uur.

    Kunstenaars Concordia, Concordiastraat 68, Utrecht.

     

    Lees meer >> | 0 Reacties | 357 keer bekeken

  • Overzichtstentoonstelling Samaya

    6 juli 2017

    IMG_4497.jpg

    In een voormalig klooster van de Augustinessen te midden van gras en polder, is een grote tentoonstelling van Els Vegter te bezichtigen. Vijftien jaar werken als beeldend kunstenaar heeft een aanzienlijk oeuvre opgeleverd. Een kleine vijftig werken doet mee aan de solo-tentoonstelling in het huidige conferentiecentrum Samaya. Huidlandschappen, Kustlijnen, Laagland en Landhuid als ook enkele assemblages met lood, roest of elfenbankjes verfraaien de nissen van de kloostergangen. Het licht van de binnentuin werpt zacht licht op de kleurrijke, gelaagde olieverfschilderijen. De opening eind juni werd druk bezocht en er werd gelijk een tweetal werken verkocht. In september is er nog een mogelijkheid om aan te haken bij een persoonlijke rondleiding van de kunstenaar. Heb je hiervoor belangstelling? Stuur dan even een mail aan info@elsvegter.nl

    Congresgangers bij Samaya kunnen de tentoonstelling dagelijks bekijken t/m eind oktober 2017. Hollendewagenweg 20 Werkhoven.

    IMG_4494.jpg

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 589 keer bekeken

  • Sieraden in de Oude Hortus

    17 mei 2017

    IMG_3398De combinatie van groene natuur en stralende sieraden in goud en zilver vormt een verassende. Een groep van 24 goud- en zilversmeden treedt sinds vijf jaar gezamenlijk naar buiten onder de naam 'Utrechtse schatten'. Dit keer is het werk van de eerste vrouwelijke hoogleraar van Nederland, Johanna Westerdijk inspiratiebron. Ze bestudeerde de natuur en in het bijzonder schimmels en de fytopathologie. Dit is terug te zien in de verschillende sieraadontwerpen. De groefjes van de onderkant van een paddestoel bij Anneke Schollaardt, de fragiliteit van een wandelende tak bij Kevin Timmerman, de iepziekte als inspiratiebron bij Arthur Abeille of heksenkringen die leiden naar sierlijke ringen van Maja Badnjevic. Elke kunstenaar vertaalt de wereld van ziekten en schimmels naar zijn of haar eigen ontwerp. De uitstalling in de oude hortus is bijzonder. Sommige halssieraden staan in kistjes op het water en drijven tussen de (papieren) waterlelies. Een heerlijke groene, meditatieve plek om rond te dwalen en je te vergapen aan zoveel moois. Wil je alle foto's zien? Kijk dan hier. De tentoonstelling Schatten in de Hortus IV: Leef! is nog te zien t/m 5 juni aan de Lange Nieuwstraat, Universiteitsmuseum Utrecht. Meer informatie www.utrechtseschatten.nlIMG_3375

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 726 keer bekeken

  • Dutch Design Week 2016

    26 oktober 2016

    Je zou er een week vakantie voor op moeten nemen om alles te kunnen zien in de Dutch Design Week Eindhoven. Ik heb me beperkt tot de Graduation Show in De Witte Dame, Strijp R met Piet Hein Eek en Sectie C in het buitengebied. Een middagvullend programma met een stuk van de avond erbij. De tentoonstelling van de afgestudeerden was druk bezocht en toonde ondermeer innovatieve brillen, meubels van dennennaalden, kasten beplakt met Google Earth beelden, headphones die omgevingsgeluiden filteren en lampen van koeiendarmen van studio KBB. Inspiratie genoeg voor kunstenaars en designers.

    img_9359Sectie C was een busritje verder in het oosten van de stad. Hier hangt een heerlijke vibe van zelf maken, ambacht, stoere kunstenaars met grote werkplaatsen omringd door brandende vuren en biologische friet van de foodtruck. Er is genoeg ruimte om te dwalen. Ik leer een nieuw woord kennen; vermaler. Deze designer vermaalt je waardevolle spullen tot een nieuw tafeltje of krukje. Grafisch ontwerper en kunstenaar Coen Blankwaard heeft een grote studio vol Herman Brood-achtige kunst die ondermeer terug te vinden is op comfortabele poefjes. Verder toont hij trots zijn Leolux-stoel, een luxe fauteuil met een stofprint van de kunstenaar.

    img_9386Juul Rameau heeft haar Utrechtse atelier onlangs verruilt voor een ruime plek op Sectie C in Eindhoven. Van schilderijen en bladmotieven heeft ze de stap gezet naar industriële lampen van olievaten en robuuste hekwerken. Ze werkt samen met een architect die gespecialiseerd is in duurzame en betaalbare woningbouw. Het huis wordt gesierd met een hekwerk van Juul. Zij legt zich toe op organische kunstwerken maar ook op akoestische oplossingen voor holle ruimtes.

    img_9369Verder was ik erg gecharmeerd van het huid-achtige werk van kunstenaar Nacho Carbonell. Heerlijk om je te vergapen aan sculpturen van roest- of wasachtige materialen van objecten die de kunstenaar als levend organisme opnieuw in de ruimte plaatst. Verwonderlijk en intrigerend. Mooi en spannend. De DDW is nog te bezoeken tot zondag 30 oktober. Een must voor iedere kunst- en designliefhebber en ook voor volgend jaar weer een ritje Eindhoven waard. Gek genoeg was het mijn eerste keer. Ook daarvoor vind je tips in de folder met locaties in de categorie ‘must-see’. Een goede voorbereiding is het halve werk want er is erg veel te zien. DDW Eindhoven 22-30 oktober 2016.

    img_9358

    Last but not least heb ik eindelijk kennis gemaakt met Strijp-R waar Piet Hein Eek zijn werkplaats heeft. Ooit begonnen met tafels en kasten van sloophout is deze ontwerper uitgegroeid tot een icoon. Dit jaar werkt hij samen met meubelgigant Ikea en gaat duurzame meubels van rotan aanbieden. Op het Strijp-terrein is een gigantische winkel met spullen van jassen tot lampen; van tafels tot tassen. In de vintage horecagelegenheid met lekkere happen kun je even bijkomen van al het moois en in de toonzaal is ruimte voor kunst van jonge ontwerpers. Het avondbezoek was veel te kort en nodigt uit om nog eens terug te gaan naar deze fantastische locatie waar ook nog Strijp-S te vinden is met inspirerende kunst en design. DDW – je raakt nooit uitgekeken.img_9399

     

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 1393 keer bekeken

  • CreĆ«ren in voeding en kunst

    15 juni 2016

    collitis haar-kunst-groente-nsmbl-nwformaatWat hebben voeding en kunst gemeen? In ieder geval mijn persoon. Ik houd van beide. Kunst bewonder ik van anderen als ik tentoonstellingen bezoek en ik schrijf daar graag over op dit blog Huidlandschappen. Elk blog is weer een creatie. Van kunst en creativiteit geniet ik bij mijn cursisten die hun eigen werk scheppen en de kunst van creëren geeft mij zelf voldoening bij het schilderen. Er is niets mooiers dan het maken van een kleurrijk schilderij in vette olieverflagen waarbij de verf je steeds weer voor verassingen stelt. Graag laat ik de verf via het paletmes zijn eigen weg zoeken en dan ontstaan vanzelf kleine wondertjes op doek.

    Het bruggetje naar voeding is nu snel gelegd. Het scheppen van voeding zie je terug in het bereiden van recepten. Een mooi kunstwerkje op je bord toveren is een kunst apart. Ik doe dat graag en het liefst zonder recept. Deze autonome schilder is ook autonoom koker. Wel let ik op kleuren. Vooral in de herfst kan ik enorm genieten van borden met oranje pompoen met gebakken gele kaas, groene sla en rode tomaat, versierd met bruine gebakken zonnebloempitjes. Voeding in de zin van eten geeft mij ook veel voldoening. Sommige mensen zijn drinkers, maar ik ben echt een eter. Vind ook veel dingen lekker. Gezonde dingen maar ook ongezonde dingen. In de loop der jaren was dat terug te zien aan mijn dijtjes en wangetjes. Sinds een aantal jaren schuift de naald van de weegschaal weer naar links. Als dit zichtbaar wordt in je uiterlijk vragen de meeste vrouwen likkebaardend: hoe doe je dat?

    Om een lang verhaal kort te maken: ik ben het een en ander gaan opschrijven. Ook dat is een geweldig creatieproces. Het enige minpuntje is dat je er zolang voor achter de computer moet zitten. Daarom duik ik soms de bibliotheek in voor literatuuronderzoek met een fietstochtje tussendoor. Er wordt momenteel ontzettend veel geschreven over voeding, gezondheid en afvallen. We zitten middenin een gezonde voedingshype terwijl de obesitas oprukt ook onder kinderen. Graag doe ik mijn duit in het zakje en zal me vooral richten op patronen waarin je vastzit waardoor het moeilijk is om gezonder te gaan eten. Vind jij dit interessant? Volg dan het ontstaan van mijn boek via Facebook Balanceren in de Voedseljungle.

    Terugkomend op de scheppende kunst. In de zomer geef ik een ZomerSchilder4Daagse materieschilderen voor startende en ervaren schilders. Plezier, creatie, experiment en schilderen in de flow dragen bij aan een zomers vakantiegevoel. Vier dagen lang worden we ook nog verwend met gezonde Ottolenghi-lunches van een culinaire kok. Ja, daar verheug ik me nu al op. Na de zomer kun je op vrijdagochtend komen schilderen in het atelier bij een beginners- of gevorderde groep schilders. In september ben je uitgenodigd om kunst te komen kijken. Een aantal kunstenaars uit ons creatieve pand Concordia doen mee aan de Utrechtse Atelierroute. Zondag 11 en zondag 18 september gaan de atelierdeuren open. Je bent van harte welkom!

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 1582 keer bekeken

  • Silence out loud, Kranenburgh - tentoonstelling Joost Zwagerman

    11 mei 2016

    Heb je wel eens irritatie over de geluidsoverlast van je buren? Heb je wel eens overwogen je buren aansprakelijk te stellen voor de stilte die zij doorbreken? Kunstenaar Sarah van Sonsbeeck vroeg haar buren om tachtig procent van de huur te betalen omdat zij voor dat gedeelte haar woning vulden met geluidsoverlast. Zij onderzoekt de waarde van stilte en drukt dat uit in munten of goud zoals in haar werk Silence Is Golden But This Is No Silence. In de tentoonstelling laat zij een Faraday Bag en een Anti-Drone Tent zien waarin mobiele telefoons onbereikbaar worden. Zo herovert zij de stilte.
    Stilte is onbetaalbaar en kun je niet kopen. Je kunt het wel opzoeken in de natuur, in de muziek of in de kunst. Joost Zwagerman heeft een intrigerende collectie samengesteld van beeldend werk waarbij de broosheid van stilte tastbaar wordt.
    In museum Kranenburgh krijgen de werken alle ruimte. De indeling in verschillende zalen en thema's maakt het beleven van de stilte tot een gelaagde ervaring.
    De stilte van het landschap spreekt misschien het meest tot de verbeelding. Uitgestrekte landschappen waar niets gebeurt horen hier thuis zoals het werk van Koen Vermeule en Tornado van Raoul de Keyser maar ook een boom Red Tree met een heftige rode bladerenkroon van Sandra Derks. Het schilderij zuigt je naar binnen en je verdwaalt tussen de duizenden oranje-rode blaadjes in de stilte.
    De portrettengalerij hult degene in stilte door een zak over het hoofd, een sluier of een pet voor het hoofd. Het lijkt of ze niet gekend willen worden en ze omhullen zich met stilte en afzondering. Het paars van de sluier in La sacrifeé valt extra op als het gezicht in nevelen gehuld is. Het fotoportret van Bart met gesloten ogen krijgt iets heel verstilds en roept de vraag op of degene slaapt of net is overleden. Waar ligt de grens tussen stilte en dood.

    Wat opvalt in deze tentoonstelling is het terughoudend gebruik van kleur. Veel schilderijen of beelden zijn wit, grijs of zwart of een combinatie daarvan. De zwarte schilderijen en zelfportretten van Maaike Schoorel zijn daar een voorbeeld van. Op haar crèmekleurige doeken gebeurt hoegenaamd niets terwijl er zich toch hele taferelen afspelen. De roden worden dan extra opvallend zoals de bladerenkroon van Sandra Derks of de rode koffiepotten van Klaas Gubbels. Een verstild stilleven. Het plezier van de verf is er ook. Dat zag ik het duidelijkst in het werk van schilder Tjebbe Beekman getiteld Der Psychoanalalytiker. De divan en het rode Perzische kleed zijn in uitbundige roden geschilderd met pasteuze verf en klodders hier en daar. Je wilt niets anders dan neerploffen op deze uitnodigende, zachte bank en je overgeven aan het niets. De emailleverf geeft de strakke boekenplanken weer met het Freudiaanse werk binnen handbereik. Hier kan de patiënt tot rust komen, zijn verleden overdenken en zakken in de stilte.

    Er is ook de heftige stilte van oorlog en geweld. Kunstenaar Ronald Ophuis is een meester in het weergeven van de gruwelijke stilte. De stille minuten na een terreuraanslag of de bom die ontploft. Zijn werk Schedel toont het oorlogsveld na het geweld. Troosteloos en leeg. Maar ook de stilte na een Miskraam. Een van de meest indringende schilderijen op de tentoonstelling. Het bloed van de vroeggeboorte is nog zichtbaar tussen de benen van de afgebeelde vrouw en druipt op de tegels. Deze moeder ziet haar blijde verwachting in rook opgaan, blijft achter met lege handen en zal geen kirrende babygeluidjes horen. Het blijft voor haar oorverdovend stil. De foto's van deze tentoonstelling kun je hier bekijken.

    Twee jaar is Joost Zwagerman bezig geweest met de voorbereiding van deze tentoonstelling. Er hangen werken van Marlene Dumas, Jan Dibbets, Jan Schoonhoven, Robert Zandvliet, Erwin Olaf, Atelier van Lieshout, Ina van Zyl, Rineke Dijkstra en vele andere internationaal bekende kunstenaars. Er is herkenning en ook verassing bij het nog onbekende werk en de combinaties van werken. Zwagerman is hierin een geweldige gids. Zijn kennis van de beeldende kunst is groots en meeslepend. Bij binnenkomst vallen we gelijk in zes grote schermen met opnames van De Wereld Draait Door. We zien Joost Zwagerman druk gesticulerend in beeld. Zonder dat je de gesprekken kunt volgen, zie je hoe Yvon Jaspers, Ali B en Matthijs van Nieuwkerk aan zijn lippen hangen. Zo ook het publiek. Wat een talent, een charisma en een stem die nooit meer spreken zal.
    Deze tentoonstelling krijgt een extra lading omdat Zwagerman de opening nooit heeft meegemaakt vanwege zijn zelfgekozen dood. Ook die stilte is luid aanwezig. Zijn goede vriendin Jessica Durlacher schrijft hierover in de Groene Amsterdammer: "Als iemand die je kent het ongelooflijke doet dat zelfdoding is, laat hij zich plompverloren kennen in zijn meest intieme eenzaamheid. Het is een afwerping van maskers. Als zelfdoder laat je je kennen door nooit meer gekend te kunnen worden, je slaat de deur voor ieders neus dicht."
    De tentoonstelling Silence out loud is nog te zien t/m 12 juni in Museum Kranenburgh, Bergen.

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 1140 keer bekeken

  • The Prophecy of Bees - Kunstfort Vijfhuizen

    11 mei 2016

     

    Als liefhebber van het werk van Maartje Korstanje ben ik naar Fort Vijfhuizen geweest om haar inspirerende organische werk te zien. Samen met andere beeldend kunstenaars reflecteert zij op de relatie tussen mens en dier. Het uitsterven van de bijenpopulatie wordt als metafoor gebruikt voor de kwetsbaarheid van de natuur. Rudolf Steiner voorspelde al in 1923 dat de bijen het moeilijk gaan krijgen als de kunstmatige bijenteelt voortgezet wordt. Bijen staan wellicht ook bloot aan onze elektromagnetische velden (leve de mobiele telefoon!) waardoor hun fijne voelsprieten niet meer goed kunnen focussen en waardoor hun onderlinge communicatie wordt verstoord. Zo zou het kunnen dat ze de juiste bloemen met honing missen en de bestuiving van landbouwgewassen gevaar loopt. Het Kunstfort is een magische plek voor deze thematiek. In de koude, donkere binnengewelven komt de kunst tot leven en er zouden maar zo duizenden bijen kunnen krioelen. Gelukkig krioelen ze alleen op videoschermen. Korstanje opent de tentoonstelling met een aantal grote sculpturen. Vroeger werkte zij alleen met papier en karton maar de laatste jaren experimenteert ze met andere materialen zoals verf, epoxy en kunstleer. Het glimmende leer suggereert iets van kevers en schilden en contrasteert met de ruige, doorleefde huid van de beelden. Haar werk met de huidachtige structuren en organische vormen blijft mooi om te zien. Er zijn verschillende videowerken en filmpjes van bijen. Zo laat Sara Bjarland de doodsstrijd van een bij zien. Waar eerst het lijf van de bij nog draait en kronkelt en de voelsprieten druk op en neergaan, verstilt het beeld meer en meer totdat alleen nog de trilhaartjes bewegen. Uiteindelijk komt alles tot rust. Als uitsmijter is het oude videowerk van Joseph Beuys te zien waarin hij met een dode haas de galerie doorloopt. Zijn gezicht is ingesmeerd met honing en bladgoud. De thematiek is voor mij niet helemaal uit de verf gekomen. Ik moet eerlijk zeggen dat ik in een koud fort ook weinig geduld kan opbrengen voor allerlei videofilmpjes. Toch is de plek een beleving en de moeite waard. Buitenom het fort is een pad aangelegd met oude grafstenen en bijkomen kan in Restaurant 't Fort waar ze heerlijke hapjes serveren aan het water. Zie hier de foto's van de tentoonstelling.

    The Prophecy of Bees is nog te zien t/m...

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 1079 keer bekeken

  • Meer blogs >>