Els Vegter - Blog

Blog

• Zomer Expo 2012

  16 april 2012

  

  Wat is dat spannend om aan zo'n open inschrijving mee te doen. Anoniem gekozen staat open voor kunstenaars en amateurs. Dit jaar is de kapstok: liefde. Iedereen die denkt iets bij te dragen hebben in dit thema, mag zijn werk inzenden. Je betaalt het inschrijfgeld en klaar. Dan begint het lange wachten. 
  Eerst dacht ik: liefde? Ik heb helemaal niets met liefde. Ik maak landschappen en roest-reanimaties. Toen ging er iets borrelen. Vaak gebeurt dat onder de douche of ook wel op de fiets. Ik was al van plan iets te doen met vondsten en voorwerpen die om me heen zwierven na de dood van mijn moeder. Ze overleed in 2010. De knopendoos, de jarretels, de trouwfoto en vooral haar agenda-schrijfsels waren de stille getuigen. Maar het is meer ontdekte ik tijdens het maken. Het gaat over een generatie die niet meer leeft, ver voor de iPad en de iPhone. Ikzelf beweeg me er middenin. Mijn zoons sms-en en twitteren er lustig op los. Facebook is hun levensader. Ik leef in de tijd van sociale media maar heb ook nog voeling met de tijd van vroeger toen er nog met de hand werd afgewassen, de sokken gestopt en de kleding zelf gemaakt werd. Waar het eigen handschrift nog aanwezig was in papieren agenda's en persoonlijke voorwoordjes in boeken.
  Zo ontstond 'In loving memory'.

  Met dit werk heb ik in de rij gestaan voor Anoniem gekozen. Wat is het fijn als je dan te horen krijgt: 'Gefeliciteerd mevrouw, u bent door.' 
  15 juni is de opening in het Gem in Den Haag.

  In dit fimpje vertel ik over het werk.

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 27 keer bekeken

• Beaufort04

  4 april 2012

  

  Langs de Belgische Noordzeekust staan momenteel dertig beelden van internationale kunstenaars. De route begint in het westen bij De Panne en loopt door via Koksijde, Nieuwpoort, Westende, Middelkerke en Oostende naar Bredene, De Haan, Blankenberge en stopt in Zeebrugge. Beaufort04 is een triënnale die hedendaagse kunst toegankelijk maakt voor een groot publiek. Door de beeldenroute te combineren met de kustlijn is het een driejaarlijks groots cultureel evenement geworden. Monumentale installaties worden afgewisseld met intrigerende werken. De Nederlandse kunstenaar Folkert de Jong heeft een beeld geplaatst aan de haven van Blankenberge. De nar 'Monument voor een Saltimbaque' kijkt samen met zittende Belgen op het rustieke bankje uit over boten en masten van het pittoreske haventje. Het meest beangstigend vond ik de honden van Paolo Grassino. Zijn installatie 'Analgesia' staat zowel in het museum MEC Staf Versluys als aan het strand van Bredene. De honden verbeelden onze angst om alles wat we hebben te bewaken. Het zijn zwarte pallads en op het strand staan autowrakken met honden eromheen. De titel van het werk verwijst ook naar aspirines die verdoven evenals de samenleving verdooft is en soms geen greep meer lijkt te hebben op de gebeurtenissen. Het beeld dat mij het meest verraste was de zandworm van Marco Casagrande aan het strand van De Haan. Een mooi organische vorm die als beeld zijn bekoring heeft. Ik houd van het simpele materiaal zoals takken en wilgentenen en de ambachtelijkheid die eruit spreekt. Zoals hij zelf vertelt 'het sluit aan op de Nederlandse traditie van manden vlechten.' Het beeld wordt extra aantrekkelijk omdat je het kan betreden. Binnen wacht je dan de verrassing van het gefilterde zonlicht. De open sculptuur werpt zijn patronen van licht en schaduw op het zand waarover je loopt waardoor een totaal nieuw beeld ontstaat.

  Voor Beaufort04 is een praktische wandelgids uitgegeven die met handige plattegronden je bij het juiste beeld brengt. De kusttram is een ideaal vervoermiddel omdat het alle kustplaatsen aandoet. Je kunt zelfs gratis fietsen huren via de VVV. Aan een dag heb je niet genoeg. Het leukste is een hotelletje te boeken voor een of twee nachten. Wat je verder nodig hebt is een paar stevige wandelschoenen, een vouwfiets en eventueel een auto en natuurlijk veel zonneschijn.

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 54 keer bekeken

• Cultuurbezuinigingen

  26 maart 2012

   

  

  Merkt u iets van de bezuinigingen op de cultuursector?
  - Ja, ik merk het aan teruglopende verkopen. Mensen zijn voorzichtiger met het aanschaffen van kunst. 

   

  Die btw-verhoging doet ook geen goed. 

  Voor de kunstenaar blijft er steeds minder over of hij moet zijn prijzen drastisch verhogen maar dan wordt het nog moeilijker om kunst aan de man te brengen.

  Hebben de bezuinigingen veel invloed op uw werk? 

  - De bezuinigingen hebben geen invloed op mijn werk. Ik maak mijn eigen series assemblages of werken geïnspireerd op mijn eigen thema's: huid, landschap, grensvlakken. Toch betrap ik mezelf de laatste tijd wel op de gedachte: zal ik niet gewoon een paar kleurrijke, abstracte doeken maken die lekker in de verkoop liggen. Gewoon voor erbij. Hmmm...dus misschien toch een kleine invloed.
  Waarom hebben kunstenaars zoals u cultuursubsidies zo hard nodig. 

  - Kunstenaars hebben cultuursubsidies nodig om vrij en onafhankelijk werk te maken. Zo kan de kunstenaar echt wat vertellen met zijn werk en vernieuwend bezig zijn. Als je je oren laat hangen naar de markt en wat commercieel interessant is, krijg je pulp, klaprozen en portretten. Leuk voor boven de bank, maar geen kunst. Ikzelf ben onafhankelijk van subsidies. Zoals veel andere kunstenaars klus ik bij met kleine baantjes, lesgeven, workshops en het schrijven van artikelen over kunst.

  Wat is uw eigen mening over deze bezuinigingsmaatregel?

  - Als er gesneden moet worden, dan ook in de kunst. Maar niet zo drastisch en wel verantwoord. Kunst is breed. Ook concerten, bibliotheken, opera's, festivals, dans en kleinkunst horen erbij. Als dat allemaal zou verdwijnen, zou het een schrale bedoening worden. Anderzijds kan een bezuinigingsmaatregel ook een prikkel zijn om creatief het roer om te gooien. Het bepaalt mensen bij de vraag: wat wil ik nou echt? En waar een wil is, is een weg. Zo ontstaan er door de bezuinigingen ook weer nieuwe ideeën en initiatieven en niet alles is met geld te koop. Inzet, creatief denken, tijd en positieve energie zijn ook belangrijke krachten. Zo ben ik zelf workshops en cursussen gaan geven.

  Verzet u zich tegen deze bezuinigingen op de cultuursector en heeft u ook geprotesteerd op 20 november? (Nederland schreeuwt om cultuur)

  - Ik heb niet geprotesteerd op 20 november 2011 omdat mij dat niet zo ligt. Ik heb er wel reclame voor gemaakt via sociale media. Ik verzet me niet tegen de bezuinigingsmaatregelen maar zoek mijn eigen weg, volg mijn eigen ideeën en sluit me aan bij relevante netwerken en kunstprojecten. Er is nog genoeg leuks in de wereld van de kunst.

  Uit een interview van een leerling met beeldend kunstenaar Els Vegter voor het maatschappelijk werkstuk over de cultuursector en bezuinigingen, laatste jaar vrije school Zeist.

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 44 keer bekeken

• Social media voor kunstenaars

  23 november 2011

  Ben je nog wat onhandig met Twitter? Goed nieuws! In samenwerking met 10-Social geef ik workshops Zakelijk Twitteren. De workshops die ik geef zijn in regio Utrecht. Seats2Meet is daarvoor een mooie plek maar het kan ook op een andere locatie met wifi plaatsvinden. De locatie hoor je een week voor aanvang. Mijn collega Nancy de Bruin bestrijkt regio Haarlem. Kijk voor de data in de agenda van 10-Social.
  Daarnaast geef ik workshops Social Media voor beginners en starters. Hierin leer je je onderneming te profileren op de verschillende sociale media zoals LinkedIn, Twitter, Facebook en het bijhouden van een blog. Via mijn website kun je je daarvoor opgeven.
  ik ben zelf kunstenaar en gebruik sociale media intensief om mijn werk onder de aandacht te brengen.
  Met succes. Heb je interesse? Laat je horen! ik verwelkom je graag op een van de workshops.

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 225 keer bekeken

• Kunst boven station Amersfoort

  15 oktober 2011

   

  In 2008 werd ik uitgenodigd om als kunstenaar de vergaderlounges van Seats2Meet Maarssenin te richten. Inmiddels hangt mijn werk daar permanent. Het was destijds ontzettend leuk om te doen. Kunst in een mooie omgeving komt extra goed tot zijn recht en andersom gledt het ook. Mooie kunst laat de omgeving spreken. De vestigingsmanager van Seats2Meet Amersfoort vond dat ook. Ze kwam een keer langs, zag de kunst en viel als een blok. Ze nodigde mij uit om met een nieuwe collectie schilderijen de ruimtes van Seats2Meet Amersfoort te verfraaien.
  Zo kwam ik op een maandagmorgen met de Volvo volgeladen aan bij station Amersfoort. Ik kreeg bijna ruzie met de taxichauffeurs omdat ik op hun rijbaan reed en ook nog stilstond. Ik moest even bellen met Estefania. Waar moest ik nou uitladen? Nou, nou die taxilui hebben een kort lontje.
  Een locatie zo pal boven het station is natuurlijk ook heel erg druk. Na een tijdje waren alle schilderijen uitgeladen en naar boven gesjouwd. Toen kon het leuke werk beginnen. Passende kunst bij de ruimte zoeken. Het is zo gaaf om een schilderij op een knalblauwe of bloedrode muur te zien hangen. Heel anders dan in een galerie waar alle muren altijd saai wit zijn. Hier gaat het schilderij een verbinding aan met de omgeving wat zorgt voor krachtige kleurexplosies.
  Dus ben je op doorreis? Wip eens aan bij Seats2Meet Amersfoort. Je kunt er goed werken maar ook lekker lunchen. En het is heel bijzonder dat je zo in stilte kunt werken terwijl pal onder je het krioelt van de mensen. Als je van de ene kant van het pand naar de overkant gaat, loop je door een glazen gang die recht boven de stationshal is gebouwd. Een prachtig schouwspel.

   

   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 181 keer bekeken

• ZomerExpo Anoniem gekozen

  13 augustus 2011

  

  Op de valreep nog even naar het Gemeentemuseum Den Haag geweest om het geselecteerde werk van mijn collega-kunstenaars te bekijken. Het was een gevarieerd aanbod, gesorteerd op portret, landschap en stilleven. De klassieke thema's zeg maar. Net als in de vroegere salons hangt het werk van muur tot muur, van vloer tot plafond, enkele uitzonderingen daar gelaten.

  Een overdaad aan beelden, kleuren en vormen van amateur en professional door elkaar. Elk kunstwerk had wel iets dat raakte viel me op: ontroerend, absurd, wreed, hilarisch, intens, arbeidsintensief of groots. De jury heeft anoniem de selectie gemaakt in slechts luttele seconden. Een hele klus maar met indrukwekkend resultaat. Mijn aandacht ging naar de kunstenaars die zich net als ik laten inspireren door de huid. Het werk van Alda Koning valt op door haar minutieuze geschilderde weergave van de ouder wordende huid met sporen uit een rijk leven dat achter de rug is en terug te zien is op de huid van een lichaam in verval. Het contrast met een nieuw, maagdelijk wit kanten hemdje maakt het beeld spannend. Beeldend kunstenaar Inge van der Venlaat een huid van papier zien. Van oude theezakjes maakte zij opnieuw een servies door met naald en draad de papieren onderdelen aan elkaar te bevestigen.

  De zomerExpo is nog t/m...

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 178 keer bekeken

• Infiltratie in fort Asperen

  23 juni 2011

   

  

  Het kunstenaarsduo Liesbeth Bik en Jos van der Pol laat zich in hun werk inspireren door de omgeving. Fort Asperen kon niet anders dan tot een tentoonstelling leiden over grenzen, verdedigingslinies, oorlog, bezetting, verdedigingstactieken, samenzweringen en infiltranten.

   Too late, too little, (and how) to fail gracefully poogt territoria te doorbreken, rookgordijnen op te werpen en de bezoeker vooral op het verkeerde been te zetten.

   

  In het fort staat de herrie-makende installatie Air Time van Jasper Niens. Met een compressor wordt druk opgebouwd om iets in beweging te zetten, maar wat? Lange rode snoeren verdwijnen ergens bovenin de schacht. Ik kan het niet helemaal plaatsen. Elke minuut is er weer dat geluid van druk opbouwen en loslaten met een piepende sis. Bovengekomen bekijk ik de boekjes van Lara Almarcequi over ruïnes in het half donker. Op de muren heeft zij de Bouwmaterialen Fort Asperen  in beeld gebracht. Een lijstje met gewichten van hoeveelheden steen, cement en zand staan in zwarte letters op de muren gekalkt. Het imposante fort is teruggebracht tot de som der delen. Opeens sta ik in een zee van licht en zwiepen de luiken open. Prachtig uitzicht op groen gebladerte en de rivier de Linge (de langste van Nederland). Het schouwspel duurt even en dan vallen de luiken weer dicht en is de nis weer in het duister gehuld. In de volgende nis gebeurt hetzelfde. Air Time speelt een spel met licht en donker (of gaat het gevecht aan met) en de compressor trekt elke minuut alle zeven luiken op de bovenste verdieping open. Wat een verrassing om dit al lopend te ontdekken. Een van de weinige ruimtelijke objecten zijn de prachtige glazen lampen gemaakt door Nomeda en Gediminas Urbonas in samenwerking met het Leerdams glasmuseum. Ze liggen geschakeld op tafels en verspreiden verschillende kleuren licht. De vorm is afgeleid van een zak met lucht. Dezelfde zak die gebruikt wordt om duiven te trainen. Het zijn de trofeeën voor de winnaars van de postduivenrace om de Fort Asperen Cup. Een happening tijdens de opening van de tentoonstelling. Een postduif was in vroeger tijden een boodschapper tussen militaire legioenen. Hoezo vredesduif? 

   In de nissen van het fort staan opvallend veel flatscreens. De meeste kunstenaars vatten het thema van infiltratie, grensoverschrijding en oorlog samen in een videofilm. Een ruimte is zelfs gevuld met twintig flatscreens. Er zijn nauwelijks bezoekers en de films draaien voor de muren en mij. Vlaggen, veel vlaggen, protestmarsen, schreeuwende mensen, vreugdevuren, pannen soep, actievoerders en fanfarekorpsen vullen het beeld. Het is een overkill aan geluid, geschreeuw en geschiet en ik loop door naar een intieme nis voor de videoprojecties Serious Games en A Sun with no Shadow van Harun Farocki. Hij toont computergames die gebruikt worden voor training van Amerikaanse soldaten. Een slachtoffer, een dode hond of een colablikje wordt met veel precisie in het spel gebracht. Zelfs de schaduw van de tank door de zon wordt gesimuleerd. Het moet allemaal zo echt mogelijk lijken. Zo worden soldaten voorbereid maar krijgen ook een ‘mindset’ opgedrongen. Een bijna huilende soldaat in camouflage-tenue bezorgt me buikpijn waarna ik op zoek ga naar iets luchtigers.

  Ontwapenend is het videowerk ‘        ‘ van Navid Nuur met twee kippen. Onder hypnose blijven ze gebiologeerd op het asfalt zitten voor een getekend vierkant met een schuine streep erin. De dieren menen er een roofvogel in te herkennen. Na een poepje van de zenuwen op het grijze asfalt, waggelen ze weg bij het vierkant. Simpel maar boeiend om te zien omdat je verwacht dat ze het vierkant gaan betreden en de grens overschrijden. Teruglopend naar de auto, ren ik nog even terug voor een kunstwerk van Navid Nuur: een button met de tekst We share Air. Gratis voor iedere bezoeker.

  Too late, too little, (and how) to fail gracefully Kunstfort Asperen t/m 25 september.

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 182 keer bekeken

• De Ontmoeting in Sypesteyn

  23 mei 2011

   

  Gister was de opening van De Ontmoeting. Hedendaagse kunstenaars van kunstenaarsvereniging Kunstronde Vecht en Plassen reageren op de museumcollectie van kasteel Sypesteyn in Loosdrecht. Dat leidt tot verrassende huzarenstukjes. Zoals keramiste Claartje Borren die de kanten kragen van de antieke schilderijen pikt en daarvan een gigantische kroonluchter maakt. De open vormen in het kant heeft ze gemaakt van soepbotjes en mergpijpjes. Deze zijn vervolgens in keramiek aan elkaar bevestigd tot een witte, ronde kraag die boven de hoofden van de bezoekers in de toonkamer bungelt. De gesloten cirkel verwijst naar de cyclus van het leven. Barbara de Clercq liet zich inspireren door het kasteel als vleermuizenburcht. Deze fladderende schepsels overnachten regelmatig in de stille vertrekken van het kasteel en hangen er nu in brons.

  

  Het Chinese porselein dat overal in het kasteel staat uitgestald was de inspiratiebron voor Hansje Aelvoet en leidde tot een drietal keramische figuren. Zeeuwsche meisjes, maar dan anders. Aelvoet's werk valt op door grote beenpartijen en kleine hoofdjes wat een prettige onbalans in het werk geeft. En humor. De installatie 'DasletzteHemdhatkeineTaschen' van Adriaan van den Berk verwijst naar de rijkdommen van het kasteel. Maar uiteindelijk kun je niets meenemen in je graf. Toch verzamelt iedereen op aarde zijn rijkdommen en schatten. Arme mensen kunnen geen goud en zilver betalen en verzamelen nepzilver. Van den Berk stalt het uit met betonnen vormen. De vormen zijn gegoten uit oude verpakkingen. Het doet me sterk denken aan het werk van Patrick van Vught die eerder exposeerde met 'Dystopia' bij Laboratorio in de expositie Aandacht2.

  En waar viel ik voor? Als schilder werd mijn aandacht getrokken naar de Treurhoningboom van schilder Ans Schutten. De kleuren en kronkelige vormen spreken een oertaal. Ook het werk van Henriette J. Heutink vond ik verstild en verfijnd in materiaalgebruik en kleurkeuze. Een illustratief filmpje op haar website toont haar manier van werken. Een juweeltje is ook het werk van fjinschilder René Smoorenburg. Een schattig, wit (doop)jurkje schilderde hij minitieus naturalistisch na op een zwarte achtergrond. In de zware, zwarte houten lijst gaat het volledig op in de museumcollectie. Heel fraai.

  De heer van Sypesteyn had geen kinderen en wilde graag zijn naam nalaten door zijn bezittingen in het kasteel te conserveren voor het nageslacht. Dat is gelukt. Maar hoe zat het eigenlijk met mevrouw van Sypesteyn? De kunstenaar Marlies Ransdorp zet op haar de focus en schilderde een verstild portret van deze kasteeldame. Dat doet ons feministisch hart goed. Opvallend is het medaillon op haar vestje. Maria Machteld van Sypesteyn had namelijk als hobby het schilderen van medaillons, miniatuurtjes op ivoor. De afgebeelde medaillon bestaat ook echt en wordt bewaard in het Rijksmuseum. Helaas waren de kosten te hoog om het kleinood naar Loosdrecht te halen.

  De ontmoeting, expostie in Sypesteyn, 14 mei t/m...

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 174 keer bekeken

• Schoonheid van de wetenschap

  30 april 2011

   

  Ik vond het een beetje tegenvallen. Had me er zo op verheugd door de mooie plaatjes in de krant. Foto''s van cellen en weefsels, micro-opnamen van nanodeeltjes. Geweldig! Wat een inspiratie voor mijn eigen werk. Goed gestemd maakte ik de reis naar Boijmans Rotterdam. Nadat ik de pindakaasvloer van Schippers achter me had gelaten en vrij was van de penetrante geur in mijn neusgaten kwam ik bij de ''Schoonheid van de wetenschap. Alle beelden waren in beweging. Met grote pixels sprongen ze van de muren. Ik kreeg geen tijd me te verlustigen aan nano-deeltjes want alles zoefde in sneltreinvaart over de muren. De schimmels, beelden van water en geologie. Hoe leuk ik een tentoonstelling op? Jammer, jammer, voor mij een gemiste kans. Wel was er een mooi filmpje van een 12 weken oude foetus waarvoor je even op een bankje kon gaan zitten. Even rust aan mijn ogen.

   

  Schoonheid van de wetenschap is nog te zien t/m...

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 186 keer bekeken

• Geweld, seks, meditatie en onthechting

  27 april 2011

  

  Geestelijken die blote vrouwen onder hun kazuifels verstoppen en zich laten pijpen; yogi’s die zich door slangen laten wurgen, zwoele meisjes die zich door kikkers laten bevredigen met opzwepende klanken. Het zijn zomaar wat scènes uit de stop-motion animatievideo’s van Nathalie Djurberg. Deze jonge Zweedse kunstenaar heeft een solo-tentoonstelling in Boymans. Componist en vriend Hans Berg geeft bodem aan de beelden met zijn zelf gecomponeerde symfonische muziek. Een spannend duo dat wereldwijd tentoonstellingen heeft en in 2009 de Zilveren Leeuw in de wacht sleepte op de Biënnale van Venetië.

  Het is een beetje donker in de zaal van Boymans. Rechts kijk ik aan tegen grote stroken gekleurd papier die Nathalie Djurberg op de ramen heeft geplakt. Het maakt onderdeel uit van de tentoonstelling en tovert mooie banen gekleurd licht op de vloer. Toch vind ik het wat knullig gemaakt. Een beetje plak- en knipwerk. Maar misschien past het bij haar stijl. Ook haar poppen zijn zelf gemaakt en ruw afgewerkt maar stralen een enorme kracht uit. Puur, oer en authentiek staan een veertigtal beelden uitgestald in vitrines in de meest vreemde posities of yoga-houdingen. Hangend aan een boom, liggend op de rug, in de kat-positie ‘catstretchter’ met spijkers in het lijf geslagen. Dit is lijden. Het is een stevige opmaat naar de video’s die rondom vertoond worden op grote schermen. De titelvideo Snakes Knows it’s Yoga laat een yogi-mannetje zien met lange haren die pogingen doet te mediteren. Deze worden elke keer ruw verstoord door een slang die om hem heen kronkelt en de yogi op het laatst wurgt. De yogi weet echter niet van ophouden en gaat stug door ook al worden zijn ledematen ruw uit elkaar getrokken. De stugge yogi bekoopt het met de dood. Het is indringend en beangstigend om te zien. Djurberg slaagt er goed in om met eenvoudige klei-animaties zulke heftige emoties op te roepen. Nog sterker is dat in de animatie Untitled waarin een wulpse vrouw speelt met een kikker. De rode lippen van de vrouw zijn zwoel en dik en haar hele gestalte roept de associatie op met een seksbom. Hoe de vrouw de kikker benadert en hem over haar billen laat glijden, met haar tong zijn huid probeert te likken roept onmiskenbaar geile gevoelens op. De beelden brengen je naar je eigen donkere krochten en stimuleren je fantasie. In sjamaanse culturen in Midden Amerika worden padden verleid door sjamanen. Ze likken de hallucinerende stof van hun wrattige paddenhuid om in hogere sferen te komen. De video toont vooral de erotische beelden van het likken. Ja, een rode tong van klei kan heel opwindend zijn. De krachtige illusies die Djurberg schept met haar eenvoudige klei-animaties zijn heel indringend door de suggesties van bloed, geweld, rondvliegende ledematen, wormen en andere angstaanjagende dieren. De muziek ondersteunt de beelden met opzwepende ritme’s of zoet getingel.

   

  ‘Snakes Knows it’s Yoga’ met werk van Nathalie Djurberg en muziek van Hans Berg is nog te zien t/m 1 mei inmuseum Boymans, Rotterdam.

  De Pindakaasvloer van Wim T. Schippers kun je nog t/m...

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 217 keer bekeken

• Het nieuwe Schuttersstuk

  28 maart 2011

  

   

   

   

   

   

   

   

   

   

   

   

   

   

   

   

   

   

  Aan de vooravond van mijn verjaardag zat ik in IJsselstein. Zo'n plek onder de de rook van Utrecht waar ik nooit kom, maar wat eigenlijk een heel leuk stadje is. Een vestingstadje van het kneuterige soort. Ik moest in het stadsmuseum IJsselstein zijn en ook dat was van een kneuterig formaat, gerund door vrijwilligers. Het paste goed bij het thema van de avond: het nieuwe schuttersstuk. Ook al klinkt het heel erg 1700 en oubollig; toch prikkelde het persbericht mijn fantasie. De heren die erachter zitten, zijn zeker niet oubollig. Beeldend kunstenaars Wim van Sijl en Henk Wijnen schotelden hun publiek een performance voor waarin ze al hun subsidieaanvragen en toegekende gelden uit het verleden langs lieten komen. Een stevige beat eronder maakte het tot een swingend geheel. Vervolgens namen we een kijkje bij de tentoonstelling met werk van Wijnen en Van Sijl en wijlen Willem G.Wevers. Het vijfde schuttersstuk werd onthuld. Een scène in de oude graanmolen van IJsselstein. Toen kwam het hoogtepunt van de avond: het nieuwe Schuttersstuk. Het zesde inmiddels. Alle schuttersstukken maken deel uit van de serie Blije Werken. Ik was zo nieuwsgierig naar dit concept en nu was het zover. Alle aanwezigen, een handjevol publiek vooral van het mannelijk geslacht, werden uitgenodigd om plaats te nemen in de geënsceneerde opstelling. Videoschermen, spiegels, logo en videobeelden stonden al klaar. Nu de acteurs nog. Er was wel een voorwaarde aan verbonden: je moest betalen. Toen ik het bedrag hoorde, dreigde ik bijna af te haken totdat een goede fee (m/v) zich tot mij richtte en een mooi aanbod deed. Dat kon ik niet weigeren. Ik was toch ook niet voor niets helemaal naar IJsselstein gekomen. Bovendien was ik morgen jarig. Dit was een origineel verjaarscadeau voor mezelf: mijn eerste echte kunstwerk gemaakt door een ander. Weer eens wat anders dan een huidlandschap in olieverf. Alle deelnemers werden stuk voor stuk opgesteld in het nieuwe schuttersstuk getiteld BlingBamBoom. Geknield, achterstevoren, wijdbeens, zittend op een stoel en ik mocht samen met een figuur gehuld in zwarte NorthFace jas met capuchon, een spiegel ophouden. Geen sinecure want deze moest precies het schilderij aan de overkant spiegelen. Klik - klik - klik. Het zesde Schuttersstuk werd vereeuwigd totdat we kramp kregen en ons los konden maken van de setting. Ik ben onderdeel van een kunstwerk geworden en kan niet wachten totdat het eindproduct afgeleverd wordt. Of zou dat ook weer een happening worden? Volgens mij ben ik in een langlopend kunstproject beland. De kunstenaars willen namelijk het historische aantal van meer dan 150 schuttersstukken gaan overtreffen. In de loft van één van de kunstenaars praatten we na met een glas wijn en bekeken het materiaal alvast op de iMac. Mannen onder elkaar. Er werd zelfs gerookt. Rozig reed ik terug de nacht in, Utrecht tegemoet en mijn bed. En Beer. Ik had vreemde dromen van schutters met speren en vliegende beesten. Op de valreep van mijn vijftigste levensjaar een onuitwisbare ervaring.

  Tentoonstelling en Het nieuwe Schuttersstuk is nog te zien t/m 8 mei, Walkade 2, 3401 DS IJsselstein.

  Lees meer >> | 2 Reacties | Reageer | 269 keer bekeken

• Anselm Kiefer

  17 maart 2011
  

  Het was een tip van beeldend kunstenaarMieke Simons: 'Kiefer hangt in Antwerpen.' Zij werkt net als ik graag met materie en vondsten in haar verf. Kiefer is daarvoor een bijzonder inspirerend voorbeeld. Zijn monumentale werk is niet alleen indrukwekkend van veraf door de afmetingen en het thema (oorlog) maar ook door de details in het werk een feest van herkenning als je dichterbij komt. Beer en ik prikken een datum en gaan onder schooltijd richting het zuiden. We hebben geluk met de files, die zijn er niet. We hebben ook geluk met het weer want de zon schijnt uitbundig. We rijden eerst naar deLuchthaven van Antwerpen waar ik volgend jaar mogelijk werk ga ten toon stellen. De plek valt enigszins tegen. Met Schiphol op je netvlies met grote hallen, witte muren en lange ruime gangen is dit een kabouterlocatie. Op een zonnig terras praten we er verder over en bestijgen dan de trappen van het MKSKA. We parkeren onze bolide voor drie euro voor de deur van het museum. De hele dag. Een ongekende luxe waardoor de Belgen bij ons een streepje voor krijgen. Kiefer, geboren in 1945 in na-oorlogs Duitsland, ontvangt ons met zijn monumentale Grosse Fracht. Een groot werk van lood met een gigantisch loden vliegtuig ervoor met gedroogde zonnebloemen. Kiefer kiest zijn materialen om hun spirituele kracht. Het lood is afkomstig van het dak van de dom van Keulen. De zaden van de zonnebloemen dragen al nieuw leven in zich. Zijn werk is doordrongen van de gedachte dat elk einde een nieuw begin in zich draagt. De foto van dit werk is helaas mislukt maar de andere werken kun je hier bekijken.
  Bij het bekijken van zijn werk raakt me de zwaarte maar meer nog zijn liefde voor het materiaal. Er komt nauwelijks verf aan te pas. Al zijn werk is opgebouwd uit lood, organische resten, zaden, verdroogde grassen, takken, klei en gips. Ik raak enorm geïnspireerd en vind mijn eigen doekjes opeens heel erg klein en betekenisloos. Toch zie ik ook verwantschap in gebruik van het materiaal zoals in het werk 'Multatuli' en mijn eigen 'Landscape'. Ik kan niet wachten om weer aan de slag te gaan in mijn atelier.

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 276 keer bekeken

• Welke titel?

  22 december 2010
   

  Naarmate mijn boek over 'Kunst, Twitter en het dagelijks leven' vordert komen er steeds weer nieuwe titels voorbij. Ik merk dat een titel zich ontwikkelt net als het boek. Toen ik vijftig werd en begon met schrijven had ik nog geen titel. Toen ik met Twitter begon drong zich een titel op: Sarah op Twitter. Van deze titel heb ik dit gelijknamige blog gemaakt op blogspot.com. en publiceer ik stukken uit mijn dagboek. 

  Na een aantal maanden raakte ik gewend aan mijn titel als ‘Sarah’ en begon ik dat woord opeens oubollig te vinden. Met Sarah spreek je waarschijnlijk alleen oudere mensen aan terwijl ik mezelf nog zo jong voel. Zo ontstond titel twee: 50!...en op Twitter. Er klinkt iets door van trots en het geeft een bepaalde spanning tussen de seniorenleeftijd en de moderne bezigheid van twitteren, wat meer iets is van de jongere generatie. 

  De derde titel volgt een paar maanden later en haalt zijn inspiratie uit het boek ‘Meisje van de slijterij’. Zoals de schrijfster van dit boek bekend staat als @slijterijmeisje sta ik bekend in ‘twitterland’ als @huidlandschap. Zo bedacht ik titel nummer drie: @huidlandschap twittert over kunst en andere zaken. Ik vind dat deze titel de lading behoorlijk dekt maar het vraagt wel wat inlevingsvermogen. 

  Dit weekend kreeg ik opnieuw een creatieve inval en werd titel nummer vier geboren. Door de film Eat, Pray, Love ging ik associëren op de thema’s waar mijn boek over gaat. In het Nederlands heet het boek: Eten, bidden en beminnen. Zo kwam ik op titel vier: Twitter, kunst en boterhammen smeren. De twee eerste woorden spreken voor zich en spreken elk een andere doelgroep aan. Het laatste woordbeeld staat voor het dagelijks leven, de kinderen verzorgen maar ook het gewone ‘down to earth’ leven als tegenhanger van verheven kunst en virtueel twitteren. Het leven van boodschappen doen, bij de buren een kopje suiker halen, de was opvouwen, de hond uitlaten en broodtrommels vullen. 

  Het ontstaan van een boek is een creatief proces maar ik wist niet dat een titel ook een creatieve ontwikkeling doormaakt. Ik ben heel benieuwd hoe een uitgever daarmee omgaat en hoe bij hen zo’n proces werkt. De hamvraag: zit er volgens hen een geschikte titel tussen? Of verzinnen ze gewoon titel nummer vijf? En welke titel vind jij het leukst, spreekt je het meeste aan, waardoor je denkt: Yes, dat boek wil ik lezen. Of heb je nog een andere suggestie?

  Lees meer >> | 9 Reacties | Reageer | 384 keer bekeken

• Het Landschap van boven, van opzij & dichtbij

  5 november 2010

  De Solo-tentoonstelling van Els Vegter belicht het landschap vanuit drie invalshoeken: van boven, van opzij en dichtbij. Van boven trekt de aarde aan ons voorbij als een abstract schilderij. Herkenbare beelden vanuit een vliegtuig bezien. Rivieren en kraters, kloven en spleten, kreken en slenken. Het landschap van opzij komt zo uit de natuur. Met organische vondsten ontstaat een rietkraag op doek. Van dichtbij zijn het de details die fascineren. Een lijmvondst, vissenhuid, lood, bot of een kogelhuls. Huidlagen en aardlagen wisselen elkaar af. In de landschappen kun je reizen en op ontdekkingstocht. 

  Zaterdag 13 november opening van de tentoonstelling (filmpje). Het Landschap van boven, van opzij & dichtbij. Vanaf 13.00 uur is de Utrechtse galerie geopend en rond 14.00 uur is de officiële opening door dr. ing. Vijko Lukkien, landschapsdeskundige en bioloog. De tentoonstelling is nog tot 24 december te bezoeken. Zie voor openingstijden Galerie Rob Rademaker.

   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 508 keer bekeken

• Jack & Jill

  18 oktober 2010

  Een verassend kunstproject is Jack & Jill dat eind oktober te zien is in het COC in Rotterdam. De schepper van dit duo is Corinne Bot. Een wat magere, jongensachtige vrouw met superkort haar die heel vaak voor een jongen wordt aangezien, denk ik. Zij speelt met dit gegeven en maakt fotoseries en filmpjes van haarzelf als Jack & Jill. Jack is de stoere man met handen in zijn zakken (borsten afgeplakt) en Jill is een vrouw die van shoppen houdt. Corinne Bot introduceert  dit stel als volgt: Jack & Jill, a - pretty stereotypical - young couple, stuck in traditional gender roles. Jack’s a cute guy trying to be macho sometimes but really isn’t. He’s also a bit lazy. Jill’s a modern woman who likes shopping, reading chicklit and spending time with friends. She often tells Jack to get his lazy ass of the couch and help her with the household. But, she loves him very much!
  Jack & Jill blijkt uit een populaire Amerikaanse televisieserie te komen ontdek ik op internet. This sitcom is named after two of the six main characters, each with a name rather suggesting the other gender: Jaqueline 'Jack' and David 'Jill' Jillefski, who gradually realize they were in love at first sight. 
  Dus ook in de namen speelt zij met de geslachten. Ik heb Corinne ontmoet op de Kunstschouw in Zeeland (2009) waar we allebei aan meededen. Zij heeft met haar project Jack & Jill de Kunstschouw Award 2009 gewonnen. In Zeeland op Westerschouwen was een dergelijk kunstproject tamelijk vernieuwend.

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 461 keer bekeken

• De Wandelaar

  17 oktober 2010

  

  De Wandelaar, een 4 meter hoge figuur, is sinds mei 2010 op pad. De makers van de Wandelaar (Bart Ensing) en het bijbehorende gedicht (Marion Steur) maakten het beeld om mensen op een laagdrempelige manier met kunst in aanraking te brengen. De Wandelaar staat met zijn gedicht zomaar ergens langs de weg, trekt de aandacht en verwijst mensen naar exposities in de buurt. Beeld en gedicht zijn genomineerd voor de Gedicht&Beeld Prijs 2010 die op 13 oktober in Almere wordt uitgereikt 

  www.gedichtenbeeld.nl

  Daarna is er een expositie en kan het publiek stemmen voor de publieksprijs. Daarna willen de makers beeld en gedicht weer op pad laten gaan. Tenminste als er kunstenaars/exposanten zijn die de Wandelaar uitnodigen en willen bijdragen in de kosten van de verplaatsingen. Meer informatie op www.dewandelaar.exto.nl en op de Facebookpagina van de Wandelaar. Geïnteresseerden kunnen zich melden via dewandelaar@online.nl

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 644 keer bekeken

• BROOS 2

  4 oktober 2010

  Na een overvloedig zondags ontbijt rijd ik naar Deventer voor de opening van Broos. Zes vrouwelijke kunstenaars doen hier aan mee. Vijf schilders en een beeldhouwer. Hun werk is tentoongesteld in de Bergkerk, een gigantische kathedraal met een belabberde akoestiek zo blijkt later tijdens het openingswoord. Een grijze, oude  man in een zwart pak beklimt het spreekgestoelte en houdt een ellenlange lofprijzing op de dames kunstenaars. Hij leest zijn verhaal op van papier en ik kan er niets van verstaan. Een gemiste kans. Ik krijg de associatie met een dominee en laat alles over me heen galmen terwijl ik nip van een glaasje tomatensap en met mijn billen op een harde klapstoel zit. Als hij eindelijk is uitgesproken maak ik een rondwandeling langs de werken. Vooral het werk vanFrancien Krieg en Eline Peek is bewonderenswaardig. In bleke tinten tonen zij het ouder wordende lichaam in al zijn naaktheid, schoonheid en verval. De modellen van Francien lopen los rond (gekleed uiteraard) en geven graag een interview. Wonderlijk om deze naakt geschilderde vrouwen in het echt te zien. Kleding verhult de kwetsbaarheid merk ik. Hoe de kunstenaar de oranje sproetjes op benen schildert, de hangende platte borsten van een oudere vrouw,grove rimpels in slappe armen, blauwe aders op oude handen, de bolling van een buik, wangzakken in een doorleefd gezicht en rimpels op een voorhoofd; het is verbazingwekkend levensecht. Bij Eline Peek is het minder realistisch en gebeurt er meer in de verf. Vlekken en druipers zorgen voor spannende schilderkunst. De combinatie van deze zes kunstenaars is een gouden greep. De beelden van Lotta Blokker ondersteunen het geheel door de ontroerende, kwetsbare uitstraling van haar figuren. Bij de grote schilderijen van Dorien Plaat kun je een glimlach niet onderdrukken. Een piepklein muizensmoeltje onder een megagroot dekbed. Dat heeft iets grappigs. De ogen in haar werk kijken je doordringend aan. Verder is er werk te zien van Hester Schroor en Lita Cabellut. De laatste groeide op in de sloppenwijken wat je terug ziet in haar portretten van zwervers, prostituees en havenlozen. Nadat ik met twee kunstenaars heb gesproken rijd ik terug naar Utrecht. 

  Broos is nog te zien t/m 31 oktober in de Bergkerk te Deventer.

   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 623 keer bekeken

• BROOS

  13 september 2010

   

  

   

   

   

   

   

  Er lijken er steeds meer te komen. Kunstenaars die de huid schilderen tot in de fijnste finesses. Vrouwen ook allemaal. Niet toevallig. In Deventer komen ze allemaal samen en tonen hun laatste huid-werken. Van broze lijven tot krachtige beelden en indringende portretten.

  Het werk van Francien Krieg, Eline Peek, Lotta Blokker, Dorien Plaat, Hester Schroor en Lita Cabellut is eerdaags te zien in een mooie tentoonstelling in de Bergkerk, Bergkerkplein te Deventer.

  Tentoonstelling Broos is te zien vanaf 5 t/m 31 oktober met 3 oktober een opening voor genodigden.

  www.broosexpo.nl

   
  Toon gerelateerde artikelen

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 582 keer bekeken

• Open Art Fair

  2 september 2010

   

  

  Mijn werk wordt vertegenwoordigd op de Open Art Fair door Galerie Rob Rademaker. Ik exposeer enkele werken uit de serie Aarde & Rivierlandschappen. RTV Utrecht heeft onlangs een filmpjegemaakt over mijn werk en inspiratiebron.

  De Open Art Fair is een leuke, afwisselende en 

  bijzondere kunstbeurs in het centrum van Utrecht, in de Jaarbeurs achter het CS-station. De kunstbeurs wordt feestelijk geopend op 8 september om 18.00 uur met rond 19.30 uur het openingswoord. Leuk je daar te ontmoeten want ik ben er ook.

  De andere kunstenaars die meedoen in stand 3.55 zijn Lou Vos, Gerrit van Lieshout en Dick Schreinders. Verder is er een bijzondere tentoonstelling te zien van Kees Verkade. Heb je interesse? Laat het weten, dan zorg ik voor een gratis toegangskaart.

  Open Art Fair, 8 t/m 12 september, Jaarbeurs, Utrecht. Stand 3.55

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 675 keer bekeken

• Sculpturen van papier

  30 augustus 2010

   

  Wat bijblijft na een bezoek aan de Papier Biënnale 2010 is de schoonheid van de werken, de toewijding aan het materiaal en de arbeidsintensiviteit. Het geduld om het tissuepapier te bewerken met de scalpel in het werk van Lu Shengzhong. De duizenden perforaties in het werk van Amparo Sard of de minutieuze draadwerken van Gjertrud Hals. Insula is een draadwerk dat de cellen van het menselijke zenuwsysteem blootlegt. De schaduwen op de muur zijn onderdeel van het werk. Haar werk Partoont zeer fragiel de mallen van kleine Chinese damesschoentjes. Veel van de werken blinken uit in het ambacht en ingenieuze vondsten. Zoals de versneden boeken van Boukje Voet. Doordat ze als basis een boek over potpourri heeft gebruikt met kleurrijke bloemen vind ik dit echt een werk voor de doelgroep: (huis)vrouwen.Boek 8 hangt met lange slierten van de sokkel af en is een lust voor het oog om te bekijken. Alle letters zijn nog leesbaar. Toch heeft het ook een hoog tuttigheidsgehalte. De meeste werken zijn huzarenstukjes en niet geëngageerd. Veel van de werken oogsten bewondering in de gebruikte techniek en boezemen ontzag in voor het ambacht. Dat betreft met name de monumentale werken van Shengzhong, Piallat, Baier, Sard en Knoechl. De tweedimensionale werken vind ik als sculptuur minder interessant. De verschillen tussen de beide locaties zijn groot. Waar CODA opvalt in haar ruimtelijkheid en monumentale werken, is Museum Rijswijk wat rommeliger van aard. De getoonde werken zijn in Rijswijk verspreid over verschillende klassieke ruimtes vaak gecombineerd met antieke kunst die er al hangt. CODA staat klaar met een professionele persmap en is te volgen op Twitter. Museum Rijswijk heeft net een website in de lucht, waar ze heel trots op is. Veel werk wordt verzet door vrijwilligers. Persoonlijk vind ik CODA indrukwekkender. Het tilt de tentoonstelling als geheel naar een hoger niveau. 

  Holland Papier Biënnale 2010, CODA Museum Apeldoorn en Museum Rijswijk, 5 juni t/m 12 september 2010 www.coda-apeldoorn.nl en www.museumryswyk.nl

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 683 keer bekeken

• Spuitkunst

  16 augustus 2010

   Een Spaanse camping aan de Costa Verde heeft zijn eigen dynamiek. In Zarautz zitten we haring aan haring geschakeld op een camping pal aan de tolweg. De campingbaas, druk gesticulerend, loodst onze caravan behendig de heuvels op en wijst ons een minimale plek tussen twee andere caravans. We kunnen nog net een luifel opzetten en het kleine tentje voor de jongens. Veel campers, caravans maar ook Spaanse jongeren en surfers brengen hier een aantal nachten door waarna ze weer verder trekken naar de westkust. De camping is vol lawaai, ronkende motors, drukpratende Spanjaarden, huilende en schreeuwende kinderen, op afstand bestuurbare auto’s, blaffende honden en lallende jongeren ’s avonds laat. Gelukkig hebben we oordoppen bij ons. De enige reden dat we hier zijn neergestreken is de korte afstand tot Bilbao. Vandaag brengen we een bezoek aan het beroemdeGuggenheim museum. Het museum met de Spin van Louise Bourgeois getiteld Maman. Eindelijk zie ik dit beeld in werkelijkheid.
  Jammergenoeg vanaf de kade aan de overkant. 
  De spin is zo groot dat de mensen met gemak onder het lijf en de poten doorlopen. Er schijnt een mandje met eieren onder haar lijf te hangen maar dat zie ik niet van deze afstand. Bourgeois heeft tot op hoge leeftijd gewerkt als kunstenaar en beeldhouwster. De bezetenheid om werk te maken kwam voort uit frustratie vanwege het overspel van haar vader met haar gouvernante. 'Ik haat die vrouw' heeft ze wel eens gezegd. Pas rond haar zeventigste brak zij door als kunstenaar. Deze zomer overleed zij op 98-jarige leeftijd.

  In het overigens prachtige museum zijn twee lopende tentoonstellingen van Robert Rauschenberg en Anish Kapoor. Rauschenberg werkt net als ik met vondsten, vooral uit de industrie. Zijn laatste serie werken getiteld Gluts is op de derde etage van het Guggenheim ten toon gesteld. Hij is geboeid door recycling en geeft gevonden plaatstaal, zink en ijzer een tweede leven als kunstwerk door verschillende vondsten met elkaar te combineren tot een beeld. Bijvoorbeeld een STOP-bord of een oude luxaflex gecombineerd met een touw en een roestige trap. Hij verandert niets aan de materialen maar door de combinatie van vondsten, schept hij een nieuw beeld. Zoals het oude aanrechtblad met twee spoelbakken wat mij opeens twee grote ogen lijken met een rode tuinslang als lange neus. Een vreemd masker van metaal kijkt me aan vanaf de hagelwitte museumwand. Stiekem maak ik foto’s. Elke keer komt er weer een Spaanse bewaker op me aflopen en kijk ik onschuldig alsof ik de eerste foto maak.

  Anish Kapoor maakt spannende installaties waarbij vorm en materiaal uitgangspunt zijn. Zo heeft hij een zaalvullende installatie van rode wax in een grote ronde cirkel gecombineerd met een metalen hefboom. Het lijkt alsof de rode wax door de hefboom op een draaischijf naar buiten wordt geperst alwaar dikke klonten ontstaan. Jelle kan het niet laten er even met zijn vinger in te peuren. Het is zachter dan kaarsvet. De bewaker komt direct met een doos tissues aanlopen en schudt bestraffend met haar strenge hoofd. Blijkbaar gebeurt dit vaker. Ik had ook wel even willen voelen maar durf nu niet meer. Kapoor speelt hier met de verbeelding van de kijker. Wat door een machine gemaakt lijkt te zijn, is door hem met de hand neergelegd.

  In een volgende zaal is het precies andersom. Ook hier is dieprode wax zijn materiaal. De halve zaal is gevuld met pallets van tonnetjes rode wax. De tonnetjes passen in een kanon dat klaar staat. Het kanon schiet de waxpatronen af in de hoek tegen de witte museummuren.  Hele klodders zijn al tegen de muren gekwakt en ook de grond ligt bezaaid met wax en rode vloeistof. De associatie met bloed, oorlog, leven en dood ligt voor de hand. Behalve het kanon, staat er ook nog een compressor en een lege stoel. Er loopt een snoer over de grond. Waarvoor zou dat zijn? Onze vraag wordt bijna meteen beantwoord als een man in grijze overall de zaal binnen komt lopen. Hij stapt over het hekje van de installatie en zet de compressor aan. Hij pakt een ton rode wax en propt deze in het kanon. Hij duwt de boel goed aan met een soort spatel. Dan sluit hij het kanon af. Vervolgens neemt hij plaats op de stoel. Hij zit en wacht. Het publiek stroomt toe en de spanning stijgt. Wat gaat er gebeuren? Is het allemaal een grote act of gaat dat kanon echt af? Na enige minuten komt de man in beweging en Beer fluistert: ‘Het apparaat bouwt nog steeds druk op.’ De man loopt kalm en waardig naar het kanon. Hij gaat er naast staan en wacht nog even. Dan plotseling grijpt hij de hendel en duwt deze met alle kracht naar beneden. Een enorme knal vult de museumzaal. Het rode waxpatroon schiet op volle kracht in de hoek van de zaal en blijft daar aan de muur hangen als een dikke puist. De man loopt kalm weg alsof er niets gebeurd is. Wij bekomen van de schrik en blijven gefascineerd kijken naar de rode puist. Minutenlang. Dan komt de wax in beweging en druipt langzaam naar beneden. De klont valt op de vloer bij de rest van de rode massa. Voldaan lopen we de zaal uit. Jammer dat de kinderen hier niet bij waren, die denken nog steeds dat musea saai zijn en zitten op de begane grond achter een computer op hyves.

  Werken van Anish Kapoor (ook grote fascinerende pigmentwerken waar je in verdwijnt) zijn nog te zien t/m 12 oktober, Robert Rauschenberg Gluts, te zien t/m 12 september, Guggenheim  Museum Bilbao.

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 511 keer bekeken

• Steunkleur Groen

  29 juni 2010

   

  In het tijdperk van nieuwe begrippen zoals Guerilla Gardening, Schaamgroen, Balkonmoestuinen en Vertical Gardens, lijkt groen een steeds prominentere steunkleur te worden in de stad. Hoe communiceert de stad de openbare groene ruimte? Verschillende kunstenaars laten hierover hun licht schijnen. 
  De expositie Steunkleur Groen brengt deze ontwikkeling in beeld en toont de eigenwijze kracht van de natuur. In de expositie gaat het huiselijk groen soms letterlijk op stap en breekt uit om de stad te ontdekken. Het twittert erop los. Ontmoet elkaar op Facebook of FourSquare. Ook is het groen soms een (on)bedoeld sieraad, een verstilde verbeelding of een manier om ideeën en dromen letterlijk uit te laten komen. 
  Wie doen er mee aan deze groene expo? Een greep uit het aanbod: Joop Stolk (foto), De VIPbus, Cultural Oil, Hans van Lunteren, Angeliek de Jonge, Myrthe Mandenmakers, Wieteke Opmeer, HIK Ontwerp, Kommer Troost, Dennis Moet, Atelier van Corven en Herman van Doorn. De tentoonstelling Steunkleur Groen is nog te zien t/m 8 augustus bij Kunstliefde, Nobelstraat 12a in Utrecht.

   

   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 739 keer bekeken

• KAAPkunstenaars

  11 juni 2010

   

  Curator Mark Kremer heeft de kunstenaars voor KAAP geselecteerd. Het eerste werk wat hij koos wasShelter of colourfulness van Tamás Kaszás uit Praag. Het is een werk dat goed aansluit bij de insteek van deze tentoonstelling: artistiek activisme. Een kas van hout en glas in lood staat midden in het groen. Kaszás heeft zich laten inspireren door ideeën van Goethe, Beuys en Steiner. Eigenlijk wilde hij de bunker onder de grond bouwen maar dat mocht niet omdat de omgeving van het fort beschermd natuurgebied is. Daarop besloot de kunstenaar het gevaarte in de lucht te plaatsen en bouwde hij zijn schuilplaats op pallets. De kunstenaar is gefascineerd hoe kleuren de groei van planten beïnvloeden. Zo schijnt rood licht beter te zijn voor de groei van de bladeren en blauw licht is beter voor de wortels. Als je de houten kas betreedt, is er een plantenbak met kruiden aangelegd onder het gekleurde glas in lood. De zon schijnt naar binnen en tovert kleuren op de blaadjes. Het is binnen een serene, meditatieve plek. Van buiten doet de bunker me denken aan de ark van Noach. Een veilige plek afgeschermd tegen de boze buitenwereld. Kaszás, die ik even ontmoet vlak voor de opening doet me denken aan de veganisten die bij mij in het ecologisch woonproject wonen. Idealistisch, terug naar de natuur en eten van eigen grond. Vanuit dit werk heeft de curator andere kunstwerken gezocht in de lijn van het artistiek activisme. Het gaat in KAAP om buiten je kaders te treden, out of the box  denken. Het spoor van de kunstenaar volgen en je inleven in de ander. Een mooie thematiek zo rond de verkiezingen en na de overwinning van de PVV. De kunstenaar die hier het verst in gaat is Saskia Janssen. Zij dompelt zich graag onder in subculturen van matrozen, bouwvakkers of nachtclubzangeressen. Zij liet zich inspireren door het circus, waar ze zelf ook gewerkt heeft met slangen. Zij is de enige kunstenaar van wie twee werken op KAAP geplaatst zijn. Het eerste staat pal voor het grote buitenterras Hoepel voor Mensen. Een houten brug of schans waarop kinderen met fietsen naar beneden kunnen razen door een geblindeerde hoepel. Ze daagt kinderen uit hun angst te overwinnen en de sprong te wagen, net als zij ooit deed met haar slangenoptreden. Haar tweede werk is iets verderop in een boom geplaatst,Bioscoop voor Vogels. Elf films gemaakt door studenten van de Rietveld belichten de wereld van de mens zoals vogels die zouden kunnen willen zien. Het is de eerste vogelbioscoop ter wereld met een plateau vol pinda’s, brood en gedroogd fruit.

  Kaap, elk weekend geopend t/m 4 juli, Fort Ruigenhoek, Ruigenhoeksedijk, Groenekan.

  Lees meer >> | 1 Reacties | Reageer | 595 keer bekeken

• KAAP

  9 juni 2010

  Ik pak mijn spullen om naar fort Ruigenhoek in Groenekan te fietsen. Morgen wordt daar de aftrap gegeven voor Kaap, een groot kunstproject in en rondom het fort voor kinderen en volwassenen. Vandaag is de rondleiding voor de gidsen. We lopen samen met de curator en alle vrijwilligers langs de elf kunstwerken. De curator Mark Kremer vertelt iets meer over de kunstenaars en hun achtergrond. Het eerste werk wat hij koos was ‘Shelter of colourfulness’ van Tamás Kaszás uit Praag . Een bunker van hout en glas in lood staat midden in het groen. Eigenlijk zou de bunker onder de grond gebouwd moeten zijn maar dat mocht niet van het fort, wat beschermd natuurgebied is. Toen het niet de grond in mocht, besloot de kunstenaar het in de lucht te plaatsen en bouwde hij zijn bunker op pallets. De kunstenaar is gefascineerd hoe kleuren de groei van planten beïnvloeden. Zo schijnt rood licht beter te zijn voor de groei van de bladeren en  blauw licht is beter voor de wortels. Als je de houten bunker betreedt, is er een kas met plantjes aangelegd onder het transparante glas in lood. De zon schijnt naar binnen en tovert kleuren op de blaadjes. Uiteindelijk wil de kunstenaar dit proces van groei en beïnvloeding vastleggen en meten. Vanuit dit werk heeft de curator andere kunstwerken gezocht en dan vooral die passen in ‘artistiek activisme’. Het gaat in het hele Kaapproject om even buiten je kaders te treden, out of the box te denken. Volg het spoor van de kunstenaar en probeer je in te leven. Voor kinderen zijn er leuke ontdekkingen zoals een grammofoon die vanzelf gaat spelen als je hard schreeuwt in een pijpje. Of de houten brug waarmee je met fietsjes naar beneden kunt razen door een geblindeerde houten hoepel. Ook de popcornmachine die op gezette tijden popcorn de lucht in blaast wat je lekker op mag eten is vast favoriet bij de kids. Kunstenaar James Beckett laat kinderen kleine bunkers bouwen van allemaal afzonderlijke onderdelen. Door te bouwen en te lijmen ontstaat een eigen kunstwerk wat echter nauwelijks afwijkt van dat van je buurman. Vier bunkers vormen samen één fort. Pinkstermaandag ga ik de eerste rondleiding doen en dan in juni nog drie keer. Maar eerst moet ik me morgen eens goed inlezen in alle kunstwerken zodat ik niet met een mond vol tanden sta. Opening Kaap 23 mei om 2 uur, daarna elk weekend t/m 4 juli. Fort Ruigenhoek, Ruigenhoeksedijk, Groenekan. (vlakbij Utrecht)

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 538 keer bekeken

• Kunstenaars op Lanzarote

  13 mei 2010

  Een heerlijke nacht gehad zo onder de sterrenhemel. Wat opvalt is dat je zo weinig auto’s hoort en dat zijn wij niet gewend, wonend pal aan de A27. De nachten zijn echt doodstil. Na het ontbijt lopen we het stadje in op zoek naar fietsenverhuur. Dergelijke bedrijfjes zijn dun gezaaid. Gister nog vroeg ik het in de apotheek en die jongen haalde zijn schouders op en keek me zeer verbaasd aan alsof ik van een andere planeet kwam. ‘Fiets je nooit?’ vroeg ik. ‘ I drive my car’. Ik wist dat er een fietsenverhuur zat bij het postkantoor dus toen oriënteerden we ons daarop. Even later stonden we bij een Duitse vrouw tussen de fietsen, die hier haar business van gemaakt had en haar prijs goed wist te maken. We kregen vier simpele, wat afgeragde mountainbikes en nadat Beer een borg had gestort, vertrokken we richting Arrecife zuidwaarts. De route loopt pal langs de kust over fietspaden en boulevards. Bij villa Toledo, vlakbij huis nemen we koffie en smeren ons in. De zon schijnt uitbundig en door de wind van zee verbranden we gauw zonder het te merken. Ik voel me wel stoer zo met mijn mannen op de fiets. In Nederland stelt het niks voor, maar hier zijn we een bezienswaardigheid. Met onze gekleurde rugtassen op de rug en Beer met een hoed op, banen we ons een weg door Arrecife en rijden midden op de autoweg. De auto’s wijken ruim uit voor ons. We stoppen bij de burcht Castillo de San Jose. Hier is sinds 1976 het museum van hedendaagse kunst gevestigd. Werken van Manrique, Miro, Tapies en Millares. Verschillende materiekunstwerken zijn te zien. De fototentoonstelling van Huan Zhang boeit ook de jongens. Deze Chinese kunstenaar heeft in het werk ‘ Family Tree’ zijn hoofd vol getekend met de namen van zijn voorouders. In tien verschillende portretten zie je de ontwikkeling. De eerste manshoge foto van zijn hoofd begint met enkele Chinese tekens en de laatste foto toont een volledig zwart gezicht bedekt met inkt. Bizar. Het gaat over identiteit en identiteitsverlies wat bij de laatste wazige foto beangstigend treffend is weergegeven. We klimmen de burcht in en kunnen buiten op het dak ver uitkijken. Het restaurantgedeelte evenals de rest, is ontworpen door Manrique en heeft dezelfde ronde vorm als het restaurant in de Vuurbergen. Dit keer met een prachtig uitzicht op de haven van Arrecife. We fietsen verder langs het vliegveld van Arrecife dat pal aan de oceaan ligt. Hier is plek voor wat naturistenstrandjes. Een fijne locatie zo dichtbij het motorgeronk en de uitlaatgassen van opstijgende vliegtuigen. Het is wel fascinerend om zo dichtbij te kunnen komen en die grote joekels zo over je heen te zien en horen vliegen. We fietsen verder in de brandende zon naar playa Honda waar we wat lunchen onder de schaduw van een palmboom. Het is hier super rustig. Een jogger, een man die zijn honden uitlaat, een fietsend kind maar weinig toeristen. We rijden nog iets verder naar Porta del Carmen waar we gaan zwemmen in de zee. Dit is een grote badplaats met veel hotels en ziet er ongezellig uit. We zijn blij met ons eigen lieflijke Costa Teguise en de Camel’s spring Club. Op goed geluk gekozen via internet maar wel een schot in de roos. Op de terugtocht trekken we allemaal een blouse aan want onze armen zijn flink verbrand ondanks regelmatige smeersessies. We strijken neer in een typisch Spaans eettentje met tapas. Zo’n vriendelijke man achter de bar met een missende tand neemt onze bestelling op. Hij spreekt geen Engels maar heeft wel een kaart in het Engels. Calamaria, gemengde visschotel, wat salade en tapas in veel olijfolie. Alles smaakt gekruid, Spaans en pittig. We eten hier als enige toeristen ons buikje rond. Langzaam lopen de tafeltjes vol met meer mensen en wij fietsen voldaan op huis aan.

  Lees meer >> | 1 Reacties | Reageer | 647 keer bekeken

• Borst en Zandmotor

  3 mei 2010

   

   

  Aan tafel schuift Beer een brief onder mijn neus. De uitslag van het bevolkingsonderzoek blijkt al een week lang in zijn brievenbakje te liggen. De hele familie gaat om me heen staan als ik de brief openscheur. Jelle vroeg gister nog in de badkamer: ‘Mam, heb je nu kanker?’ Toen wist ik het nog niet want ik had die brief nog niet gezien.  Ik heb mijn leesbril niet op maar zie wel een hele lap tekst. Dat kan nooit goed zijn. ‘Geef mijn bril eens’ beveel ik. Zoonlief komt toegesneld, ik zet het ding op mijn neus en begin te lezen. ‘Blablabla …beoordeling van uw foto’s….geen afwijkingen gevonden.’ Yes! Dat is goed nieuws. Waar schrijven ze de brief dan mee vol? Dat je vooral geen gat in de lucht moet springen want dat het slechts een momentopname is. Als je iets vreemds ontdekt tussen nu en twee jaar, moet je zelf contact opnemen met de huisarts en er volgt een alarmerend rijtje:

  -als u een knobbeltje in uw borst voelt

  -als u een deukje of kuiltje in de huid van uw borst heeft

  -als de huid van uw borst op een plek dikker is dan normaal

  -als er bloed uit uw tepel komt

  -als uw tepel verandert

  -als uw borst anders aanvoelt

   

  ‘Gatver, bloed uit je tepel? Kan dat dan?’ vraagt Jelle verschrikt. Tja, ik moet er ook niet aan denken. Ik vouw de brief weer op en pak mijn spullen voor het atelier waar ik vandaag ga schilderen. Ik werk aan de Zandmotor wat eigenlijk ook de vorm van een borst heeft. Grappig. Zit ik toch weer bij huid. Ik breng zanderige tinten aan, grijs voor de omgeving en een beetje mosgroen voor het hart van de motor. Aan het einde van de dag ziet het schilderij er al aardig uit maar heeft duidelijk nog meer verflagen nodig. De olieverf moet echter eerst goed drogen anders ontstaan vlekken. Ik kleur ook het andere schilderij, een Waddenlandschap in met blauw en bruin. De eerste lagen doe ik met acryl. Daar overheen komen verschillende olieverflagen. Aan het einde van de week ga ik deze werken afmaken. Anders na de meivakantie. In de avond zoef ik nog even met de Volvo naar de sportschool voor een pittige Zumba-les. De Latijns-Amerikaanse muziek knalt door de zaal en het Colombiaanse meisje draait als een gek met haar heupen. Ze heeft een broek met slierten aan, een echte Zumba-broek, die wild heen en weer slingeren bij zoveel billengedraai. Echt, als je denkt dat je dansen kunt of je denkt je jong te voelen met vijftig, ga nooit naar Zumba. De confrontatie met zoveel ritmische, sensuele souplesse is bikkelhard. En die grote spiegels zijn helemaal killing. Toch heeft het jeugdig enthousiasme van het meisje de overhand en krijg ik alleen maar de slappe lach als ik de mambo-pasjes weer eens niet bij kan houden.

   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 754 keer bekeken

• Stille vulkaan

  30 april 2010

   

  Het wordt weer eens tijd om verf te ruiken. Eventjes achter de computer en dan gauw op de fiets. Oh nee, ik ga lekker luxe met de Volvo, dan kan ik twee nieuw gemaakte schilderijen meenemen naar huis. Vlak voor de aswolk legde ik de laatste hand aan mijn ‘Stille vulkaan’ en die zal nu wel droog zijn. Hoe voorspellend kan een kunstenaar zijn? Ik schilder een stille vulkaanen een week later barst de vulkaan op IJsland uit elkaar. Het schilderij in vurige tinten zal mooi staan bij ons oranje wollen tapijt. Dit is vloeken in de kerk van de kunst, maar ja ik vind het toch wel fijn als een en ander met elkaar combineert in huis. En ook aan je lijf trouwens. Zo kan Beer soms combinaties aantrekken die mij van kleur doen verschieten. Zijn repliek is dan altijd: leg maar wat klaar. Wat dat betreft doen we niet onder voor het stel dat ik onlangs op straat zag lopen. Hij met een ijsje en een klodder ijs aan zijn neus. Zij al poetsend met een zakdoek aan zijn neus. Wie is nou erger? Zij die zich overal mee bemoeit of hij die zich als een kind laat afvegen en blijkbaar niet bewust is van een klodder ijs aan zijn neus? Zo’n stel zijn wij ook een beetje en we lachen er meestal hartelijk om als zich weer zo’n situatie voordoet , waarbij enige scheldwoorden niet ongebruikelijk zijn. Maar daar zijn we aan gewend.

  In het atelier aangekomen heb ik eigenlijk meer zin om een nieuw schilderij te ontwerpen. Vroeger kwakte ik altijd gelijk verf op het doek. Tegenwoordig werk ik in series en denk meer na voordat ik iets opstart. In het proces kan ik dan nog heel intuïtief werken en gebruik maken van het toeval. In de serie aardelandschappen ben ik bezig met de Zandmotor en ik maak vandaag de contouren van een Waddenlandschap. Ik laat me inspireren door een kleine afbeelding, een luchtfoto van een eiland. Ik schets de contouren en vul het in met pasta en zand. Dit laat ik drogen zodat ik de volgende keer heel veel te verven heb. Dan wordt het weer eens tijd voor een megalange dag in het atelier. Ik maak nog wat foto’s van schilderijen en foto’s van werk in uitvoering. Misschien is dat wel leuk voor mijn blog of twitter, bedenk ik. Dan kunnen mensen meekijken in het ontstaan van een kunstwerk. Mooie koninginnedagkleuren trouwens...

  Lees meer >> | 3 Reacties | Reageer | 669 keer bekeken

• Followers

  28 april 2010

   

  Ik rommel, douche, schrijf, lees en doe een was. Verder wat tuinieren bij ons buitenhuisje. Dat was zo'n beetje het weekend. Zondag rijden we naar Castricum. Zo'n lekker strand met een strandafgang onder handbereik en een parkeerplaats op loopafstand. De mannen gaan graven en Sarah installeert zich met cappuccino op een terrasstoel. De NRC en de Volkskrant met bijlagen geven me vertier voor de komende uren. Even lekker smeren en dan duik ik in de columns van Sylvia Witteman en Wim de Jong, beiden ook op Twitter en leuk om te volgen. Sylvia twittert op haar eigen hylarische manier:  De popcorn is hier heel vies, met namaakbotersmaak. Soms zit er zout én suiker op, dat heet 'kettlecorn' . Ontzettend smerig.  Of deze tweet over haar gezin: Moet je eens met 3 kinderen worst gaan maken. De darmen hingen in de kroonluchter en het gehakt zit nóg tussen de plinten. En ze twittert over het in onbruik raken van boeken en kranten: Zelfs mijn 12-jarige dochter heeft een E-reader. 8-jarige Boelie leest er ook op. Spaart veel geld, bomen, en ruimte in kasten en koffers. En over Twitter heeft ze ook nog niet alles door als ze vraagt: waarom hebben sommige mensen een 'verified profile'? Is dat een hele grote eer? Vast wel

  Wim de Jong (ook een Abraham) heeft zich nog maar pas in Twitterland begeven als @DeJongOne en schrijft in zijn column: Ik probeer nu al twee weken de flow, de taal en de toonhoogte van mijn medespreeuwen onder de knie te krijgen. Op mijn stukje van de dakgoot zitten er ongeveer honderd: mijn zogeheten followers. Na publicatie van deze column stijgt het aantal followers tot zijn verbazing in één dag met 100 followers naar de 344 op maandagmiddag.  Ja, ja zo werkt dat bij 'Twittergoden'. Sarah is online te volgen via twitter op @huidlandschap. De avonturen van 'Sarah op twitter' kun je nog uitgebreider nalezen op het gelijknamige blog.

   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 559 keer bekeken

• Sarah op twitter

  23 april 2010

   

  Dit blog wordt een beetje anders. Leuker ook. Persoonlijker. Interactiever. Wat is er gebeurd? Ik ben 50 geworden. Sommigen zeggen: je hebt Sarah gezien, wat Beer (manlief) op het idee bracht zo'n levensgrote pop voor mij aan de ontbijttafel uit te nodigen. Ik sta nu aan de andere kant van de streep. Het afgelopen half jaar heb ik veel vragen, meewarige blikken en meelijwekkende zinnen moeten trotseren. Het schijnt erg te zijn om die magische grens over te gaan. Het roept in ieder geval van alles op. De input is zo intens geweest dat ik heb besloten er een boek over te schrijven, een dagboek dat loopt van mijn 50e verjaardag (25 maart) tot mijn 51e verjaardag. Zo heb ik al heel wat lotgevallen verzameld en sleep mijzelf iedere ochtend achter de laptop om mijn ei te leggen. Over discipline gesproken. Is de kunst dan helemaal verdwenen uit dit blog? Nee, ook de kunst maakt deel uit van mijn hectische leven waar ik op een acrobatische manier doorheen placht te fietsen. Ik blijf dus schrijven over exposities, mijn eigen werk, huidlandschappen, het creatieve proces maar ook over mijn kinderen, de familie, het atelier, het nieuws en last but not least: social media. Want een linkedin-profiel en facebook-account had ik al, maar deze seniorendame is nu ook gaan twitteren. Wat ik nooit voor mogelijk had gehouden is gebeurd; ik stuur tweets de wereld in. En het ergste komt nog: ik vind het nog leuk ook, dreig zelfs een beetje een addict te worden. Volg je dit blog en volg je twitter dan lees je eigenlijk al een voorpublicatie van het boek dat in 2011 verschijnt.

  Je kunt me volgen op http://twitter.com/huidlandschap

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 619 keer bekeken

• Oudere huid

  5 april 2010

  De huid bij oudere mensen is zo kwetsbaar en doorzichtig dat het kan ontroeren. Beeldend kunstenaar Eline Peek is in staat die ontroering op doek te vangen. Met haar heel eigen kwastvoering toont zij de ouder wordende mens in al zijn puurheid en naaktheid in bleekroze tinten. Met soms verwrongen perspectieven dwingt ze de kijker stil te staan bij dit lichaam in verval. Een lichaam wat ooit jouw eigen lichaam zal zijn want ouder worden we allemaal, als we geluk hebben. Een ontmoeting met jezelf die wellicht confronterend kan zijn maar ook iets kan beroeren van kwetsbaarheid, genegenheid en vergankelijkheid. Tere gevoelens die wakker worden gemaakt. Haar werk doet me denken aan de eveneens bloot geschilderde lijven van Francien Krieg. Twee eigentijdse kunstenaars die het durven het lichaam te tonen zonder botox in al zijn puurheid. Authentieke schilderkunst zonder opsmuk.

  Het werk van Eline Peek is binnenkort te zien in galerie Stills. 11 April om 16.00 uur is de opening in de galerie en de tentoonstelling is te zien tot 22 mei. Galerie Stills, Voorstadslaan 68 Nijmegen, open do. t/m zo. van 12.00 tot 17.00 uur.

  Lees meer >> | 1 Reacties | Reageer | 724 keer bekeken

• Aandacht Aandacht

  30 maart 2010

  In deze snelle tijden van hectiek en hypes, is het mooi om af en toe stil te staan. Dat kan bij de tentoonstelling Aandacht2 in Utrecht. De 2 slaat op de tweede in een serie van twee, de eerste tentoonstelling met hetzelfde thema was ooit in Amsterdam.

  Neem er ruim de tijd voor want de tentoonstelling is verspreid over drie locaties, die overigens wel op loopafstand van elkaar liggen. In Laboratorio val ik in Dystopia van Patrick van Vught. Met een keur aan afgietsels van verpakkingsmaterialen zet hij een vervreemdenede stad neer. Een aanklacht tegen een cultuur waar vluchtigheid, oppervlakkigheid en snelheid troef is. Heel subtiel en bijzonder zijn de visschubben van Marian Bijlenga.

  In het CBK trekt het laatste werk van Truus van de Heuvel je de ruimte in. Fijntjes en met zorg gemaakt waaieren de kwetsbare lianen uit het plafond. Ook het minimalistische werk van Alf Slegers nodigt uit tot lang kijken. De video-installaties van Peter Bogers 'Without the word' werken erg op de zenuwen maar dagen wel uit. In onverstaanbare talen praten mensen indringend op je in. Waar gaat dit over? De papiersculpturen van Jacqueline Santing hebben een serene uitstraling en zijn prachtig gemaakt. In Kunstliefde gaat mijn aandacht als eerste naar de grote sculptuur van André Pielage.Tijdens de opening moest het publiek in korte tijd van locatie naar locatie. Het was super georganiseerd maar het droeg wel bij aan enige hectiek en stress. Nu is dat niet meer nodig. Je kunt je zelfs beperken tot één locatie. Neem vooral de tijd zou ik zeggen en laat de beelden langzaam op je inwerken. Dan kom je helemaal tot rust.

  Aandacht2 is een groepstentoonstelling van negen kunstenaars en nog te zien t/m 3 april op drie locaties in Utrecht.

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 602 keer bekeken

• Burgemeester en blinde op bezoek

  9 maart 2010

  Met ketting en al betrad hij ons pand in Utrecht. Ateliercomplex Concordia bestond dit weekend vijf jaar en dat vierden we. De Utrechtse burgemeester Aleid Wolfssen onthulde het nieuwe logo van het pand. De Sirenen van Artivocaal zongen het publiek met operastem naar binnen. Aleid bezocht de ateliers op de eerste verdieping en was erg onder de indruk. In mijn schilderatelier vertelde ik het publiek over het ontstaan van de Huidlandschappen en dat in Utrecht de kunst op straat ligt - soms. Mijn schilderij Opengebarsten bestaat uit stukken lichtgroen glas van een bushokje gevonden in de wijk Overvecht. Ik werk graag met vondsten van de straat of uit de natuur. Aleid luisterde met belangstelling. In het volgende atelier van Beatrijs kregen we een persoonlijk verhaal over haar troostgewaden. Heel bijzonder om te horen hoe zij het thema rouw verwerkt in haar kunstobjecten. De beeldend kunstenaars Trix Arensman en Carlien Oudes delen samen een atelier. De grote geschilderde vis van Carlien aan de muur heette ons happend welkom. Trix had een installatie in voorbereiding met tientallen drijvende petrischaaltjes die nu nog op de grond lagen maar binnenkort ergens drijven op het water. Daarna volgden de schilders Anneke Kerkhof en Bas Lobik die elk ook weer hun eigen stijl hebben. Anneke schildert intuïtief vanuit de kosmos en Bas maakt formele schilderkunst vanuit strepen. "Hij schildert zichzelf onder dak'. Hierna bracht de zingende Sirene ons via de trap naar beneden naar de meubelwerkplaatsen van Sandra Catsburg en de gebroeders Bosma. Prachtige handgemaakte meubels die je allemaal zo in je huis zou willen zetten.

  En zo was de toon gezet voor een succesvol weekend vol kunst, ambacht, klezmermuziek en een enthousiast publiek. Mijn mooiste moment in het atelier was zondag toen een blinde meneer met stok binnenkwam. Het schoot door me heen 'wat doet die man hier - hij ziet toch niets'? En toen begon ik gewoon te vertellen en vroeg of hij het fijn vond om mijn schilderijen met huid, vacht en structuur aan te raken. En zo tastte hij met zijn gevoelige vingertoppen een twee meter lang schilderij af. Hij begon bovenaan en bukte door zijn knieën totdat hij alles gevoeld had. Hij scande de huidlagen in het schilderij met zijn vingers en er verscheen een glimlach om zijn lippen. Wat een rijkdom!

  Lees meer >> | 4 Reacties | Reageer | 591 keer bekeken

• Welkom in creatief broeinest!

  13 februari 2010

  Begin maart viert het kunstverzamelgebouw Concordia haar eerste lustrum.  Veertig kunstenaarsateliers en twintig creatieve bedrijven geven een kijkje in de keuken van dit creatieve broeinest in Utrecht. Op vrijdag 5 maart opent burgemeester Aleid Wolfsen om 17.00 uur officieel de feestelijke bijeenkomst. Op zaterdag en zondag volgen Open Dagen voor publiek. De bezoekers kunnen in dat weekend kennismaken met de levendige sfeer van het gebouw en de kunstenaars die er werken.
  
  Tijdens de Open Dagen in het weekend van 6 en 7 maart openen 40 ateliers hun deuren voor publiek. In een informele sfeer kan de bezoeker genieten van kunst, theater, design en ruimtelijk werk. Er zijn schilderijen www.elsvegter.nl en beeldhouwwerken te bewonderen, maar ook sieraden, schoenen, mode, meubels, lampen en zelfs oude motorfietsen. Je kunt kennismaken met decoratie- en restauratieschilderwerk en het ambacht glas-in-lood. Verder zijn er presentaties in cartografie, fotografie, animatie, video en film.

  Bezoekers kunnen zich opgeven voor cursussen schilderen, kleding maken, workshops beeldhouwen en creatieve counseling. Over de grens boek je een kunstzinnige schildervakantie in Frankrijk.
  Kunst & Kitchen zorgt voor culinaire hapjes en drankjes en op verschillende plaatsen in het gebouw is live muziek te horen. Zondag is er voor publiek het special event: ‘Ver-Maak’. Bezoekers kunnen spullen en objecten meenemen die een nieuw jasje nodig hebben. Deze worden gratis "ver-maakt" door getalenteerde buurtbewoners en creatieve kunstenaars. Een leeg fotolijstje krijg je terug als kunstwerk, een saai T-shirt wordt een gewild collector's item en de rollator of je fiets wordt een feestbeest op wielen. Voor meer info: www.ver-maak.nl.
  Het gebouw ligt aan de Concordiastraat, een zijstraat van de Amsterdamsestraatweg en de Tweede Daalsedijk. Er is volop parkeergelegenheid op eigen terrein.
  Concordia, Concordiastraat 68, 3551 EM Utrecht.

  Open Ateliers: zaterdag 6 maart en zondag 7 maart, van 12.00 tot 17.00 uur. Voor meer informatie en een voorproefje van wat er te zien is: www.concordiastraat68.nl.
   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 579 keer bekeken

• De lingam in beeld

  25 januari 2010
  Waar 2009 gedomineerd werd door 'Mooi kut', komt in 2010 zijn tegenhanger aan bod: de Lingam. De lingam is een houten of stenen object in de vorm van een fallus en staat symbool voor leven en vruchtbaarheid. In de Hindoestaanse en Boeddhistische cultuur wordt de Lingam aanbeden en vereerd. De Lingam is niet alleen een vruchtbaarheidssymbool, maar staat ook voor een scheppende oerkracht; een kracht die sterk is verbonden met seksuele energie. In Zuidoost Azië is de verering van leven en religie nauw met elkaar verbonden. In het Westen daarentegen wordt de lingam vooral gezien als symbool voor lust en seks. Kunstenaar Huub Kortekaas heet het publiek welkom bij de ingang met een drie meter hoge fallus van wit polyester inclusief twee ballen die bedekt zijn met een subtiel laagje maagdelijk witte sneeuw. De tentoonstelling is sfeervool neergezet in een grote rode zaal. De fallussen zijn parmantig uitgestald op drie knaloranje tafels. De formaten zijn bescheiden. Zou dat afgesproken zijn, vroeg ik me af. Drie grote gebeeldhouwde boomstammen vormen de pronte uitzondering. Opvallend veel sieraden, kettingen, borduursels en gedecoreerde exemplaren. Ook eentje waar lucht is ingeblazen en die behoorlijk wat geluid maakt. Ik vond het een mooie kijk-tentoonstelling voor jong en oud, man en vrouw.
  Museum Catharijneconvent Utrecht presenteert met deze tentoonstelling Lingam meer dan 120 hedendaagse interpretaties van een eeuwenoud, religieus oosters vruchtbaarheidssymbool. Kunstenaars, ontwerpers en sieradenmakers uit 24 landen - waaronder Marcel Wanders, Ted Noten en Johanna Schweizer – hebben zich, op uitnodiging van gastcurator Ruudt Peters, laten inspireren door deze oude traditie van de vruchtbaarheidssymboliek.
  Lingam 122 hedendaagse vruchtbaarheidssymbolen is nog te zien t/m 26 februari in het CatharijneConvent aan de Lange Nieuwstraat in Utrecht.

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 812 keer bekeken

• Verzamelingen

  17 januari 2010

  

  Amersfoort heeft zijn eigen Vindselmuseum en Zaamdam heeft zijn eigen Verzamelmuseum. Het museum is geworteld in de Rosmolenbuurt en betrekt de bewoners actief bij beeldende kunst en de passie voor verzamelen. De tentoonstelling 'I did it my home' heeft de karakteristieken van een echt museum met verschillende collecties, rondleidingen en een museumwinkel. De bijzondere verzamelingen en objecten zijn eigendom van beeldend kunstenaars: Erik Fens, Frank Halmans, Nicole van der Heijden, Peter van der Heijden, Paul Vendel en Marc Volger.

  Wat is er te zien? Veel! Schemerlampen, wandelstokken, poppenhuizen, tomatenstokjes, vliegtuigjes, schepen, treinen, Eiffeltorens, dansende wormen, olifanten, barbies, poëziealbums, verdwaalde sokken, bidprentjes, zeepjes, perforators, breinaalden, omkleedde knaapjes, handschriften, plantenzaden, messen en mammoetbotten. Leuk dus voor oud en jong. Kunstenaar Paul Vendel maakte een kunstwerk van lepels en Peter van der Heijden toont een installatie van het verloop van de Rijn.

  Het verzamelmuseum  'I did it my home' is gevestigd in de voormalige meubelzaak MY HOME, Oostzijde 124, 1502 BL Zaandam en is voor publiek geopend tot en met 31 januari. wo / za / zo: 13.00 – 17.00 uur. Gratis entree.
  

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 801 keer bekeken

• Prettige eenzaamheid in de Kunsthal

  28 december 2009

  Wat is er fijner om rond deze verstilde dagen hartje winter je terug te trekken tussen de witte muren en je te laven aan eenzaamheid en gemijmer. De tentoonstelling ´Urban realists´in de Kunsthal Rotterdam toont werk van de Amerikaanse kunst begin 20^e eeuw. De voornaamste vertegenwoordiger is Edward  Hopper (1882-1967) van wie we een groot aantal werken zien. Dit ikoon van de Amerikaanse kunst  is ooit begonnen met een serie aquarellen van vuurtorens. Zijn latere werk toont verlaten huizen, straten, stations in een bepaald licht. Het roept een sfeer op van vervreemding en ook eenzaamheid. Maar een prettig soort eenzaamheid. De eenzaamheid van weids, loom en uitgestrekt. Hopper had zijn eerste solotentoonstelling in 1920 in de Whitney Studio Club. In 1931 ontstaat daaruit het beroemde Whitney Museum of Modern Art in New York. Het is verrassend om zijn werk te zien te midden van tijdgenoten. Wat opvalt is het grote aantal vrouwen. Florine Stettheimer met een weelderige decoratieve stijl, Elsie Driggs die de invloed van de industrialisatie in kaart brengt en Agnes Pelton. Kunstenaars van wie ik de naam nog nooit gehoord heb. De beroemde  Georgia O´Keeffe laat het inspirerende ruige landschap van New Mexico zien. Sommige werken zijn levensgroot als muurschildering opnieuw uitgevoerd.

  'Hopper and his time' is nog te zien tot 17 januari 2010 in de Kunsthal in Rotterdam.

  Doe jezelf een plezier en blijf een nachtje extra in Rotterdam. Wij hebben erg genoten van ons verblijf in de Stay-Okay op de Overblaak. Je overnacht dan in een originele kubuswoning van Piet Blom. Geweldig. En heel leuk voor kinderen! Ga dan ook nog even naar het zwemparadijs Tropicana. Speelpret voor de kids en een rustige sauna voor volwassenen bovenin het pand met fantastisch uitzicht over de Maas en de prachtige Erasmusbrug van Ben van Berkel.

   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 833 keer bekeken

• Koorts

  4 december 2009

  

  'Koorts' is mijn eerste huidlandschap in opdracht. Binnen Europa onderzoeken wetenschappers de ontwikkeling van de huid. De Universiteit van Nijmegen, van Gent, Rome en diverse andere Europese steden participeren. Het is een project van vier jaar waarin wetenschappers hebben gestudeerd op het ontstaan van de huid bij een embryo (uit het ectoderm samen met hersenen en ogen), de ontwikkeling en de afwijkingen. Hoe ontstaan ziekten? Celdelingen? Ongecontroleerde celgroei? Mutaties? Ingewikkelde materie waar een dik rapport over is verschenen. Dit is deze winter aangeboden aan de Europese Unie. De coördinator van het onderzoek heeft als dank voor zijn inspirerende werk een afscheidscadeau gekregen: een huidlandschap van els vegter. In Italië is het aangeboden en de wetenschapper in kwestie was er erg verguld mee. Met dank aan het WorldWideWeb dat door één tag 'kunst en huid' mijn website tussen de miljoenen hits laat oplichten.

  Lees meer >> | 3 Reacties | Reageer | 818 keer bekeken

• 'Mooi Kut' in Amsterdam

  16 november 2009

  De hekkesluiter van de reizende tentoonstelling 'Mooi kut' of 'Mea vulva' is onze eigen hoofdstad Amsterdam. De Kunstkerk op het Prinseneiland biedt onderdak aan een dertigtal kunstenaars uit Nederland en België die zich bekommeren over 'de poort naar het paradijs' zoals Lisette Thooft het zo mooi aanduidde. Zij deed afgelopen vrijdag het openingswoord voor de tentoonstelling Mea vulva. Zaterdag was de officiële opening met Hedy d'Ancona, theater en muziek. De tentoonstelling loopt nog tot 4 december met tal van activiteiten waaronder een spannend debat op zondag 22 november met Adelheid Roosen. Het is een mooie en vooral warme en omarmende tentoonstelling in de tinten (hoe kan het ook anders) roze, rood en paars. Ik ben zelf suppoost op 26 november - gezellig als je langskomt. 4 December is de finissage met een grote veiling waar diverse werken per opbod worden verkocht. Het werk 'Schaamteloos' doet ook mee aan de veiling. Een deel van de opbrengst komt ten goede aan Mea Vulva. Voor het programma kijk op www.meavulva.nl Tentoonstelling Mea vulva, Kunstkerk, Prinseneiland 89-1hg, Amsterdam t/m 4 december. Je kunt alle rustig nalezen in de www.dekutkrant.nl

   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 1293 keer bekeken

• Mensen van propjes papier

  10 november 2009

  
   

  

  Bob van Persie kiest zijn materiaal laag bij de grond en dicht bij huis: papier. Van kranten, telefoonboeken en tijdschriften scheurt hij repen papier en draait daar vervolgens propjes van. Door het toevoegen van een extra rokje ontstaan mensenfiguren die hij met honderden tegelijk op een paneel bevestigt. Met een dikke lak erover worden het keiharde sculpturen.

  Tijdschriften uit de hele wereld worden mensenmassa's op een tribune. Individuen gaan op in het totaal. Soms roepen tekst- of beelddetails associaties op. Met China, bijvoorbeeld of met Donald Duck of een exotisch telefoonboek. Er valt veel te beleven aan Van Persie's werk. De tentoonstelling omvat enkele tientallen werken. Van bescheiden afmetingen (35 x 35 cm) tot grote, panoramische stukken.

  Deze bijzondere vorm van recyclingkunst is te zien bij studio Hergebruik in Rotterdam aan de Coolsingel 53. Een leuk pand op een prachtige locatie waar je van alles tegenkomt dat door hergebruik een tweede leven krijgt. Jassen van zeildoek, poefjes van dekens, tassen van fietsband en leuke kleding. Kortom: een inspirerende winkel! De opening van de tentoonstelling van Bob van Persie is zondag 8 november om 15.00 uur.

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 850 keer bekeken

• Kunst & kredietcrisis

  4 november 2009

  

  Libelle, 31 0ktober 2009 - te koop t/m 6 november 2009

  Lees meer >> | 2 Reacties | Reageer | 1048 keer bekeken

• Van Lieshout 5X

  25 oktober 2009

  

  Het lijkt één grote familie al die Van Lieshouten bij elkaar. Toch zijn er maar twee bloedverwanten: Erik en Dirk zijn broers. In kunsthal Kade Amersfoort is de tentoonstelling Van Lieshout Van Lieshout Van Lieshout Van Lieshout & Van Lieshout. Atelier van Lieshout (Joep) is daarvan de meest bekende. Vaak grote installaties met controversiële beelden. In Amersfoort zie je grote zwarte beelden van kunststof of schuim zoals de Family Lamp en het toepasselijke Vijfhoofd. Een boot (van Dirk) met bankjes van schoolbordverf met teksten erop zoals 'Ze hebben hier in Amersfoort ook echte punkers'. Dirk van Lieshout maakt installaties en laat zich inspireren door zijn reizen. In het thema transport toont hij allerlei middelen van transport zoals fietsen met grote dozen erop of inklapbare krukjes met een parasol erop. Kleine Dvd-spelers tonen de achtergronden. Erik van Lieshout laat een film zien uit Afrika met een swingende rap. Hij is zelf onderdeel van het geheel en mengt zich lekker met de lokale bevolking. De film wordt getoond in een grote zelf gebouwde doos waar je in moet kruipen. Het lijkt alsof je in een donkere schuur zit en door de manier van filmen word je als kijker opgenomen in het geheel. Lotte van Lieshout schildert grote doeken met surrealistische taferelen en een landschappelijke inslag. Haar fluoriscerende kleuren staan hiermee in schril contrast. De hekkesluiter Lotje van Lieshout toont filmpjes in een grote caravan, een 'mobile home'. Met haar film 'Kapitein' kreeg zij een onderscheiding. Van Lieshout 5x spreekt mij tot de verbeelding vanwege mijn eigen associatie met 4x Vegter. Vier rasechte familieleden waarvan een dichter, een schrijver, een componist en een beeldend kunstenaar. Een tentoonstelling over deze bloedverwanten is nog toekomstmuziek maar, wie weet... ooit....

  Van Lieshout 5x is nog te zien tot 15 november in Kade, Amersfoort, Smalle pad 3. 

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 877 keer bekeken

• Herfstbos

  10 oktober 2009

  Gertjan Scholte-Albers trekt met zijn brommertje en fietskar regelmatig de bossen in voor het schilderen van kleurrijke landschappen en bomenpartijen. Vaak ontstaan zo zijn grote, pasteuze, monumentale doeken. De natuur in weer en wind inspireert hem. Naast zijn doeken van formaat, heeft hij ook een collectie klein werk waarmee hij nu naar buiten treedt. Samen met de schilder Greet Steenland exposeert hij in Diepenheim. De sfeervolle, minimalistische landschappen van Steenland sluiten perfect aan bij de ruige boslandschappen van Scholte-Albers. Beiden vallen op door helder kleurgebruik. Waar bij Steenland de horizontalen overheersen, gebruikt Scholte-Albers meer de verticalen in zijn beeldtaal. Dit duo luidt op een warme, sfeervolle manier de herfst in bij galerie Nijehove. De opening is zondag 11 oktober om 15.00 uur bij galerie Nijehove, Kuimgaarden 1, 7478 AN Diepenheim. De tentoonstelling loopt t/m 15 november en is geopend van vrijdag t/m zondag 13:00 - 17:00 uur.

   

  Lees meer >> | 1 Reacties | Reageer | 823 keer bekeken

• Landschap op betongaas

  7 oktober 2009

  In Friesland staat het mooiste museum van Nederland. Vlakbij Heerenveen in het Oranjewoud reist Belvédère  op tussen de groene weilanden en laat een keur aan Friese kunstenaars zien. Bekende maar ook minder bekende.

  In oktober toont het museum werk van Harmen Abma.  Deze schilder overleed in 2007 en in het museum is een overzichtstentoonstelling te zien van werk vanaf 1995 tot 2007. Abma schildert op doek dat opgespannen is op betongaas. De structuur van het gaas werkt door in de huid van het doek waardoor markante reliëfs ontstaan in de verf. Ook verwerkt hij vondsten en afvalmateriaal in zijn imposante doeken.  Zijn abstracte composities hebben een landschappelijke uitstraling. Virtueel ben ik al even in zijn atelier geweest. Via Avro’s kunstuur. Een bijzondere plek vol betongaas-werken. Zijn kinderen bewaren de nalatenschap. In het museum zijn gratis rondleidingen voor museumkaarthouders.  Reserveren via info@museumbelvedere.nl

  Tentoonstelling van 17 oktober  t/m 13 december in museum Belvédère, Oranje Nassaulaan 12, 8448 MT Heerenveen-Oranjewoud. Met ruime, gratis plekken om te parkeren en volop wandelmogelijkheden na afloop en een lekker restaurant.

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 762 keer bekeken

• Autowrak als kunst

  27 september 2009

  

  Leidsche Rijn is een beeldenpark rijker. Aan de rand van Utrecht breidt de olievlek van huizen en flats zich uit. Kunst is hier ingezet als strategie bij de verstedelijking. Beter bekend als Beyond heeft Leidsche Rijn tien jaar lang geprofiteerd van kunstinitiatieven. Sommigen werden gewaardeerd anderen nauwelijks opgemerkt. Na tien jaar wordt Beyond opgeheven maar de stichting laat wel haar sporen na in de vorm van twaalf grote beelden. 11 September was de feestelijke opening. Sommige beelden zijn nog niet af zoals de Escher-achtige uitkijktoren Observatorium van Lucas Lenglet. In oktober is de opening en kan het publiek naar boven klimmen. Het geluidskunstwerk van Rob Voerman gaat heel mooi op in zijn omgeving. Een lichtbaken en ruïne of is het een podium?

  De installatie Rituele Depositie van Mathilde ter Heijne toont persoonlijke objecten van bewoners in kokers. Zij heeft intensief samengewerkt met de bewoners van Leidsche Rijn.  En daar schort het ook wel eens aan. Voor de Wood Chapel van William Speakman, een prachtig bouwwerk van hout, moest een perenboom van 150 jaar oud flink gesnoeid worden. De eigenaar en bewoonster die al 60 jaar daar woont was daar erg door aangeslagen. Het controversiële beeld Barricade van Fernado Sánchez Castillo is zelfs geplaatst zonder instemming van de bewoners. Zijn opeengestapelde autowrakken roepen niet alleen weerstand op maar ook heftige emoties. Castillo wilde letterlijk een barricade opwerpen en grijpt terug op woelige actietijden en studentenopstanden in 1968 in Parijs en Turijn. Tijdens de opening werd de fik erin gestoken waardoor een geblakerd beeld achterbleef. Zijn beeld (opeengestapelde Citroën, een Fiat 500, een Vespa, autobanden en vlaggen – allen in brons gegoten) blokkeert de Beukenstrip, een belangrijke doorgangsweg in het park. De achtergrond en inspiratiebron begrijp ik maar de locatie vind ik vreemd. Het contrast van zijn beeld met de nieuwbouw van Leidsche Rijn zou prachtig zijn. Maak maar een beetje roering in zo’n slaperige voorstad. Maar de barricade staat in een oud stukje Vleuten, een klein dorp waar iedereen elkaar kent met oude noten-, peren- en appelbomen die daarvoor gesnoeid of totaal omgehakt zijn. De verontwaardiging bij deze bewoners is groot. Ze zijn aangeslagen en ergeren zich aan de zwart geblakerde kleur van het beeld. Het brons schijnt na verloop van tijd te verkleuren maar de bewoners zijn daar sceptisch over. Bovendien ergeren ze zich aan de 15 miljoen euro die het hele beeldenpark gekost heeft. Een impressie van een bewoner die ‘not amused’ is met deze kunstuiting: “Ik was onlangs even aan het wandelen door het park en zag twee mannen harken vlakbij de 'Barricade'. Een oude man en een jonge jongen. Ik vroeg  wat ze van het kunstwerk vonden. Die oude man zegt: ‘Ik lig hier vannacht wakker van mevrouw.’ Ik lachte want ik dacht dat hij een grapje maakte. Toen zei hij dat hij hier maar één dag hoefde te werken en morgen weer ergens anders, maar dat dit zo indrukwekkend was dat hij er stil van werd. Hij vertelde dat het hem aan de oorlog deed denken en niet begreep dat zoiets afschuwelijks wat doet denken aan oorlog in een wandel-recreatiepark komt. Ik zei’ sorry’ en toen zei hij: ‘Maar mevrouw,  ik ben al oud en ik ben blij als mijn vrouw vanavond de aardappelen weer op tafel heeft.’

  Voor wie het zelf wil zien en ervaren Beeldenpark Leidsche Rijn is dagelijks toegankelijk en strekt zich uit over een groot, groen gebied. Heerlijk uitwaaien met de hond of de kinderen op een saaie zondagmiddag. Voor de route zie  www.beyondutrecht.nl

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 746 keer bekeken

• Borduurkunst als fetisj

  11 september 2009

  ‘Ik houd van het fetisjistische karakter van een schilderij. Het feit dat het een uniek, handgemaakt object is en een sterke fysieke aanwezigheid kan hebben.’ Aldus schilder Michael Raedecker in Line-up, de catalogus bij de tentoonstelling in het GEM te Den Haag. Ik vind dat een mooie uitspraak die ik zo kan doortrekken naar mijn eigen werk. Het bijzondere van zijn werk vind ik de combinatie van spaarzaam verfgebruik en overvloedige borduursels. Van een afstand zijn de schilderijen verstild en sober. De vergrijsde tinten versterken dit. Hij presteert het om soms driekwart van het doek leeg te laten (opposite en nameless) en toch een indringend beeld neer te zetten. Het formaat van 3 meter breed en 2 meter hoog draagt daar ook aan bij. Van dichtbij zie je pas dat de doeken geborduurd zijn met garen, doorboord zijn met gaten en voorzien van losse eindjes wol en draad. Een feest om naar te kijken en van alles te ontdekken, zoals die letterlijke aantasting van het schilderslinnen. Zijn mooiste voorstellingen vind ik het wapperende (of stilhangende) wasgoed aan de lijn. In tipping point, piece en show blijken schijnbaar getekende lijnen echte draden te zijn. Een draadje van een hemdje is een echt draadje! Een verfspetter wordt een geborduurd vlekje. Hoezo borduren? Oorspronkelijk komt Raedecker uit het modevak. In een interview doet hij voor mij een heel herkenbare uitspraak. ‘Borduren is handwerk, een tijdverdrijf. Borduren heeft geen status. Ik had te veel respect voor schilderen als meesterschap om zelf nieuwe schilderijen te gaan maken.’ Zijn borduursels kun je vergelijken met de vondsten in mijn werk. Er is heel veel te kijken bij Raedecker. Het subtiele en het aandachtig borduren maakt het werk intiem en ontroerend. Ik heb er erg van genoten en raakte geïnspireerd. Opvallend tijdens de tentoonstelling vond ik de serieuze belangstelling van het publiek. Iedereen bleef lang naar het werk kijken zowel van veraf als dichtbij. Dat zie je wel eens anders in musea. Deze boeiende tentoonstelling van Raedecker, Line-up is nog te zien tot 1 november in het GEM, Den Haag.

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 805 keer bekeken

• Filmpareltjes

  29 augustus 2009

  De eerste keer dat ik Martin Riebeek hoorde spreken was op een avond in Utrecht georganiseerd door het CBK. Het thema van de avond was ‘reizen’. Hij vertelde hoe hij met een cameraman de grote wereldsteden bezocht met maar één vraag: wat is jouw paradijs? Hij was tot dit concept gekomen omdat hij ooit met gevangenen uit Veenhuizen had gewerkt en hen vroeg naar hun toekomstdromen en paradijs. Toen ik onlangs in KAdE te Amersfoort was, ontmoette ik hem weer. Hij gaf een toelichting op zijn aldaar tentoongestelde werk en deed dat bijzonder innemend en gepassioneerd. Martin komt over als een gevoelige en inlevende man. Ik kan me voorstellen dat mensen hun diepste verlangens en dromen aan hem prijs geven.

   

  KAdE was dermate onder de indruk van zijn werk dat ze het videowerk 'Imagine Being there International' hebben aangekocht. De interviews gemaakt in Cairo, Nairobi, New York, Rio de Janeiro, Shang Hai en Amersfoort of all places! zijn pareltjes. Soms aandoenlijk, soms schokkend en vaak ontroerend. Je komt bijna niet met droge ogen van het scherm weg. In de ontvangsthal van KAdE zijn drie beeldschermen geplaatst met een camera erin. De sensor reageeert op beweging. Dus als je vlak voor het scherm plaats neemt, begint de persoon in kwestie naar je toe te lopen en vertelt zijn of haar verhaal over zijn eigen paradijs. Deze bijzondere confrontatie met kunst maakt het bijna tot een persoonlijke ontmoeting. Een prachtige vondst wat de hele installatie een meerwaarde geeft.

  Werk van Riebeek is verder te zien in Het Factorium Tilburg  en op een rotonde in Houten. De interviews over het paradijs zijn zeer de moeite waard en kun je uitgebreid beluisteren bij KAdE, Amersfoort. Loop gelijk even verder voor de lopende tentoonstelling.

  Lees meer >> | 1 Reacties | Reageer | 734 keer bekeken

• Verbeelding aan de Kade

  17 augustus 2009

  Veel kunst wordt gedomineerd door het concept. Hoe verfrissend is het als kunst gewoon kunst mag zijn. You see what you get. In het Amersfoortse Kade is de verbeelding aan de macht. 22 Kunstenaars, waaronder elf vrouwen, tonen hun creaties met verhalen, sprookjes, filmpjes in evenzoveel materialen: wol, collage, papier, verf, puzzelstukjes, siliconen en mensenhaar. Behalve dat het gebouw een aangename ruimte is waar de kunst goed tot zijn recht komt, is de tentoonstelling 'Wonderland' een speelse ervaring die de fantasie prikkelt. Een vorm van kunst die mij in elk geval raakt en tot de verbeelding spreekt. Zou het toevallig zijn dat 11 van de 22 deelnemende kunstenaars vrouw zijn? Curator en voormalig hoofdredacteur van Kunstbeeld,  Robbert Roos is er in geslaagd een spraakmakende openingstentoonstelling neer te zetten. Bij binnenkomst wordt je gelijk bij de strot gepakt door het intieme en beeldende werk van Patricia Piccini uit Australië. Big Mother (2005) toont de beschermende en omhullende liefde voor haar kleine baby. De moederfiguur houdt het midden tussen een aap en een mens. Piccini is gefascineerd door wetenschappelijke beelden van de inwendige mens. Het zette haar aan tot vragen over het mens zijn en de menselijke evolutie. Waar eindigt het dier en begint de mens? Haar beelden laten een harmonieus evenwicht zien tussen de verschillende creaturen. Een ander indrukwekkend beeld dat direct opvalt door zijn omvang is de boomstronk van Maartje Korstanje. Hangend over twee verdiepingen lijkt het een groot houten sculptuur. Bij nadere bestudering blijken de materialen stukjes karton en papier die aan elkaar gelijmd zijn. Verder in de tentoonstelling de borduurwerken van Hinke Schreuders en de textielwerken van Barbara Polderman. Opvallend is haar adelaar van stropdassen die hoog in de lucht een plek heeft gevonden. Intrigerend zijn ook de kleurrijke maar gewelddadige tekeningen van Martha Colburn. Met verf, puzzelstukjes en collagetechnieken toont zij de andere kant van beschaving in 'Triumph of the wild'. De overige niet genoemde kunstenaars zijn ook de moeite waard om te bekijken. Bovendien is dit stukje Amersfoort aan de Eemkade een mooie plek om te vertoeven. Op loopafstand is het Eemstrand (in de zomermaanden).

  Wonderland, looking through the lookingglass is nog tot 31 augustus te zien in Kunsthal Kade, Smalle pad 3, Amersfoort. Maandag gesloten.

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 483 keer bekeken

• Ontsnappen in een Fort

  22 juli 2009

  

  KunstFort Asperen staat garant voor spraakmakende multidisciplinaire tentoonstellingen. Twaalf kunstenaars en ontwerpers zijn deze zomer door twee curatoren geselecteerd om invulling te geven aan het thema RETREAT. Sommigen hebben speciaal nieuw werk gemaakt, anderen tonen oud werk op deze bijzondere locatie.

  Het fort met zijn omgeving is de directe aanleiding voor de keuze van het thema RETREAT. Het fort heeft zijn oorspronkelijke functie verloren en de beleving van de ruimte en de plek is hiermee veranderd. Het fort is van een verdedigingswerk verworden tot een idyllische plek. Deze transformatie vormt het uitgangspunt van de tentoonstelling.

  Wat bij binnenkomst gelijk de aandacht trekt, is de witte spiraal die zich door het hele fort slingert. Of moet ik zeggen: sculptuur? Want een gevaarte is het zeker. De meubelmaker met wie ik op pad ben, is gelijk getroffen door het staaltje vakmanschap. Van breed naar smal, van conisch naar recht, van boven naar beneden beweegt het witte meubel zich door de ruimte en verbindt zo de drie verdiepingen van het Fort. Het lint functioneert ook als richtingaanwijzer. De aangebrachte diamantstructuur weerspiegelt de nissen en de kunstwerken. Het is duidelijk dat hier een architect achter zit: UNStudio van Ben van Berkel. Het bureau is ondermeer verantwoordelijk voor het ontwerp van de Erasmusbrug in Rotterdam en het Mercedes-Benz Museum in Stuttgart.

  De eerste nis toont iets bekends: een caravan van roestvrijstaal. Ja, een plek om je terug te trekken. Alleen deze van Andrea Zittel is wel erg Spartaans. Een wereld van kleur laat Jerszy Seymour zien in zijn Eroto-production. Conform Jackson Pollock heeft hij de vloer ondergesprenkeld met kunststof slierten: paars, roze en geel. Zijn hele oeuvre wordt gekenmerkt door het gebruik van technologisch nieuwe materialen. Zijn nis heeft hij getransformeerd tot een plek ter overdenking. In het midden is een verhoging, een soort bed waarop je kunt liggen. In de ruimte zijn tientallen varens in baskets gehangen, bewerkt met de druppeltechniek waardoor het een gezellige plek dreigt te worden. De varens voelen zich overigens prima thuis in deze vochtige omgeving. Beneden in de kelder van het fort zijn ze druk met pompen en water afvoeren. Storend of charmant, vraag ik me af. De overige tien kunstenaars tonen werk op het gebied van kunst, architectuur, mode, video en geluid. De moeite waard! De zelfgemaakte appeltaart in het bijbehorende restaurant is een smakelijke voltreffer!

  RETREAT is nog te bezoeken tot 20 september, Kunstfort Asperen, Langendijk 60 Acquoy.

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 724 keer bekeken

• Jack & Jill

  12 juli 2009

  De jaarlijkse Kunstschouw op Schouwen Duiveland heeft meer dan tienduizend bezoekers getrokken. Op onze locatie in Kerkwerve trok een publiek van ruim duizend mensen voorbij. De reacties waren enthousiast zowel over de inrichting, het werk en de oude boerenschuur. Het was treffend hoe goed de keramiek van Bep Fränzel combineerde met mijn huid- en aardelandschappen. Het werk van Alda Koning die minutieus menselijke huid in beeld brengt, zorgde voor veel bewondering en verbazing ´Hoe komt ze erop?´ Het werk van Linda Seine die grote vrouwenportretten op meubelstof tekent vormde een passend contrast. Atten van der Vlugt toonde zijn karakteristiek bewerkte beelden van hout en steen. ´De spin´ stond binnen en vormde een marmeren schaal, rood van binnen en op poten van giethars met daarin boompeulen verwerkt. Heel bijzonder. Mark van der Staay toonde zijn bomeninstallatie buiten van WoWo. Een geweldig onderzoeksproject waarin hij mensen regelmatig rondleidde en op het verkeerde been zette. De keramiste Margreet de Vries liet breekbaar werk zien waarin beweging centraal stond.

  De Kunstschouw sloten we af met het kunstenaarsmaal. Tijdens deze culinaire avond (met veel mosselen) werd de winnaar van de Kunstschouw Award voor jonge kunstenaars bekend gemaakt. Deze ging naar Corrine Bot uit Rotterdam met haar video- en fotoproject Jack & Jill. Ik vond het een geweldig project en een supervondst. Ze toont de stoere Jack (spijkerbroek, zwart T-shirt) naast de lieve Jill (spijkerbroek, wit T-shirt) op de bank, in hun huis, in Parijs of Berlijn. Het eigentijdse, trendy stel  poseert op hun gemak met de wervende tekst ´Jack & Jill, collect them all´. Corrine Bot gaat nog heel lang door met dit project denkt ze. Tot hun dood. Tenzij Jack en Jill uit elkaar gaan, maar die kans is klein omdat zij beide personages zelf speelt. Met de zelfontspanner maakt ze foto na foto en knutselt dat digitaal in elkaar tot een nieuw beeld. Het lijken allemaal toevallige opnamen, snapshots. Bot kreeg voor dit project een bronzen beeld van Marian van Puyvelde ´Op naar de top´ en een aanmoedigingsprijs.

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 694 keer bekeken

• Bloemen voor huid

  4 juli 2009

  Ik krijg wel eens een bos bloemen en soms een hele grote bij speciale momenten. Maar de bos die ik hier kreeg overtrof alles. Een weelderig boeket van rozen, lelies, korenbloemen, floxen en judaspenning werd in mijn schoot geworpen na afloop van een bijeenkomst. In juni was ik te gast op een dermatologencongres van het UMC. De bijeenkomst was in het Educatorium, het prachtige gebouw van Rem Koolhaas. Dit was de locatie voor een expositie van mijn serie Huidlandschappen. De artsen toonden interesse en herkenden de materie. Ik werd getrakteerd op mooie citaten zoals die van Paul Valéry: “Ce que l’homme á de plus profond, c’est sa peau.” Wat zoveel betekent als: Datgene wat de mens heeft op het meest diepe nivo, is zijn huid. Na de bevruchting ontwikkelt de huid zich als eerste uit de kiembladen. Vanuit de huid ontstaan de hersenen en van daaruit de ogen en het zenuwstelsel. In haar ontstaan is alles met alles verbonden en dat blijft zo volgens mij. Huidziekten ga je zo in een heel ander licht zien.

  Enkele artsen wilden de serie naar hun kliniek halen en er is ook een werk verkocht. In de middag kwam er koninklijk bezoek. Prins Christiaan met zijn vrouw Annette en dochter Emma. Voor de kleine Emma was een schone taak weggelegd namelijk de opening van het digitaal Eczeemcentrum. Zij klom op het podium naast een aantal kinderen die een swingend lied zongen over ´erbij horen´. Toen mocht Emma op een knop drukken en was het centrum officieel geopend. Na afloop liep ik met moeder Annette nog even langs mijn schilderijen en vertelde over de achtergronden. Ze luisterde met veel belangstelling. En toen kwam dus die mega-bos die mij door de voorzitter werd overhandigd. En ik was niet eens thuis die week! Wat nu? De bloemen werden in de caravan gepropt en maakten de reis naar Zeeland. En daar hebben ze een week lang mogen pronken tijdens de Kunstschouw in de oude boerenschuur waar ik met zeven kunstenaars een tentoonstelling had die week.

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 1158 keer bekeken

• Fort & Fantasie

  25 juni 2009

  

  Op de mooiste plek van Utrecht ligt Fort Ruigenhoek. Eigenlijk is het Groenekan. Grote bomen, heuvels en wilde struiken  omzoomd door water en dan plosteling die ruige kazerne, het fort. Deze oase van rust is in de zomer gekaapt door kunstenaars (nationaal en internationaal ) geselecteerd door curator Mark Kremer. Zij kregen de opdracht kunst voor kinderen te maken, die ook uitdagend is voor volwassenen. Wat er dan gebeurt is dat de kunstenaar zijn werk terug brengt tot de essentie. Zo ontstaan verassende  werken die prikkelend zijn voor groot en klein. Emese Benczur laat je plaatsnemen op een krukje en aankijken tegen gespannen draden met oranje plastic rondjes, gerangschikt als op een muziekbalk. Een mooi beeld zo midden in het groen maar er blijkt een zin te staan. De oranje rondjes vormen samen letters als je precies in de goede hoek kijkt.  Voor kinderen is dit een fascinerend ontdekkingsspel. De manshoge tekeningen van Jorijn de Gooijer  trekken je in een bizarre fantasiewereld. Zij heeft de tekeningen in het fort gemaakt en het is een hele puzzel om alle figuren erin te ontdekken. De tekening is gesplitst over drie bunkers en alleen als je op een afstand gaat staan, zie je dat de tekening doorloopt en één grote muurschildering  van slangen, stripfiguren en vreemde objecten. Het piratenschip van Naro Snackey laat de kindertijd herleven via familieportretten en dierenfoto´s.

   Alle lof voor de kunsteducatiewerkers op het fort want een groep kinderen rondleiden en hun aandacht vasthouden is ´a hell of a job´. De groep kinderen met wie ik het fort bezocht, was zo uitgelaten van de fietstocht en even niet in de schoolbanken zitten, dat het dolle pret was. Maar toen één van de leerlingen de zin had gevonden bij het kunstwerk van Benczur, was het enthousiasme en de verwondering groot. Zo ook bij de reclamezuilen van Reinaart Vanhoe die werkte volgens het principe ´Ik ga op reis en neem mee….´ De installatie ziet er zo vervreemdend uit daar op die plek dat er vanzelf allerlei vragen worden gesteld. Kortom Kaap 2009 is de moeite waard voor de kunst, leuk voor de kids en voorziet ook uitstekend als picknickplek voor een lome zondagmiddag.

  Nog te zien t/m 12 juli alleen in de weekenden. www.kaapweb.nl

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 632 keer bekeken

• Kunst op het water

  8 juni 2009

  Varen op het water op een lome zondagmorgen met kunst die langzaam voorbij schommelt. Varens en muurbloempjes, kloostermuren en koerende duiven schuiven voorbij en af en toe moet je bukken voor de volgende boogbrug. De schoonheid van het verschil is een manifestatie in de grachten en singels van Amersfoort. Per boot trek je langs de verschillende kunstobjecten. Dit jaar is er voor gekozen om een beeldend kunstenaar aan een dichter te koppelen. Dat levert verrassende combinaties op. In sommige kunstwerken zijn beeld en tekst totaal verweven. Zoals bij het monumentale beeld Verscholen in schoonheid van Anneke Schollaardt waarin alle letters van het gedicht van Ali Serik in staal zijn uitgefreest. Zo ook in het moNUment van Krijnie Beyen, een brug waarin het gedicht van Jos Hest is verwerkt. In andere beelden staat het gedicht tamelijk los van het beeld zoals in de combinatie Elaine Vis en de dichter Massoud Memar. Een gids vertelt tijdens het varen het een en ander. Zo noemt hij de mannetjes van Vis terroristjes. In de brochure ligt juist het accent op 'lopen over water' en het rotsvaste geloof dat je daarvoor moet hebben. In mijn boot ging de goede man ook de gedichten declameren en verstoorde zo de stilte van die lome zondagmorgen. Goed bedoeld maar niet noodzakelijk omdat je een prachtige catalogus krijgt bij deze zomerse kunstvaarroute. Hierin zijn alle gedichten en beelden van de kunstenaars opgenomen. De Kunstvaarroute is nog te bevaren tot eind oktober. Een kaartje kost € 6,- en reserveren is gewenst.

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 656 keer bekeken

• Alda Koning

  27 mei 2009

  

  Nog...

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 890 keer bekeken

• Kiki Smith

  16 mei 2009

  Net terug uit Barcelona. Wat een heerlijke stad. Een vier sterren hotel pal aan het strand met luxe ontbijt. En vijf dagen strakblauwe lucht met schitterende zon. Maar ook: wat een vreselijke stinkstad. Je ruikt veel meer benzineluchten en riooldampen dan hier (Utrecht pal aan de A27). Drie dagen lang crosste ik met zoonlief op knaloranje fietsen door het centrum. Fietspaden waren soms ver te zoeken dus dat was op zich al een avontuur. Veel Gaudi-invloeden en kunsthuizen. Leuk om te zien ook voor een 11-jarige. Mijn hoogtepunt zou zijn het Tàpiesmuseum. Deze grondlegger van de naoorlogse materiekunst is een groot inspiratiebron voor mijn manier van werken. Op de derde dag stonden we voor de Fundació Tàpies. Een grote bewaker in uniform legde ons uit dat het pand gesloten was. Okay, dan komen we morgen terug. Nee, signora het is voor zes maanden gesloten; restauracio. Van deze anti-climax moest ik wel even bekomen. Even naar de Ramblas, wat shoppen en een hele grote ijscoupe verorberen. In het museum voor hedendaagse kunst (MACBA) waar ik later was, hing ook nog wat van Tapiès. Helaas mocht je nergens foto's maken. De volgende dag namen we de kabelbaan naar het Miro-museum. Veel bekende werken en een megagroot geknoopt wandtapijt met dikke lussen en knotsen. Alhier was de tentoonstelling ‘Her Memory' te zien van Kiki Smith, een Duitse kunstenaar die grote installaties maakt van stoelen, ramen, sculpturen en levensgrote tekeningen op gekreukeld papier. Ze zet vaak vrouwen in de hoofdrol. Haar thema is vergankelijkheid. Sommige beelden lijken daardoor niet af of vergaan en dat is ook de bedoeling. Werk van Kiki Smith is nog te zien in het Fundació Joan Miró tot 24 mei.
   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 664 keer bekeken

• Maria Roosen

  8 mei 2009

  Het komt niet vaak voor dat iemand een prijs in ontvangst neemt op sokken. Maria Roosen is zo iemand die gewoon op kousenvoeten het podium betreedt als zij de Singerprijs 2009 krijgt overhandigt. Ook op de uitnodiging was zij te bewonderen zonder schoenen met geblokte panty. Maria maakt uitleenlopend werk: aquarellen, installaties, glas, beelden van hout, gehaakte borsten en gebreide sculpturen zoals een metershoge zonnebloem. In één van de vitrines in Laren staan De pantoffels voor de reus van Rotterdam (1992). Ze maakte dit werk tijdens haar verhuizing van Arnhem naar Rotterdam toen ze haar grenzen als kunstenaar wilde verleggen. Het was even omschakelen van het kabbelende leven in de provincie naar het hectische city-gebeuren. Ze moest zich letterlijk aanpassen aan de maten van een grote wereldstad. Zo ontstonden pantoffels in maat 63 maar wel warm gevoerd en comfortabel.
  Verder in het Singermuseum een rijtje blozende kannen aan haken. Hoezo kannen? In de NRC vertelt ze: „Tijdens het aquarelleren ontstonden in 1992 rare roze kanvormen op het papier. Ik was benieuwd hoe die er ruimtelijk in glas zouden uitzien en ben ze met een glasblazer gaan maken om erachter te komen welke het moest zijn." Zo ontstonden verschillende kannen en later bolvormen en kralen. De huid van het glas is telkens anders, robbelig, framboosachtig of pompoenachtig. Oneffenheden in het proces laat zij graag zien. De kannen in Laren hebben geen voet en hangen met hun grote handvaten aan haken. Elke kan en kleur is anders, elke tuit is anders en ook elk handvat is verschillend. Om dit te benadrukken heeft ze elke kan een naam gegeven: Isabelle, Charlotte, Marlene, Juliette, Georgina en Cecilia (2009). Het vermenselijken van objecten is één van haar karakterisieken. Zoals Kan met kabeltrui (1997) waarbij ze een kan een truitje aantrekt waardoor het handvat opeens een arm wordt. In de tentoonstelling reageert Roosen op de collectie van het Singermuseum wat het tot een boeiende kijkervaring maakt.
  Het werk van Maria Roosen is nog te zien t/m 24 mei in het Singermuseum in Laren.
   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 770 keer bekeken

• Lique Schoot

  28 april 2009

  
  Een kunstenaar die zichzelf op de huid zit is Lique Schoot. Zij heeft de aparte gewoonte om elke dag een foto van haarzelf te maken. Op de sofa, in de tuin, in de badkamer, op bed maar ook op vakantie en ook als ze ziek is heeft zij de camera in de aanslag. Zij doet dit al sinds 2003 en noemt het visuele dagboeken. Lique: “Ik maak nog steeds iedere dag een foto van mezelf en wil dat eigenlijk ook blijven doen. Het is haast een onderdeel geworden van mijn dagelijkse leven. Als ik op vakantie ga of weg, heb ik die camera altijd bij me. Het is een analoge camera die alleen bedoeld is voor die dagelijkse foto's.” Deze portretten zijn nu te zien in Amsterdam en roepen een heel eigen wereld op. Kunsthistoricus Flos Wildschut omschrijft het zo: “De portretten van Lique brengen op een indringende manier de nieuwsgierigheid naar boven. Op het eerste gezicht lijken ze onze honger naar intimiteiten te stillen. De portretten lijken het dagelijkse leven van Schoot te weerspiegelen. Ze zijn te vergelijken met snapshots, foto’s op een nonchalante manier genomen op elk willekeurig moment van de dag, zonder op scherpte of compositie te letten. Lique maakt zelf ook snapshots, waarvan slechts een deel geschikt is als basis voor haar schilderijen.” Tentoonstelling Ruimte voor Gedachten door Lique Schoot en Lee Eun Young.
  Delta Lloyd - 3 april t/m 29 mei 2009. Open: ma t/m vrij van 9.00 tot 17.00 uur.

  Mondriaantoren, Amstelplein 6, 1096 BC Amsterdam.
   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 744 keer bekeken

• Pipilotti Rist

  19 april 2009

  Door de foto met de organische gevormde kleden op de grond werd ik verleid tot een uitstapje naar het Boymans in Rotterdam. Genieten van de excentrieke videowereld ‘Elixer' van Pipilotti Rist (1962, Zwitserland). Geweldig die naam ook, een ondubbelzinnige verwijzing naar Pippi Langkous. Deze Pipilotti heeft niet alleen de rode haren en blanke sproetenhuid van Pippie maar ook haar eigenzinnigheid. Dat begint al bij binnenkomst in de museumzaal waar je verzocht wordt ‘please take off your shoes'. Ik dacht eerst nog dat het een installatie was van paren afgedankte schoenen maar het was gewoon het schoeisel van de bezoekers die binnen waren en zich al gevleid hadden op zachte kussens om zo aan het plafond de videowereld van Pipilottie naar binnen te zuigen. Ik lag al tien minuten te zwijmelen in caleidoscopische beelden van kleur, lichamen, uitgeperste vruchten en bloemen toen mij de prachtige muziek pas opviel. Beeld en geluid zijn zo met elkaar verweven dat het een totaalervaring is. De installatie verbeeldt een levend wezen met hart, maag en longen. Het 'Gesamtkunstwerk' bestaat uit op elkaar afgestemde videowerken die gescheiden zijn door plafondhoge witte voile gordijnen. Rist is een kunstenaar in het mengen van beelden in lagen en kleuren, binnen-buiten, open-gesloten, verschijnen-verdwijnen, vloeien-stollen waren zo wat woorden die mij te binnenschoten bij het kijken naar haar werk. Uitstulpingen, welvingen, fluoriscerende kleuren, puur natuur, paradijselijk en psychedelisch. Haar werk is lastig om in woorden te vatten: je moet het gewoon zelf zien en ervaren. Een voorproefje kun je vinden op you tube. Elixer is nog te zien tot 10 mei in het Boymans van Beuningen in Rotterdam. Op woensdag gratis toegang. 2 mei is er een filmworkshop voor jongeren. 3 Mei: ‘Maak je eigen Pipilotti Rist video'.
   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 671 keer bekeken

• Vrouwen in de kunst

  5 april 2009
  Centre Pompidou

  gaat structureel aandacht besteden aan vrouwen in de kunst. Tate Modern in Londen deed dit al in 2007 toen zij in de aankopen expliciet rekening ging houden met sexe. Te vaak komt in tentoonstellingen alleen het werk van mannelijke kunstenaars voor het voetlicht. Kijk naar de tentoonstelling over Kunstballingen ‘Exile on Main St.' in het Bonnefantenmuseum in Maastricht: allemaal mannen. Liesbeth Brandt Corstius is een voorvechter geweest voor meer zichtbaarheid van vrouwen in de kunst. Het Arnhems museum voor moderne kunst loopt voorop in emancipatie. En dan gaat het vooral om een beleidsvisie en niet om incidentele tentoonstellingen over vrouwen zoals museum Boymans in Rotterdam die Charley Toorop naar voren schuift en momenteel furore maakt met Pippilotti Rist. Volgens Brandt Corstius zijn het tentoonstellingen die niet uit overtuiging worden gebracht maar vooral uit oppurtunisme. "Er zit geen beleid achter." Zij juicht het voornemen van Centre Pompidou van harte toe. En ik ook. Gerti Bierenbroodspot is in haar vroege jaren vaak afgerekend op haar vrouw zijn. Van de Cobramannen heeft ze geen hoge pet op. Ze waren jaloers op haar succes. "Ger Lataster wilde niet eens samen met mij exposeren." Bierenbroodspot is een kunstenaar die goed kan leven van haar werk, bewust geen kinderen heeft om zich helemaal aan de kunst te weiden. Haar advies: "Er helemaal voor gaan en lak hebben aan de buitenwereld."
  Bron: Trouw 2 april
  Schilderij: Proud woman (2002) www.elsvegter.nl
   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 701 keer bekeken

• Omgekeerde kleur

  19 maart 2009

  De kunstenaar Gertjan Scholte-Albers is in meerdere opzichten afwijkend van andere kunstenaars. Een beetje eigenwijs is kunstenaars eigen maar hij doet het wel helemaal op z'n eigen manier. Ten eerste trekt hij zich niet terug in zijn eigen atelier (lees: ivoren toren). De wind, de geur en het landschap heeft hij nodig om tot een olieverfschilderij te komen. Met zijn brommer en kar met schilderspullen trekt Scholte-Albers erop uit om de natuur in al zijn facetten vast te leggen. Bij slecht weer is hij ook buiten te vinden, terwijl het doek droog wordt gehouden door een plastic afdakje.
  Ten tweede, en dat is meer inhoudelijk, gooit hij alle principes van de kleurencirkel over boord en geeft daar zijn eigen draai aan. Hij benadert wat hij ziet als een foto-negatief. Wat donker is wordt licht en wat licht is transformeert in donker. Om dit nauwkeurig te doen, heeft hij een soort omgekeerde kleurencirkel ontwikkeld. Alles krijgt een tegenoverliggende kleur. Zo ontstaat een landschap zoals dat volgens Scholte-Albers zou moeten zijn. Zijn schilderijen werpen letterlijk een ander licht op de werkelijkheid. Scholte-Albers bespeelt de natuur met kleuren en contrasten. Het gaat niet om de zichtbare realiteit maar om de beleving daarvan. Bij mij roept zijn werk een 'Wauw'-gevoel op. Wat een kleurintensie. De vrolijkheid spat er vanaf. De verfhuid laat woeste penseelstreken zien naast gladde lijnen en druipers. Klodders verf in de onderpartij maken het tot een robuust, ambachtelijk doorwrocht geheel. Hij heeft een voorkeur voor bomen en bossen maar maakt ook uitstapjes naar weilanden en dorpen, die ik minder verrassend vind. Het gaat hem om zijn gevoel. Zelf zegt hij het zo: "Dat gevoel is uiteindelijk een diep gevoel van ontzag voor de schepping. Als ik de verscheidenheid zie van die bomen, de dieren die ik hoor of zie dan overvalt me een soort huiver. Hoe oud is dit alles al, hoe vaak is het al niet lente geworden, herfst en winter? Dat gevoel is niet in woorden te vatten. Ik kan het alleen schilderen."
  Deze kleurrijke kunstenaar die je absoluut een lentegevoel bezorgt, is nog te zien tot 29 maart in Galerie Utrecht, Burg. Reigerstraat 2a in Utrecht. Van zijn werk is een interessante dvd verschenen die bij de galerie verkrijgbaar is.
   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 2434 keer bekeken

• Blote huid

  10 maart 2009

  
  In hun volle naaktheid.
  Francien Krieg is een kunstenaar die mensen zeer levensecht portretteert. Kwetsbaar, ontroerend en intiem. Ze zit de kijker op de huid doordat ze de huid zo levensecht in beeld brengt. De poses waarin zij haar vrouwen of oudere mensen afbeeldt doen de rest. Met 'Beautiful flesh' verleidt zij de kijker om deelgenoot te worden van deze intieme portretten. Je komt even heel dichtbij.
  Francien Krieg kruipt onder de huid.
  Het betreft een overzichtstentoonstelling van Franciens schilderijen van de afgelopen drie jaar en haar meest recente werk. Op zaterdag 7 maart om 19.30 uur opent de tentoonstelling met een inleiding door schrijfster Joke Debaere.
  Te zien van 8 maart t/m 12 april.
  Locatie: galerie Pinart Genthof 21 8000 in Brugge te Belgie.
  Open: do- vr- en zaterdag van 11 uur tot 18.00 uur. Zondag van 14.00 - 18.00 uur en op afspraak. Nadere informatie: info@pinsart.be

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 806 keer bekeken

• Mooi kut!

  15 februari 2009
  ‘Mooi Kut' is de naam van een expositie die al een tijdje door het land reist. De aftrap van de expositiereeks vond plaats in Groningen. Niet zonder reden is er gekozen voor de naam: Mooi Kut. Deze expositie ‘onderzoekt' de houding en visie in de maatschappij ten aanzien van de vrouwelijk geslachtsdelen. Wat is bijvoorbeeld de motivatie achter de nieuwste trend dat vrouwen hun schaamlippen laten corrigeren? Het gaat hierbij soms om meisjes van nog geen 15 jaar. Is de oorzaak hiervoor te vinden in de vele sexreclames, pornoblaadjes en -films? Of ligt wellicht de werkelijke oorzaak bij de betreffende vrouwen zelf? Zouden ze zich niet bewuster moeten zijn van hun eigenheid, hun waarde en hun seksualiteit? Eén van de kunstenaars is Erie Merkus. Hij laat zich inspireren door het beroemde schilderij ‘L'Origine du Monde' van Courbet waarin de vrouwelijke vulva zeer levensecht geschilderd is.
  De kut wordt doorgaans vereerd of neergesabeld. Een middenweg in die uitersten lijkt nog steeds niet mogelijk. Neergesabeld door het scheldwoord: ‘Mooi Kut'. Het bekt lekker. Maar om die mooie kut te hebben, wordt er naar scalpels gegrepen. En wordt er niet naar de scalpel gegrepen om er ‘iets mooiers' van te maken, dan wordt de scalpel wel gebruikt om de kut te verminken, zoals het in een aantal culturen nog steeds gebruikelijk is. Want, ondanks het verbod op meisjesbesnijdenissen (in Nederland), vinden ze nog steeds plaats (ook in Nederland). Het is een probleem dat verder reikt dan onze landsgrenzen. De tentoonstelling Mooi Kut (Mea Vulva) toont diverse werken van kunstenaars uit Nederland en België. Mannen en vrouwen. Mijn werk Schaamteloos reist mee met de tentoonstelling. De kunstwerken tonen op zeer uiteenlopende wijze een visie op de vrouwelijke geslachtsorganen en willen graag discussie uitlokken. Wil je meepraten? Bezoek dan de blogs.
  De expositie levert in elk geval een hoop publiciteit op. De SGP staat op zijn achterste poten en Floris Blom (Volkskrant) spreekt zich uit in Hart en ziel. De lust vergaat hem enigszins na een bezoek aan de tentoonstelling. De tentoonstelling reist door Nederland en zoekt nog expositie-locaties. Begin februari was deze te zien in Nieuwegein. Daarna reist de expositie naar België en Emmen. Half april in Waalwijk.
   
   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 1087 keer bekeken

• Menselijke vormen

  15 februari 2009

  Tot en met 14 februari 2009 tonen drie kunstenaars hun eigenzinnige werk. Eline Peek schildert de menselijke, oudere huid in al haar finesses. Collega Anne Meijer schildert met veel passie en ingetogen (soms felle zuurstokroze) kleuren de jonge meisjes en de kinderwereld. Melanie Bosboom werkt ruimtelijk en toont een aantal installaties. Zij werkt veel met textiel, haar, oude kleding en maakt daar bizarre beelden van. Hun gezamelijk werk is in een spannende expositie bijeen gebracht onder de noemer "This Appearance" bij Laboratorio in Utrecht. Door de combinatie van de schilderijen van Eline en Anne en de beelden van Melanie ontstaat er een boeiend spel tussen harmonie en vervreemding waarbij de menselijke vorm in al zijn gelaagdheid centraal staat. Laboratorio, één van de weinige expositieplekken in Utrecht voor beeldende kunst, is open van woensdag t/m zaterdag van 13.00-18.00 uur. Op afspraak is Laboratorio op andere tijden te bezoeken. Laboratorio is gevestigd aan de Herenweg 60/62 in Utrecht. info@laboratorio.nl

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 684 keer bekeken

• Afbreken en verpesten

  13 januari 2009

  De kunst is één van die sectoren die het eerst getroffen wordt door de kredietcrisis. Maar sommigen merken er niets van. Zoals kunstenaar Tjebbe Beekman die op doorbreken staat. Zijn thematiek is de moderne metropool met voortschrijdende snelle technologie, die gebruikt wordt voor bewakingssystemen en camera's om mensen een gevoel van (schijn)veiligheid te geven. Voor hem heeft kunst niet zoveel met schoonheid en mooie pracht te maken. Zijn schilderijen ademen een donkere sfeer die hij vanuit het photoshoppen opbouwt. Tjebbe: "Delen van het schilderij breek ik weer af en daar borduur ik dan op verder. Ik verpest het met opzet omdat ik dan gedwongen word om intuïtiever te werk te gaan." De kunstenaar werkt op de grond en bewerkt zijn doek met lak, verf, zand, touwtjes, ijzerdraad en ander afvalmateriaal. Zijn sleutelwerk 'Illya's Birthroom' heeft hij gemaakt voor zijn pasgeboren zoontje Illya. Het geeft een somber beeld van een troosteloze ziekenhuiskamer met stalen bed in een oud DDR-ziekenhuis in Berlijn, zijn huidige woonplaats. Dit werk hangt prominent in het Gemeentemuseum waar Beekman exposeert met zijn stadsgezichten. Er is al flink op geboden door kunstverzamelaars, tevergeefs. Tjebbe: "Dit werk is niet te koop, het is van Illya."
  Schilderijen van Tjebbe Beekman zijn t/m 15 maart te zien in het GEM, museum voor actuele kunst in Den Haag.

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 794 keer bekeken

• Vondsten en verval

  5 januari 2009

  Zo vlak na de jaarwisseling ligt er van alles op straat. Vuurpijlen, potten, slierten knallers en rotjes en dat alles in de basiskleur rood. Mijn eigen stoepje is inmiddels geveegd (door manlief) en de rest laat ik liggen. Ik zou het ook op kunnen rapen en deelgenoot maken van mijn grote vondstenverzameling. Zoals deze juttersvondst van Texel. Al meermalen ben ik van de fiets gestapt om een roestig dingetje op te rapen, een oude kettingkast, verroest gereedschap, een oranje uitgeslagen fietsketting, elfenbankjes uit het bos, glassplinters van wat ooit een bushokje was... Ik heb deze hebbelijkheid niet van een vreemde. Mijn vader struinde vroeger ook altijd langs de straten. Ik zou daar verhalen over kunnen vertellen. Maar mijn broer kan dat nog veel beter. Die is ook wat ouder dus herinnert zich meer uit de jaren vijftig en zestig toen verzamelen en struinen nog gemeengoed was. Zijn verhaal Oprit naar Verval geeft een aardig beeld van hoe dat vroeger bij ons thuis ging. Overigens is hij als verhalenschrijver genomineerd voor De Brandende Pen, een literaire prijs uitgereikt door het literair tijdschrift Lava. De prijsuitreiking vindt plaats op zondag 18 januari om 16.00 uur in Hofman café, Janskerkhof 17 te Utrecht.
   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 734 keer bekeken

• Aards en verstild

  20 december 2008

  De ikoon-achtige kunst van Hans van Duijn vind ik erg passend bij deze periode van het jaar. Hij heeft een voorliefde voor oude schildertechnieken en aardse materialen. Nu valt de nacht zacht als sneeuw is de titel van dit schilderij. Hij maakt gebruik van leem, zand, klei, krijt en aarde. Je zou het kunnen typeren als ‘Aardse kunst'. Hans over zijn eigen werk: "Schilderen betekent voor mij reflecteren. Tijdens het schilderproces herontdek ik indrukken en ervaringen. Al schilderend komen flarden van gesprekken, reizen, natuurbeleving, oude steden weer tot leven. In mijn schilderijen komen deze herinneringen en belevingen samen. Hierdoor ontstaat niet alleen voor mij een rustpunt maar ook voor de kijker naar mijn werk. Een soort pleisterplaats waar ik en mogelijk anderen tot bezinning komen." Is dit geen toepasselijke kerstgedachte? Werk van deze Noordwijkse kunstenaar is te zien in galerie Novanta Nove te Amsterdam. De galerie is in deze periode open op vrijdag en zaterdag van 13.00 - 17.00 uur en op afspraak. Werk van Hans van Duijn is gecombineerd met het monumentale werk van Ineke van Koningsbruggen en nog te zien tot 31 januari. Keizersgracht 717, Amsterdam.
   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 983 keer bekeken

• Pure huid

  6 december 2008
  De schilderijen van Francien Krieg zijn verrassende en hedendaagse beelden van het menselijk lichaam. Soms zijn ze dramatisch en dan weer humoristisch maar wat al deze werken verbindt is de enorme fascinatie die deze Haagse kunstenares heeft voor het menselijk lichaam. Al in haar academietijd uitte deze obsessie zich in vleessculpturen, lichaamshuiden en gipsafdrukken die ze van haar eigen lichaam maakte. Wat ze hiermee wilde laten zien was een vervreemding van het menselijk lichaam. Zoals ze haar eigen lichaam ervoer, als een bizar object die haar steeds weer bleef verbazen en frustreren, zo hoopte ze ook een bewustwordingsproces op gang te brengen bij de toeschouwer. Vanuit deze gedachte is ze de mens gaan schilderen vanaf 1998 tot heden. Ze bracht de vervreemding erin door het lijf vanuit de meest ongebruikelijk hoeken te schilderen. Daardoor ontstond een perspectivische werking die uiterst merkwaardig was. De laatste jaren schildert ze vrouwen die in de huidige tijd niet voldoen aan het heersende schoonheidsbeeld. Dikke vrouwen, rimpelige lijven met hangende borsten: het is mooi want het is puur, iets wat een verdwijnend beeld is in deze tijd van plastische chirurgie en uiterlijke perfectie. "De ogenschijnlijke vrijheid waarin wij leven zet mij als kunstenaar wel eens aan het denken. Hoewel we vrij zijn in hoe wij ons aan de wereld willen vertonen, lijken we toch gevangenen te zijn van het schoonheidsideaal dat door anderen is bedacht. Nu we onszelf rimpelvrij kunnen laten strijken, is de angst om oud te worden de kop ingedrukt, kunnen we liegen over onze leeftijd en ons langer jong voelen. Maar waarom?" Met haar schilderijen, doorgroefde gezichten en lichamen, laat Francien zien dat ouderdom en schoonheid onlosmakelijk verbonden zijn. Voor wie het wil zien en niet voor iedereen vanzelfsprekend. Onlangs werd er nog een schilderij van Krieg verwijderd uit Pulchri omdat prinses Maxima op bezoek kwam. Kunstenaars reageerden ontstemd.
  Tentoonstelling ‘Mooi mens' met schilderijen van Francien Krieg, opening 13 december om 15.00 uur in de tuingalerie van Pulchri Studio, Den Haag. Te zien t/m 8 januari en geopend dinsdag t/m zondag 11.00-17.00 uur. Pulchri Studio is gesloten van 25 december 2008 t/m 1 januari 2009.
   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 914 keer bekeken

• Kunstkado

  6 december 2008

  Nog bezig met Sinterklaas- of kerstcadeautjes? Als je eens wat anders wilt dan wollen sokken, chocoladeletters, genopte dassen, gestreepte zakdoeken of suffe mutsen, denk dan eens aan een kunstkado. Voor een tientje heb je al een mooie kunstkalender in de zak van Piet. Atelier Tij uit Utrecht is met haar kunstenaars om de tafel gaan zitten en is zo tot een mooi produkt gekomen. Met o.a. werk van Vera Pouw, Baldin en gastkunstenaars Margriet Barends en Harm van der Meulen. Te bestellen via de website van atelier Tij.
  Als je wat meer te besteden hebt, kun je naar de voordeligste Salon van Kunstliefde, ook in Utrecht. Kunstwerken tot € 500,- zijn te koop en tot 23 december te bezichtigen waaronder twee werken van mijzelf. Zaterdag 29 november krijg je zelfs gratis een sinterklaasgedicht bij je aangeschafte kunstwerk!
  
  Als je geliefde wel een kado van € 1.000 waard is, bezoek dan de tentoonstelling Boven de bank in Leidsche Rijn. Betaalbare kunst in een wijk waar veelal jonge gezinnen bezig zijn een nieuw huis in te richten. De kunstwerken zijn gecombineerd met oude spullen van de emmaus wat een huiselijk effect geeft en soms wat ouwbollig. De tweedehands meubels zijn ook te koop en gaan soms harder dan de kunstwerken. Hier hangt ook het gelauwerde werk van Christine Boer die hiervoor de Boellaardprijs 2008 kreeg. Klein intrigerend werk van schuurpapier, speksteengruis en versneden etsen. De tentoonstelling is in Het Gebouw, het markante tentoonstellingspaviljoen in het centrum van Leidsche Rijn, ontworpen door de kunstenaar Stanley Brouwn. Het Gebouw bestaat uit twee rechthoekige witte blokken die elk doorsneden zijn met vier hoge glaswanden en die kruislings op elkaar bevestigd zijn. Of simpel gezegd: twee schoenendozen op elkaar gestapeld. Vanaf Utrecht CS is Het Gebouw (Hogeweide 3B) met bus 28 binnen tien minuten te bereiken (met de auto is het lastiger, zelfs met tomtom). Nog te zien tot zondag 30 november. Om 16.00 uur is de finissage van de tentoonstelling met de band Vinex die optreedt met tergend vrolijke en olijk droevige liedjes.

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 807 keer bekeken

• Tere verfhuid

  14 november 2008
  Een hele lichte verfhuid. Wit doorschijnend. Zo teer, zo kwetsbaar, dat is het werk van Maaike Schoorel (1973). Laag na laag voorziet zij het doek van olieverf, was en pastel in lichte tinten. Eigenlijk zie je er bijna niets van. Je zou de ‘witte' doeken zo voorbij lopen. Schoorel dwingt je zo te stoppen en op onderzoek uit te gaan. Pas na langer kijken beginnen voorstellingen zich kenbaar te maken. Een picknick, een stilleven of een vaag portret. Dit intrigerende werk is nog t/m 23 november te zien in De Hallen te Haarlem. Een mooi achtergrondartikel over deze vorm van 'slow art' stond in Kunstbeeld nr. 10, 2008.
  Een hele andere tentoonstelling in de buurt is Voorbeelden voorBeelden in Amsterdam. Voor beeldhouwers een must. Elf beeldhouwers en installatiekunstenaars gunnen je een kijkje in de keuken en laten in woord en beeld zien hoe hun kunstwerk tot stand komt. Van idee tot ontwerp, van tekening tot logistiek. Het hele proces in beeld gebracht. Markant zijn de verschillen onderling en daarom juist zo leuk om te zien. In het komende nummer van Beelden een uitgebreid artikel over deze expositie. Voorbeelden voorBeelden t/m 30 november, Xpo/WGKunst, Marius van Bouwdijk Bastiaansestraat 28, Amsterdam.
   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 822 keer bekeken

• Sprokkelstress

  9 november 2008
  Ik wist niet dat het bestond: sprokkelstress. Maar ik herken het meteen. Ook al ben ik geen leraar in het onderwijs waar de term gemeengoed is geworden door Robert Sikkens (Algemene Onderwijsbond). Bedoeld wordt dat je steeds meer kleine dingen in een kort tijdsbestek moet doen. En dat geldt ook voor de kunstenaar anno 2008. Wie denkt dat een kunstenaar de hele dag wat in z'n atelier zit te prutsen heeft het goed mis. Wat komt er zoal bij kijken? Ideeën ontwikkelen, inspiratie opdoen, tentoonstellingen bezoeken, documentatie bijhouden, website updaten, email checken, portfolio bijhouden, foto's (laten) maken, netwerken, bloggen, kunstborrels bezoeken, vergaderingen bijwonen, subsidie-aanvragen schrijven, open atelierdagen organiseren, contacten met galerieën onderhouden, persberichten schrijven, workshops organiseren, lesgeven, materiaal kopen, kunstbladen lezen, kunstbeurzen bezoeken, exposities voorbereiden, kunst vervoeren, kunst schadevrij inpakken, kunst uitpakken, tentoonstellingen inrichten, op sollicitatie gaan, geld verdienen en bijklussen. Als je dan nog niet geveld bent door de sprokkelstress, kun je je eindelijk aan de echte schone kunsten wijden. Ter informatie: 5% van de Nederlandse kunstenaars kan leven van zijn kunst (en laat anderen voor zich werken). De andere 95% houdt met sprokkelstress het hoofd boven water.
   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 912 keer bekeken

• Sporen in de huid

  31 oktober 2008

  "Je zou een schilderij van mij behalve als een muur of een stuk grond ook kunnen zien als een huid, waarin sporen te zien zijn van wat er onderhuids heeft plaatsgevonden. Mijn werk gaat over ouder worden, verlies, het met de tijd anders beleven van dingen, wijzer worden, het herwaarderen van dingen, groei, kortom over de invloed van tijd op je leven. Met de gelaagdheid plaats ik zulke dingen in een context. Ik denk dat ik ermee wil laten zien dat overal waar je bent al eerder iets is gebeurd..." Aan het woord is Vera Pouw, die ik al een aantal jaren volg. Het eerst ontmoette ik haar jaren geleden op de kunstmarkt in de Bilt toen ik zelf nog nauwelijks exposeerde. Het werk van Vera Pouw is tegenwoordig te zien in gevestigde kunstsalons en gerenommeerde galerieën. Haar intensieve bewerking van het schildersdoek bewonder ik zeer. De gelaagdheid en doorleefdheid zijn in elk werk te proeven. Haar menselijke figuren tonen een mysterie en dagen je uit om nog beter te kijken. Schilderijen van Vera Pouw zijn nog te zien t/m 9 november bij Galerie Peter Leen in Breukelen. Expositie is geopend van do. t/m zo. van 13.00-17.00 uur.
   

  Lees meer >> | 3 Reacties | Reageer | 975 keer bekeken

• Kunstweek

  27 oktober 2008

  Van 1 t/m 9 november is de Kunstweek. Deze eerste week van november is ingeruimd voor de veelomvattende Kunstweek, waaraan meer dan 100 galerieën, kunstuitlenen en kunstmusea meedoen. De Kunstweek zet op talloze manieren beeldende kunst en Nederlandse beeldend kunstenaars in de schijnwerpers. De Kunstweek omvat een groot aantal verschillende uitgaven, evenementen en festiviteiten waaronder de verkiezing Kunstenaar van het Jaar (met o.a Armando, Co Westerik, Marlene Dumas - je kunt nu nog meestemmen!), het Kunstweek Geschenk, exposities bij deelnemende galerieën, kunstuitlenen en musea, het Kunstweek Boek, de uitgave Wie is Wie in de Kunstwereld (waardoor je inzicht krijgt wie er toe doet in de kunstwereld) en de verkiezing Kunststad van het Jaar. Dan denk je toch aan Rotterdam of Amsterdam. Maar nee, de genomineerden zijn Ameland, Arnhem, Bergeijk, Binnenmaas, Dinkelland/ Ootmarsum, Eindhoven, Geertruidenberg, Gilze en Rijen, Graft-De Rijp, Haarlem, Teylingen, Vlissingen en Woudrichem. Is dat geen leuk rijtje?
  Een kosteloos abonnement op het E-magazine brengt je als eerste op de hoogte van alle acties, evenementen en uitgaven.

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 890 keer bekeken

• Glas en Vilt

  20 oktober 2008

  Het contrast in dit Gesamtkunstwerk kan niet groter zijn. Het harde materiaal met zijn scherpe punten gaat de dialoog aan met de zachtheid van wol in Mapping out Paradise. In deze zaalvullende installatie brengen Marc Mulders en Claudy Jongstra het paradijs in beeld en zetten zich daarmee af tegen een wereld zonder idealen. De kunstenaars lieten zich inspireren door vroege wereldkaarten waar het paradijs de plek is waar de vier wereldrivieren ontspringen. De uitdaging voor hen was het thema gestalte te geven binnen de context van de moderne kunst. De zaal van museum De Pont in Tilburg leent zich hier uitstekend voor. Al wandelend ontdek je de religieuze bevlogenheid van Marc Mulders. Hij kiest zijn beelden in de katholieke traditie aangevuld met actuele beelden over dood, verderf, terrorisme, grootheidswaan, kwaad, zonde, ontheiliging, consumptiedrift en verslaving. In de scherven van gebrandschilderd glas komt deze rauwe werkelijkheid je scherp tegemoet. De verlichte glasplaten trekken een spoor van verderf door de zaal. Als tegenhanger van al dit gif waaien de transparante, wollen banieren van viltkunstenaar Claudy Jongstra je lieflijk tegemoet. In drie veelzeggende kleuren: het wit van de reinheid, het rood van het bloed en het leven, het purper van verlangen. Haar huidgevoel voor stoffen is treffend. In haar werk proef je de warmte, de zachtheid, de tederheid, het verlangen, de omhulling... de liefde. De grote fotocollages van orchideeën met het bloed van Jezus in het hart omlijsten de installatie. De symboliek van goed en kwaad zie je terug in de beeldtaal en in de plaatsing in de ruimte. Ondanks het thema gaat er een serene rust uit van dit werk. In de video (buiten de zaal) hoor en zie je de achtergronden van dit imposante Gesamtkunstwerk wat een jaar aan voorbereidingen heeft gekost. In het laatste wolhok is een bijzonder samenwerkingsproject te zien van Marc Mulders en Ria Mul van Artenzo. Haar thema is huidvlokken! Mapping out Paradise is nog te zien t/m 16 november in museum De Pont, Wilhelminapark 1, Tilburg.
   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 1064 keer bekeken

• Verf en vilt

  10 oktober 2008
  In aansluiting op de installatie Mapping out Paradise van Claudy Jongstra en Marc Mulders in museum de Pont (Tilburg) exposeren beide kunstenaars hun eigen werk bij Studio van Dusseldorp. Een galerie op loopafstand van museum De Pont. Onder de titel Stromen vermengen zich de ambachtelijke disciplines van deze beide kunstenaars. Viltkunstenaar Jongstra toont haar ruwe wollen kleden, banieren en kussens. Marc Mulders toont zijn kleurrijke, pasteuze olieverfschilderijen met veelal bloemvormen. De verfhuid, in heldere tinten geschilderd, is door het massieve verfgebruik fascinerend om in detail te bekijken. De kunstenaars hebben ook samen een aantal kunstwerken gemaakt waarin de verf en het vilt een innige verbinding aangaan. Een mooi eigentijds ontwerp is de vilten tas met daarin doorkijkjes voor het religieus getinte schilderwerk van Mulders. Deze bijzondere duo-tentoonstelling is nog t/m 19 oktober te zien en smaakt, volgens de galeriehouder, als een heerlijk ‘toetje' na het gebeuren in de Pont verderop. En zo heb ik dat ook ervaren. Studio van Dusseldorp Wilhelminapark 110 5041 EE Tilburg. De galerie is geopend van wo t/m zo van 13.00-17.00 uur. Over het Gesamtkunstwerk van Claudy Jongstra en Marc Mulders in museum De Pont de volgende keer - wordt vervolgd
   
   

  Lees meer >> | 1 Reacties | Reageer | 1599 keer bekeken

• Scheuren en kerven

  6 oktober 2008

  Tijdens de Open Art Fair in Utrecht maakte ik kennis met het fascinerende werk van de Duitse kunstenaar Gerd Kanz. Een meester in de bewerking van de huid van het doek. Alleen is zijn doek niet van linnen maar van hout. Zo speelt hij met de huid van zijn schilderij. Zijn werken op houten panelen tonen steenachtig en zijn opgebouwd uit verflagen en pigmenten. Hij zet je op het verkeerde been door in de houtstructuur diepe kerven te maken waardoor scheuren ontstaan, die hij vervolgens bewerkt. Het beeld van gescheurde steen dringt zich op. Hij is niet geïnteresseerd in het spectaculaire maar in de basis-beginselen van vorm, kleur en ruimte. "Hij is op zoek naar de grens waarin de energiestromen van het pigment worden gesublimeerd tot een dialoog met en van het materiaal." Zo staat het op de site van de galerie. Dat moet je toch 3x lezen voordat je dat begrijpt. "Het is een informele vorm van kunst die zich voornamelijk richt op de zintuigen en emoties." Ja, dat heb ik ervaren. Het zijn creaties van kleur, licht en ruimte die de relatie tussen de toeschouwer en het werk benadrukken. "Het is een spel met kleur en materiaal waarin de nadruk ligt op verandering van karakter door verandering van structuur en omgekeerd."
  Werk van Gerd Kanz is regelmatig te zien tijdens tentoonstellingen bij galerie JosArt in Amsterdam. Ook is daar werk in stock van de kunstenaar.
   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 1013 keer bekeken

• Bitterzoet

  26 september 2008

  Toen het Armandomuseum nog niet was afgefikt, bezocht ik een tentoonstelling van Armando, Marc Mulders en Ronald Zuurmond in Amersfoort. Een spannende combinatie van kunstenaars die heerlijk wroeten in de verf. Dat klinkt oneerbiedig maar zo bedoel ik het niet. Met name Armando en Zuurmond gaan echt het gevecht aan met de materie. Armando beweegt met grote werkhandschoenen over het linnen en boetseert de verf bijna. Zuurmond brengt laag over laag aan en schraapt vervolgens weer hele lagen weg, net zolang totdat er een beeld ontstaat wat hem bevalt. Zelfs schilderijen die al ‘af waren' en getiteld, bewerkt hij gerust een tweede keer en doopt ze om. Dat is bijvoorbeeld gebeurd met het werk ‘Kind in park' (2005) dat nu op zijn nieuwste tentoonstelling Bitterzoet ‘Koningin van de nacht' heet. Ronald Zuurmond studeerde sociologie en is pas later de kunst in gestapt. (En dat lijkt op mijn eigen biografie.) Hij begon met puur het onderzoek naar verf en maakte talloze rasterstudies. De verfhuid fascineert hem. Na een periode van aftasten krijgt zijn werk nu steeds meer vorm en figuratie. Kinderen verschijnen op het doek. Niet speels of luchtig maar eerder dramatisch. "Bittersweet" is a potent, almost physical, experience." De tentoonstelling ‘Bitterzoet' is nog t/m 4 oktober te zien in Galerie Metis, Lijnbaansgracht 316, Amsterdam.
   

  Lees meer >> | 1 Reacties | Reageer | 930 keer bekeken

• Tastbare kunst

  20 september 2008

  Kunst om te voelen, aan te raken met je ogen dicht en de lijnen volgen. De beelden van kunstenaar M. van Rooijen roepen die neiging in je wakker. Haar expositie in Woerden toont blinddrukken en nog niet eerder geëxposeerd academiewerk, waaronder tekeningen, zeefdrukken en etsen. Het vluchtige karakter van dagelijkse indrukken en herinneringen tot uitdrukking brengen en beelden tastbaar maken, dat is waar Merian van Rooijen in haar werk naar streeft. Door de grenzen van de waarneming op te zoeken en de vorm tot een minimum te reduceren, prikkelt ze de fantasie en daagt de geest uit het contrast af te tasten en met de lijnen en vlakken een herkenbaar beeld te vormen. In het vormgevingsproces laat ze zich leiden door de tactiele werking van het materiaal. Hierdoor zijn ook veel van haar tweedimensionale beelden ruimtelijk van aard. Merian studeerde in 2006 af aan de Willem de Kooning Academie. Naast vrij werk maakt ze toegepast werk en werk in opdracht onder haar eigen label ZoHé. Haar werk is nu te zien in de Kunstuitleen Woerden, Meulmansweg 27 3441 AT Woerden van 16 september t/m 20 november 2008.
   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 1098 keer bekeken

• Kunst in Kampen

  11 september 2008

  
  De Koornmarktspoort in Kampen is een oud karakteristiek monument dat op zondag 14 november tijdens Open monumentendag haar deuren opent voor publiek. De bijna honderd traptreden nemen je mee naar boven waar je een prachtig uitzicht over de IJssel hebt. De ruimte heeft twee verdiepingen waar regelmatig kunstexposities zijn te bewonderen. Deze keer een boeiend gezelschap kunstenaars die als gemeenschappelijk thema vergankelijkheid en aanraakbaarheid hebben. De glasobjecten van Yvon Trossèl verrassen door vormentaal en kleur. Zij schildert ruimtelijk met glas. Haar inspiratiebronnen zijn riftafels in de oceaan en zeedieren. Guus Jooss maakt collages van papierfragmenten. Door het samenspel van ornamentiek, oude stukken tekst, transparante lagen en de kleur goud, krijgt zijn werk een icoonachtige uitstraling wat in de oude Stadspoort bijzonder mooi tot zijn recht komt. Ellen Harmsma maakt beelden in hout en interieurobjecten. In al haar werk laat zij zich inspireren door de anatomie en de schoonheid van het menselijk lichaam. De aanhechting van spieren of botstructuren kunnen de aanleiding zijn tot een nieuw beeld. Waar Ellen de huid in hout vetaald, gebeurt dit bij het werk van els Vegter in de verf. Zij toont tegen de muren van groffe steen haar ruwe Huidlandschappen waarin verf en vondst lijken samen te vallen. Het werk van Caroline Teesing gaat over leven, kwetsbaarheid en kracht. Het balanceren op de rand van vergankelijkheid en vernieuwing drukt zij uit in steen en brons.
  Initiatiefneemster van deze tentoonstelling en kunsthistorica Marjan de Neeve begon kunstpromotiebureau De Waarneming in 2002 met veel bezieling. Inmiddels is De Waarneming uitgegroeid tot een stichting met een bestuur en een comité van aanbeveling, waarin Marte Röling, beeldend kunstenaar, Aad Kosto, lid Raad van State, en Rients Slippens, Kunst en Media, zitting hebben. Alle betrokkenen zetten zich belangeloos in om hedendaagse Nederlandse beeldende kunstenaars meer bekendheid te geven en de verkoop van hun werk te bevorderen. Openingstijden van de expositie: van 6 t/m 27 september 2008 op dinsdag t/m zaterdag van 11.00 uur- 17.00 uur.
  Tijdens het weekend van Open Monumentendag (13 en 14 september) zal de Koornmarktspoort ook op zondag geopend zijn (beide dagen entree gratis). www.dewaarneming.nl
  

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 1022 keer bekeken

• Sensoren op scherp

  7 september 2008

  De...

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 921 keer bekeken

• Epidermis

  1 september 2008

  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
   

  Kunstenaar Onno Lolkema maakt surrealistisch werk in felle kleuren. Zijn werk is te zien op de nieuwe Open Art Fair in de Jaarbeurs in Utrecht. Blijkbaar heeft ook hij een fascinatie voor (dieren)huid gezien deze curieuze vrouw in panterprint met hoorns en uitstulpingen in de huid. Eén van zijn laatste werken laat de epidermis zien in haar gelaagdheid en celstructuren: een zwevende dwarsdoorsnede tegen een donkergroene achtergrond. Zijn werk wordt vertegenwoordigd door Galerie Besselaar. Te zien op Open Art Fair van 9 tot 14 september in de Jaarbeurs. De opening is dinsdagavond 9 september om 19.00 uur op het Rietveldterras met beeldend kunstenaar Herman van Veen. Zijn werk zal op de beurs vertegenwoordigd zijn door galerie Ipomal uit Landgraaf. De beurs opent om 18.00 uur haar deuren voor publiek.
   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 1008 keer bekeken

• Vondsten en vindsels

  28 augustus 2008

  Naast mijn werk in de huidlagen (de Huidlandschappen), werk ik ook met vondsten. Ik heb een hele serie schilderijen die ik "Vondsten Van Vegter". heb gedoopt. De vondst kan van alles zijn: een fietsband, vernield glas van een bushokje, een roestig slot, boompeulen, computeronderdelen, ruitenwissers, oud lood, oud roest, jarretels, een gasdrukregelaar, anything. En nu blijken er ook Vindsels te zijn! Sterker nog: er bestaat een Vindselmuseum in Amersfoort. Ik moet eerlijk bekennen dat ik er (nog) niet geweest ben. Op een dag ging ik met mijn zoon D. enthousiast op weg en belandde voor een dichte deur. Dat was niet leuk. Ik ben dus wel heel dichtbij geweest en zag de voorgevel rijkelijk gedecoreerd met klimplanten. Het zag er gastvrij en gezellig uit. Een uniek plekje op een lelijk industrieterrein. Het lijkt me een leuk uitstapje in deze zomerse maanden met kinderen. De openingstijden van het Vindselmuseum zijn echter beperkt. Vindselmuseum, Neonweg 12, Amersfoort.

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 946 keer bekeken

• Een beetje vies

  26 augustus 2008

  Open stal zit erop. De Kunst & Kijkroute was afgelopen zondag voor het laatst. Zesduizend bezoekers zijn langs geweest in het Friese dorp Oldeberkoop om de kunst met eigen ogen te zien en te beleven. De organisatie heeft een enquete onder de bezoekers verspreid en om haar mening gevraagd. Zo vinden sommigen de Open stal van 2007 veel beter en humoristischer. Toen was het thema ‘Het beest' (in jezelf). Dit jaar was het thema Binnen-Buiten. Dat is natuurlijk wat braver. Ik kon mij er goed in vinden met mijn Huidlandschappen. Deze schilderijen spraken mensen wel erg tot de verbeelding zo bleek uit de enquete. Een zeker aantal vond mijn werk de meest aansprekende kunst van Open Stal. Vreemd genoeg vond een zelfde aantal het de minst aansprekende kunst. De waardering loopt nogal uiteen zo bleek. Bij de meeste kunstenaars is de waardering (of afkeuring) eenduidiger. "Hoe kan dat nou?" vroeg ik de meneer van de organisatie verbaasd. Hij antwoordde op fluistertoon: "Die mensen vinden jouw kunst een beetje vies." En iemand anders vulde aan: "Een beetje bloederig ook." En dat willen mensen niet, tenminste een zeker aantal - hetzelfde aantal vindt het (misschien juist daarom) fantastisch. Ik vind het wel een compliment: "een beetje vies". Juist omdat ik zo van schoonheid, netheid en perfectie houd, wat in de kunst meestal een valkuil is. Yes, ik ben de grens van het nette gepasseerd.

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 901 keer bekeken

• Huid in Buitenkunst

  26 augustus 2008

  Deze zomer gaan we flink klussen in huis. Onze beide jongens krijgen allebei een nieuwe kamer. Zo schiet de lange zomerse vakantie erbij in. Nou vinden wij -W. en ik- klussen heel leuk dus het is geen ramp. We doen een weekje Buitenkunst in Drenthe. Gezellig met de jongens kamperen en ons vol laten lopen met kunst, dans, theater en schildergedoe. Ik was blij verrast toen ik het programmaboekje in handen kreeg. Ze hebben in Drenthe een algemeen aanbod van creatieve workshops en in Randmeer zijn speciale thema-weken. En wat zie ik? Eén workshop gaat over Huid, een ander over Objets Trouvés en een theaterworkshop ‘Dicht op de huid'. Nou zeg, precies mijn werkveld. Wat een toeval. Natuurlijk waren deze leuke workshops gelijk volgeboekt. Ja, ja De huid zit in de lift - dat schreef ik al eerder. Leiden, Corpus, Asperen. In uiteenlopende tentoonstellingen wordt de menselijke huid ontleed en getoond in zijn perfectie en aangetastheid. Soms filosofisch belicht, soms medisch wetenschappelijk en nu bij Buitenkunst mag je zelf lekker prutsen. De Huid-workshop is volgeboekt maar misschien kun je nog een weekje Drenthe boeken met theater, dans en schilderen. Ik ga in ieder geval en laat me inspireren door alle kunstenaars die op zo'n mooie plek in het bos hun creativiteit laten stromen. Buitenkunst duurt t/m 16 augustus. http://www.buitenkunst.nl/

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 975 keer bekeken

• Wandelen onder de huid

  20 juli 2008

  Ergens bij Leiden staat een grote reus. Een roodbruine, zittende man lijkt te mediteren pal aan de A44. Indrukwekkend aan een gebouw vastgemaakt. Deze man kun je betreden en doorwandelen. Bij z'n knieën ga je naar binnen en je kruipt zo onder zijn huid. Het ritme van een kloppend hart lokt je naar binnen. Je ziet de spierweefsels en vaten en alles wat zich onder de menselijke huid bevindt. Via videofilmpjes krijg je informatie over bijvoorbeeld de spijsvertering, bevruchting en hooikoorts. Je ontvangt een speciale bril waardoor je 3D-effecten krijgt. In de bevruchtingsfilm was dit prachtig in beeld gebracht. De miljoenen zaadjes die zich een weg banen om als eerste bij dat eitje te komen. En als het dan lukt, de innesteling van het embryo dat zich langzaam ontwikkelt tot een mensenkind met huid en haar en tien kleine vingertjes en teentjes. Een wonder, dat voor kinderen heel inzichtelijk was gefilmd en voorzien van grappig, eigentijds commentaar zoals tegen een zwemmende zaadcel die het niet gehaald heeft: "Hé looser, kop op..." Met lift-plateaus ga je steeds een verdieping hoger. Door het schokken en bewegen lijkt het een soort mini-attractie. Bij elke nivo stap je uit in weer een ander gedeelte van het lijf. Chronologisch klopt daar niet veel van volgens mijn nichtje die verpleegkundige is. De inhoud van het lijf is een beetje door elkaar gehusseld, maar mij viel dat niet op. De informatie krijg je via een koptelefoon te horen. Zo zaten we bovenin opeens op een levensgrote tong en ontdekten waar je bitter proeft en waar zoet en waar zuur. In de top bij de hersenen aangekomen kregen we een laatste filmpje en daar mag je de reuzenman verlaten. De heenweg van deze reis door de mens doe je met een groep. De terugreis mag je individueel ondernemen door een rode lijn te volgen. Onderweg kom je allerlei interactieve spellen tegen waardoor je je eigen lijf nog beter leert kennen. Wist je bijvoorbeeld dat je tijdens je leven 20 kg huid kwijtraakt? Het meeste verdwijnt via de huidschilfers in de stofzuiger, de rest wordt opgegeten door huismijten....Eet smakelijk. De Tentoonstelling is doorlopend te zien in Corpus, aan de A44, Oegstgeest. In de zomer 7 dagen per week open. Reserveren is noodzakelijk. De minimale leeftijd is 8 jaar.
   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 1205 keer bekeken

• Liefde in beeld

  13 juli 2008

  Genootschap...

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 1255 keer bekeken

• Open Stal is los

  7 juli 2008

  De Stal is open. Gister in Oldeberkoop was de officiële opening voor de 37^e keer, middenin het Friese dorp. Het weer was geweldig en de bezoekers weefden zich als een lint door het dorp langs de verschillende kunstlocaties. Het thema binnen-buiten heeft 45 kunstenaars geïnspireerd tot zeer verschillende kunstwerken. De highlights. De Friese kunstenaar Auk Russchen (te zien in Boerderij Hof) verzamelt reststukken geitenhuid. Het is afval wat overblijft nadat er uit de huid ronde stukken voor trommels zijn gesneden. Auk keert de huiden binnenstebuiten en stelt ze zo ten toon dat het een ontroerend gevoel van kwetsbaarheid oproept. Imke Beek maakt o.a. levensgrote boompeulen die er zeer levensecht uitzien en opvallen door hun authentieke huid. Tussen de bomen aan de Molenhoek hangen de schommels van Chiel Kuijl. Prachtig gemaakt, verweven met de plek en al schommelend waan je je in een andere wereld. De hemel krijgt een nieuw perspectief onder het indrukwekkende beeld van de 83-jarige Hein Mader pal voor het mooiste huis van Oldeberkoop. De houten installaties van Wim Bakker in het dorp en van Mai Movrin in het bos zijn verschillend vormgegeven maar allebei te betreden en te ervaren. De niets verhullende foto's van Chinese nomadenfamilies van Marrigje de Maar staan levensgroot uitgeprint middenin het bos. En de iele huisjes van papierkunstenaar Marian Smit reizen op tussen het groen op een prachtige buitenplek. Een minimale ingreep in het landschap deed Lia Pieters. Zij ontwierp een deur in het gras naar het binnenste van de aarde. De deur is een grote rechthoek van lang gras. Eromheen is het gras kort gemaaid. De deurklink van keramiek steekt fier boven de grond uit. Elaine Vis exposeert haar installatie in de Blughut. Diaprojecties van bewegende bomen op een framewerk van gaasdoek ademen een diepe verstilling. In de gymzaal trekt de zwevende foto-installatie van Mieke van den Hoeven de aandacht. Het binnenvallende licht dat via de bovenlichten in de gymzaal naar binnen kruipt, heeft zij gevangen in haar installatie. Jacolien de Jong laat je ervaren hoe het is om binnenin een burka te bewegen. Je kunt de burka als tweede huid zelf aantrekken. Ik werd er heel ondeugend en uitdagend van. Het heeft wel iets om anderen te bekijken die jou niet zien. Jacolien maakt levensgrote, behoorlijk erotische tekeningen van de wereld die zij vermoedt onder de burka. En ikzelf? Met acht huidlandschappen en een zestal werken met vondsten vul ik één ruimte. Het was leuk om bij de opening aanwezig te zijn en wat reacties te kunnen horen. Zo typeerde een collega-kunstenaar mijn werk als het "ontheiligen van het doek". Een bezoeker merkte de driedimensionale uitstraling van het werk op en voorspelde dat het niet lang meer zou duren voordat ik de ruimte in zou gaan... Open Stal Oldeberkoop is nog te zien t/m 3 augustus. Dagelijks geopend van 13.00 tot 18.00 uur. Toegang € 3,- en de fraaie catalogus kost slechts € 5,- http://www.openstal.nl/
   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 1186 keer bekeken

• Huidschraapsel

  30 juni 2008

  Een huid van huid op huid. Deze cryptische omschrijving geeft heel goed weer hoe ik werk. Op de huid van het doek speel ik met stukken huid zoals vachten van schapen of geiten maar ook de huid van elanden. Met deze huidsegmenten schep ik een nieuwe huid of 'huidlandschap'. Mijn laatste werk gaat de diepte in. En wel precies twee meter. Huidlaag na huidlaag geeft zich bloot. In één van de lagen werk ik met het schraapsel van een elandenhuid. Ooit heb ik een workshop leerlooien gedaan bij Kokopelli. Leerlooien zonder chemische middelen is een kunst op zich. Het is mij niet gelukt een soepel huidje te kneden. Mijn verlangen naar een eigen gelooide leren tas ging in rook op. De huid van een eland was ons stugge werkmateriaal. Deze werd week gemaakt met de hersenen van een kalf. Bijzonder zacht van structuur overigens en best lekker om met je vingers in te prutsen. Heel erg 'down to earth'. De huid span je op in een frame waarna je de resten verwijderd met een beitel. Deze huidschraapsels dienen als basis voor boekbinderslijm. Ik heb ze altijd bewaard in een potje in mijn atelier. Het huidschraapsel zit nu in de celstruktuur van mijn nieuwe huidlandschap 'Deep skin'. Deze en andere huidlandschappen kun je bewonderen tijdens Open Stal, de Kunst- & Kijkroute in Oldeberkoop. Mijn werk hangt in de consistorie tegenover de plaatselijke kerk. De tentoonstelling (met veel kunst op locatie) is te zien van 5 juli (opening) t/m 3 augustus.
   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 929 keer bekeken

• Dichter op de huid

  26 juni 2008

  De huid zit in de lift. De tentoonstelling in Leiden over huid (tot 23 juni) heeft curatoren opnieuw geïnspireerd om de huidlagen bloot te leggen. Want huid is doodgewoon en bijzonder tegelijk. Een vel vol tegenstrijdigheden en voor iedereen anders. De architect ziet de grote vorm, de filosoof het masker, de arts de ziekte, de dichter een metafoor en de ondernemer een markt. In de tentoonstelling 'Dichter op de huid' in Fort Asperen zie je de verschillende invalshoeken en hoe wij betekenis geven aan dit grootste orgaan. 38 Kunstenaars zijn naar het Fort in de Betuwe gelokt om hun visie op huid in beeld weer te geven. Natuurlijk is daar Olivier Goulet met zijn skinbags, waarover ik al eerder een blog schreef. Vanuit de mode tonen lingerieontwerpster Marlies Dekkers en modeontwerper Alexander Slobbe hun creaties. Kunstenaar Levi van Veluw toont zijn vervreemdende zelfportretten. Volgekalkt met Bic balpennen of (dit keer) beplakt met mos en boompjes, geeft hij zijn gezicht een tweede huid. Ook geestig en bizar zijn de dames Voerman en Vermeulen die van ruim zestig kippenhuiden twee gezellige badpakken hebben ontworpen. De relatie tussen mensen- en dierenhuid krijgt zo een nieuwe dimensie. De Belgische kunstenaar Wim Delvoye uit Gent heeft een grote interesse in het banale en het proces van hoe iets gaat. Hij laat de huid bewegen in zijn video Sybille II. Het uitknijpen van een puistje wordt minitieus vastgelegd en vergroot. Etterkopjes, zwarte puntjes, witte slangetjes brengt hij levensgroot in beeld. En dat is wel even schrikken. Mijn zoons vonden dat de vieste ruimte en moesten bijna kotsen. Dat is trouwens erg leuk aan de tentoonstelling dat elke kunstenaar een eigen nis heeft gekregen. Zo blijf je als bezoeker verrast wat er nu weer om het hoekje getoond zal worden. Wat we ook erg vies vonden ruiken was de Installation Fear van Sissel Tolaas. Zij verzamelde de natuurlijke lichaamsgeuren van een aantal bevriende mannen. De geur heeft zij nagebootst op levensgrote (ruik)vellen. De mannen ruiken allen naar hun eigen angst. En dat is niet fris. De illustraties van huidziekten uit de Atlas der Hautkrankheiten uit 1856 krijgen ook een plek. De meest verschrikkelijke huidziekten worden op een poëtische manier neergezet. Een sieraad bijna voor het lichaam. Zo dwaal ik drie verdiepingen rond met indringende huidkunst in een (on)fris en vochtig fort. Wat is het dan lekker om je huid buiten in de warme zon te koesteren. Op het terras een lekkere cappucino. En daarna? Het landschap van de Betuwe is prachtig om in te wandelen, te fietsen of met de kano over de Linge te varen. Dichter op de huid is nog te zien tot 21 september 2008. Het fort is op maandag gesloten.

   

  Lees meer >> | 4 Reacties | Reageer | 1354 keer bekeken

• Vondsten en Forten

  15 juni 2008

  In de wijk Abstede in Utrecht bouwt kunstenaar Leonard van Munster een grote bal van bierblikjes, koelkasten, porseleinen beeldjes en andere vondsten uit de wijk. Zijn installatie maakt onderdeel uit van SimCity, naar het gelijknamige computerspel. SimCity gaat over de persoonlijke droom om een ideaal woonoord te scheppen. "In Abstede hebben de bewoners misschien zo'n woonoord ontwikkeld, maar planologisch ziet de buurt er chaotisch uit" vertelt Elaine Vis van SKOL. "Het doel van deze manifestatie is mensen in contact te brengen met hedendaagse kunst. Ook willen we zo de identiteit van de wijk naar voren brengen." En dat is een mengeling van groen, speelsheid en fijne chaos. Aan SimCity doet een veertiental kunstenaars mee. Te zien van 19 t/m 21 juni in de Utrechtse wijk Abstede. http://www.kunstoplocatie.nl/
  
  Iets verderop in Groenekan is op zondag 22 juni de laatste dag van de kunstmanifestatie KAAP op Fort Ruigenhoek. Een prachtige locatie voor kunst, maar ook voor een picknick met het gezin. Dit is leuke kunst voor kinderen omdat de omgeving geweldig is. Bovendien zal er die zondag een verrassend optreden zijn van kunstenaar Theo van Meerendonk. Hij laat vier grote bollen van cement op elkaar knallen. Ze rollen van de heuvels en raken elkaar precies op het goede moment - hopen we. De Italiaanse kunstenaar Pierluigi Pompei heeft voor KAAP vijf grote trompetten gemaakt. Ze staan op het bunkercomplex. Hij laat ze een muziekstuk spelen dat hij zelf gecomponeerd heeft. De vijf trompetten produceren elk een toon, en die hoor je of niet, alleen of met andere tonen, variërend van zacht naar luid. De trompetten zijn zo opgesteld dat de bezoekers ze bij hun aankomst zien zodra ze voorbij het hoofdgebouw lopen. Het geluid van de muziek hoor je over het gehele fort. Een blaasinstrument, zoals een trompet, werkt alleen als iemand erin blaast. Een muziektoon duurt net zo lang tot de adem op is en de trompettist opnieuw adem moet halen. De trompetten van Pierluigi worden niet aangeblazen door een mens maar bespeeld via een elektronisch circuit. Geen menselijke speler komt eraan te pas, maar wel de (uiteraard door een mens geprogrammeerde) computer. http://www.kaapweb.nl/

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 924 keer bekeken

• Dijken van Wijven

  6 juni 2008

  Strand, zee, forten, dijken en wijven. De ideale combi voor een leuk zomers uitstapje. Met of zonder kinderen. Dit blog is voor mij ook een uitstapje want dit project heeft weinig met 'huid' te maken, mijn blog-thema. Maar wel alles met kunst en vrouwen. Ook ik val in die categorie. Bovendien wordt de kunstwereld nog te veel en te vaak door mannen gedomineerd. Daarom draag ik dit originele kunstproject in Zeeland een warm hart toe. En die titel. Geweldig! 28 Juni opent Karla Peijs, Commissaris van de koningin in Zeeland het bijzondere kunstproject Dijken van Wijven. Het thema voor de 17 vrouwelijke kunstenaars (afkomstig uit de regio) is grenzen. Er zijn 16 installaties te bewonderen rond de forten Sint-Jacob en Sint-Livinus. in Zeeuws Vlaanderen. Rond de forten zijn diverse muzikale optredens met ballads, folk en Zeeuwse luisterliedjes. Alles staat in het teken van historie en grenzen. In het weekend van 12/13 juli ligt de nadruk op poëzie en vertelkunst over de grens. Dijken van Wijven is een kunstcollectief dat tweejaarlijks op wisselende locaties in Zeeland kunstmanifestaties organiseert. Het kunstproject is tot en met 27 juli te zien. http://www.dijkenvanwijven.nl

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 979 keer bekeken

• Fietsbandenhuid

  2 juni 2008

  
  Wat kun je toch veel met fietsbanden. Er zijn kunstenaars die er sieraden van maken. Ikzelf gebruik ze af en toe in een schilderij. Gewoon in z'n geheel om het doek trekken. Het is heerlijk elastisch materiaal. Maar je kunt er nog veel meer mee. Zo zag ik bij studio Hergebruik in Rotterdam een mooie designstoel van fietsbanden van Jan Willem van Breugel en diverse tassen. En waar is de sluiting van gemaakt? Van het ventiel! Deze studio in een slooppand aan de Coolsingel laat je watertanden van wat er allemaal mogelijk is met afvalmateriaal. Pennenbakjes en fruitschalen van oude LP's, jassen van zeildoek, poefjes van dekens, paperbags, lampen van verpakkingen, kroonluchters van flessen, tassen van geperste leerresten (Reisenthel), diverse sieraden, kleding en nog veel meer. De studio in hartje Rotterdam is de moeite van het bezoeken waard. Er zijn regelmatig exposities te zien en ze geven ook kunstzinnige recycling workshops. Studio Hergebruik, Coolsingel 53, Rotterdam.
   

  Lees meer >> | 1 Reacties | Reageer | 1391 keer bekeken

• Huidlandschappen in Bilthoven

  26 mei 2008

   En daar hangen ze dan. Mijn eerste huidlandschappen©. Mooi gerangschikt aan witte muren in een grote, lichte ruimte. Wat wil een kunstenaar nog meer? "Het lijkt wel een museum" merkte een bezoeker op. Afgelopen week vond de drukbezochte opening plaats. Er kwamen veel positieve reacties op de serie huidlanschappen©. Elandenhuid, slangenhuid, elfenbankjes, bot, veren, elektriciteitsdraad, computeronderdelen... Het spreekt tot de verbeelding en iedereen ziet er toch weer iets anders in. Van maanlandschap tot satellietbeelden van de aarde. De gebruikte stukken van dieren(huiden) vonden sommigen wel confronterend of bloederig. Meer hierover kun je lezen in een interview met de kunstenaar dat dinsdag 27 mei in het AD/UN verschijnt. Over huid gesproken (inspiratiebron voor mijn werk als kunstenaar). In het openingswoord werd nog even gememoreerd dat ik vroeger als kind al veel stukken uit mijn knie viel, schaafwonden, lidtekens, hechtingen, tanden door mijn lip...een echte wildebras met een aangetaste huid. Vanuit die invalshoek had ik het nog nooit bekeken. Die huidlandschappen© horen echt bij mij. Het publiek was aangenaam verrast door de combinatie van Birza & Vegter. "Jullie zijn toch wel een echtpaar?! Het werk sluit zo goed op elkaar aan. Het combineert prachtig." Nee, geen echtpaar, maar kunstenaar Birza vindt inderdaad soms dezelfde dingen als ik. Zo hebben we beiden een werk met een oude gereedschaps-passer erin. Hij is gefascineerd door dezelfde doorleefde materialen en objecten als ik. Waar hij een chemicus en alchemist is die veel op zink werkt, ben ik meer de schilder die de objets trouvés een plek geeft op het schilderslinnen. Je kunt de tentoonstelling ‘Objets trouvés' (catalogus bij ingang beschikbaar) nog bezoeken op werkdagen van 9.00 tot 17.00 uur. RIVM, A. van Leeuwenhoeklaan 9, Bilthoven. Neem wel een legitimatie mee anders kom je niet door de slagbomen.

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 928 keer bekeken

• Huid- en longkanker bij kids door Corus

  17 mei 2008

  Kinderen uit Wijk aan Zee en Beverwijk hebben vijf tot veertien keer zo veel chroom in het lichaam als andere kinderen. Chroom is een stof die kan bijdragen aan het ontstaan van longkanker. De resultaten van onderzoek dat is verricht door Natuur en Milieu en de Radboud Universiteit Nijmegen, worden zondag 18 mei bekendgemaakt in het televisieprogamma Zembla. ‘Het gif van Corus', heet de uitzending. Corus is het staalconcern in IJmuiden, dat ook nog wel Hoogovens wordt genoemd. Het bedrijf noch de provincie Noord-Holland wilde op de onderzoeksresultaten reageren. Volgens toxicoloog Martin van den Berg van de Universiteit Utrecht zijn de gevonden concentraties te vergelijken met die in de meest vervuilde gebieden in het Duitse Ruhrgebied. Chroom komt in twee vormen voor in de natuur, als chroom 6+ en chroom 3+. Vooral de eerste vorm draagt bij aan de vorming van kanker. Deze vorm laat zich moeilijk opnemen door het lichaam. Corus stoot jaarlijks 600 kilo chroom uit. Van den Berg pleit daarom ook voor een verder onderzoek naar de herkomst van deze hoge concentraties. Uit een onderzoek van de GGD van december 2007 was al gebleken dat er in de omgeving van IJmuiden meer longkanker en melanoom (huidkanker) voorkomt dan in de rest van Nederland. Peter Köhne van de GGD Kennemerland bepleit dat er verder onderzoek plaatsheeft naar de oorzaak van het hoge aantal longkankergevallen. Arnold van Oudvorst, huisarts in Wijk aan Zee, zegt dat in zijn praktijk van alle overleden patiënten de afgelopen elf jaar bijna de helft aan kanker is doodgegaan. Hij denkt dat de uitstoot van Corus daarvan een van de oorzaken is. Bron: ANP

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 100 keer bekeken

• Huid zeekomkommer

  12 mei 2008

  Wat is lekkerder in deze warme zonovergoten tijden dan een fris stukje komkommer? IJs misschien? Volgens mij bestaat er ook komkommerijs. En zeekomkommers. Dit zijn geen vruchten maar beesten in de oceaan die je ook eten kunt. Maar het is wel een beschermde diersoort. 

  http://www.travelmarker.nl/bestemmingen/azie/indonesie/fauna/onderwaterwereld.htm
  Ze hebben een prachtige leerachtige huid. Wat zegt Wikipedia erover? Zeekomkommers (Holothuroidea) vormen een klasse van stekelhuidigen zoals zee-egels. Ze hebben een lang, leerachtig lijf. Meestal komen ze voor op de zeebodem. De dieren danken hun naam aan hun vorm die aan een komkommer doet denken. In Europa komen 188 soorten voor, waaronder: (Gewone) zeekomkommer en de Klimzeekomkommer. De (gewone) zeekomkommer (Holothuria forskali) is een stekelhuidig dier uit de klasse van zeekomkommers. De gewone zeekomkommer is eetbaar en wordt gebruikt in de Portugese keuken, in Europa komt hij voor langs de Atlantische kust en in het Kanaal. De leerachtige huid van de zeekomkommer inspireert ook de wetenschap. Deze is namelijk stijf en soepel tegelijk. Die combinatie is bijvoorbeeld handig bij het inbrengen van micro-elektroden bij mensen met Parkinson. Die elektroden moeten stevig zijn als ze in het brein worden gebracht, maar soepel als ze zijn geplaatst. Om het soepel te maken "in het dragen" combineren wetenschappers rubberachtige co-polymeren met nanobuisjes van cellulose. De harde buisjes worden zacht met een oplosmiddel. Zo inspireert de zeekomkommer met zijn bijzondere huid bio-medische toepassingen.
  http://zoek.volkskrant.nl/zoek?SORT=presence&FDOC=0&SEC=*&PRD=20y&text=zeekomkommer

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 1198 keer bekeken

• 3 x Kunst in Utrecht

  7 mei 2008

   

  Utrecht pakt dit jaar uit met verschillende bijzondere tentoonstellingen en festivals. Allereerst is daar het Impakt festival van 7 tot en met 11 mei. Onder de titel Your space richt Impakt dit jaar de aandacht op de invloed van digitale media op de persoonlijke levenssfeer. Bijvoorbeeld de nieuwe sociale netwerken die ontstaan door Hyves. Wat heeft dat voor impakt? En wat is de status van een blog? Dagboek of bijdrage aan maatschappelijke discussie? Een festival waarbij elk individu zijn eigen space creëert. Iets later opent de bijzondere expositie in Kunstliefde getiteld ‘Badplaats Utrecht' van 17 mei tot 18 juni. Elf kunstenaars reageren op de gevolgen van klimaatverandering. Stel dat Utrecht aan zee komt te liggen? De zondvloed, Atlantis, koraalriffen, frisse zeelucht, toeristenindustrie zijn zo wat invalshoeken die kunstenaars kiezen voor een installatie of kunstobject. Niet missen. Last but not least ‘De Nieuwe salon' van 12 t/m 27 juni. Een mooie mix van Utrechtse kunstenaars die hun werk presenteren in het Wouda-gebouw van de psychiatrische inrichting het Willem Arntsz Huis. Een locatie die het werk ongetwijfeld zal beïnvloeden. (En hierna wordt gesloopt.) De insteek bij de tentoonstelling is de Utrechtse identiteit. Bestaat zoiets? De titel U Home suggereert het een en ander. De geselecteerde kunstenaars hebben allemaal verwantschap met het thema identiteit, huiselijkheid, privé sfeer of intieme leefwereld. Dertig van de vijftig deelnemers zijn nieuw. Robbert Roos, redacteur van Kunstbeeld is de curator van U home.
   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 1297 keer bekeken

• Huidlandschappen© en google

  24 april 2008
  Tik op Google: landschappen in en je krijgt 1.280.000 hits. Tik huid in en je krijgt 3.170.000 vermeldingen. Tik nu in: huidlandschappen en je krijgt 17 vermeldingen. Hij vraagt nog heel beleefd: bedoelt u Hoofdlandschappen? Ik vind het altijd iets vertederends hebben als een computer terug gaat praten. Hij vindt de score vast te laag. Maar nee, ik bedoelde geen Hoofdlandschappen, ik bedoelde: Huidlandschappen. Tot voor kort waren het 2 hits maar het aantal is de laatste maanden gegroeid naar 17 en die zijn allemaal van mij. Tja, dat vind ik nou leuk. En dat kleine aantal vind ik juist charmant. Met deze Huidlandschappen ga ik aanstaande zondag 27 april op pad naar Leiden. In het Boerhaave museum organiseren ze een grote Huidmarkt n.a.v. de gelijknamige tentoonstelling. Ik ben aanwezig op deze bijzondere museum-markt als kunstenaar die de huid als inspiratiebron heeft.
   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 1183 keer bekeken

• Aanraakbare kunst

  21 april 2008

  Verrassend is de tentoonstelling ‘High heels & bosoms' in Amsterdam van mijn naamgenoot Els Staal en Liesbeth Jongkind. Els maakt abstracte kunstvoorwerpen met een fragiele huid van papier, veertjes, panty's en ballonnen. Ze maakt ook stoere sculpturen van fietsband en rubber die als een tweede huid om je heen sluiten. Het is hele fysieke kunst die je aan wilt raken. Het doet iets met je lijf, je huid, je wordt er warm van. De teksten die Liesbeth erbij maakt versterken dit. Els en Liesbeth zijn al jaren vriendinnen en bundelen op deze expositie hun krachten. Nog te zien t/m 26 mei in Het Fijnhout, Amsterdam

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 1076 keer bekeken

• Hete huid

  21 april 2008

  Een spin op mijn netvlies. Langzaam gaat het dier over in een Perzisch tapijtje, dat transformeert in een tijgerkop. Wauw! Groene glinsterende kerstslingers omranden het beeld. Plotseling gaan ze lopen en bewegen. Zilveren slingers flitsen alle kanten op. Dan dendert een kudde wilde paarden door m'n kop. Alles draait en beweegt. Mijn huid is heet. Ik heb koorts. Niet een beetje, maar zo hoog dat ik manlief met een klein stemmetje vraag of ik nu dood ga. Maar zover is het nog niet. De grens van 42 graden is nog niet bereikt. Ik doe alles om weer gauw beter te worden. Mijn nachtkastje lijkt wel een apothekerskast. Antroposofische druppels (die de griep niet onderdrukt maar de natuurlijke afweer stimuleert) naast de homeopathische (werkt ook zoiets), dan de onderdrukkende paracetamol-raketten voor in je achterste. Een beetje onderdrukking is best verlichtend als je temperatuur over de 40 graden loopt. Ik heb recht op een raket! Dan liggen er nog de pillen tegen oorpijn en migraine, waar het feestje mee begon deze week. Zo'n dag dat je je maagbodem tien maal gezien hebt. Ik slik alles naar believen om de spin, de tijger en de kudde paarden te ontmaskeren. Met als uiteindelijk doel de stroom berichten die mijn emailbox binnendruppelt een halt toe te roepen ofwel liefdevol te beantwoorden. En dit blog te schrijven. Mijn hete huid zorgt voor vertraging. Een beetje gezellig ziek zijn is er niet meer bij tegenwoordig. Hoe lang is het geleden dat moeder me instopte met citroensokken tegen de koorts? Een koele hand op m'n voorhoofd legt, een glaasje melk op het nachtkastje, een verhaal rustig en monotoon vertelt totdat ik als vanzelf val in het zwarte niets.

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 1031 keer bekeken

• Behind the skin

  6 april 2008
  Gister naar de opening geweest van een bijzondere tentoonstelling in Utrecht. Behind the skin, beyond the object toont het werk van vier kunstenaars in vier verschillende disciplines. Mijn aandacht werd natuurlijk getrokken door het woord skin. Wat hebben deze kunstenaars met huid? Zij zijn alle vier geboeid door het moment dat de ‘realiteit' zijn herkenbaarheid en beredeneerbaarheid verliest. Opvallend is (zo staat in de aankondiging) dat het werk dat zij maken zich niet direct blootgeeft, maar onderhuids een verbinding aangaat. Beeldend kunstenaar Elaine Vis, de enige vrouw, zegt daarover: "Ik wil dat het werk met intimiteit en schoonheid verleid. Het statement is vaak pas in tweede instantie waarneembaar. Het werk moet eerst onder de huid gaan zitten." Zo toont zij in de installatie ‘Democratic field' 133 kleine transparante kastjes van plexiglas en voile. Het geheel is groots, geordend en transparant en ademt een fragiele schoonheid. Pas als je dichterbij komt zie je wat erin de kastjes ligt: 133 stukjes vlees, gemaakt van was en pigment. Maar zeer levensecht. Een installatie die gelijk een verbinding aangaat met het werk Lemniscaat van de (inmiddels overleden) Gus Hoelen. Een digitale animatie die zich telkens herhaalt en waarvoor je stalen zenuwen moet hebben . De fietsband laat je opnieuw kijken en onderzoeken. Verder toont de tentoonstelling installaties van Adriaan Manten en Willem Willemse (multimedia).
  Nog te zien in Laboratorio, Herenweg 60-62, Utrecht t/m 27 april van wo. t/m za. 13.00-18.00 uur.
   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 1075 keer bekeken

• Kunst in bedrijf

  30 maart 2008

  Deze week weer een primeur beleeft in mijn carrière als kunstenaar. De eerste kunstrondleiding. In de vergaderlounges van Seats2Meet in Maarssen hangen diverse kleurrijke schilderijen van mij. Afgelopen week was er de happening 'Fris in je hoofd' voor hun relaties. Het is een sprankelend begin van de lente. De bezoekers krijgen een fris aanbod van diverse workshops en de Kunst is dus ook vertegenwoordigd in het pand. Zo hangt mijn werk 'Koffie & Suiker' toepasselijk in de Kookstudio. In de pauze konden mensen kennis maken met de kunstenaar en haar werk en vragen stellen. Zo leidde ik een groepje belangstellenden rond in het pand. Het was een leuke ervaring om over mijn werk te vertellen en vragen te beantwoorden. Je kunt Seats ook persoonlijk bezoeken en op eigen initiatief de kunstwerken in het pand bekijken. De receptie heeft meer informatie. Het is trouwens een heel gastvrij bedrijf waar je vriendelijk ontvangen wordt met heerlijke capuccino. En een ideale plek om te vergaderen in sfeervolle lounges. Tussen de kunst. www.seats2meet.com 

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 1156 keer bekeken

• Kanker Ster

  30 maart 2008

  

   

  Toen ik het Boerhaavemuseum bezocht in Leiden, zag ik veel foto's van huidaandoeningen. Een beetje onsmakelijk allemaal. Toch zaten er ook hele mooie beelden bij. Een dwarsdoorsnede van de huid onder de microscoop is heel interessant. En ook een kankergezwel in de huid ziet er prachtig uit. Ik kreeg gelijk schilder-inspiratie. Zo'n beeld blijft dan nog een tijdje op je netvlies zweven en ik was dan ook blij verrast toen ik het beeld nogmaals zag in datzelfde museum. Op het folderrek bij de uitgang. Een zelfde soort beeld stond in een folder over sterrenkunde en wat wetenswaardigheden over de Orion-nevel. Dezelfde kleuren, dezelfde glimmende plekjes hier en daar. Ik vind het fascinerend dat een klein gezwel onder de huid uiterlijke verwantschap toont met zoiets majestueus als een sterrennevel van Orion. De microkosmos en de macrokosmos raken hier elkaar. In de huidlandschappen die ik schilder speelt dit gegeven op de achtergrond. En soms kan je daarvan misschien iets ervaren in het beeld.
  www.museumboerhaave.nl

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 1102 keer bekeken

• Synthetische huid

  15 maart 2008

  Er zijn meer kunstenaars die zich laten inspireren door de huid. Zo heeft de Franse kunstenaar Olivier Goulet een eigen huid gefabriceerd waarvan hij tassen, kleding en accessoires maakt. In huidkleur zodat het resultaat niet te onderscheiden is van echte huid. Een beetje eng wel - en daarom aantrekkelijk. De kunstenaar richt zich juist op deze ambivalentie: fascinerend en ook weerzinwekkend. Sommige mensen durven zijn produkten van nephuid niet eens aan te raken. Voor die categorie maakt hij ook tassen of jurken in een helblauwe of frisroze tint. Voor nog geen 100 euro heb je al een hippe skinbag. Zijn werk is ondermeer tentoongesteld in Londen en Parijs. Nog niet in ons land verkrijgbaar maar wel te bewonderen en te bestellen via de website.
  www.skinbag.net

   

   

   

   

   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 1143 keer bekeken

• Atelierbezoek

  10 maart 2008

  

  Afgelopen weekend waren de Concordia Ateliers open in Utrecht. Veel kunstenaars doen mee en de happening trekt altijd veel bezoekers. Vooral op zondag. Ook in mijn atelier was het een drukte van belang. Veel mensen verbazen zich over wat ik allemaal gebruik op het doek. Dierenvel, gereedschap, fietsbanden, lood...dat dat allemaal mag!? Dat dat kan?! Ze zijn een beetje verbaasd en ook blij verrast. Dat is in ieder geval één van de functies van deze dagen: ik geef de mensen een soort toestemming om creatief te zijn. Je kunt verf gebruiken als je schildert, maar er is nog veel meer mogelijk  - voor de liefhebber. Die ontdekking geeft mensen een nieuw soort vrijheid en vreugde. En omgekeerd vind ik dat weer leuk. Verkopen van je werk is stimulerend en goed voor je ego (en omzet) maar ook deze nevenfunctie treft doel en heeft zijn eigen dynamiek. Zo werd ik verrast door een bezoeker die mij een vossenhuid aanbood (uit de vriezer). "Jij kunt daar vast iets mee." En vandaag kreeg ik een telefoontje van iemand die een oude kist met gebruikt en verroest gereedschap ontdekte bij zijn verhuizing. "Heb jij daarvoor interesse?" Zeker! Mooie naweeën van een weekend open atelier.

  Lees meer >> | 1 Reacties | Reageer | 1125 keer bekeken

• Wat is kunst?

  10 maart 2008

  Wat is kunst? Van tijd tot tijd stel je die vraag als kunstenaar. Kunst moet vernieuwend zijn hoor je vaak. Provocerend wil ook wel eens helpen. Menigeen zal zich verbazen over kunstuitingen met pindakaas, stront, menstruatiebloed, snot, tranen of moedermelk. Dat is allemaal al gedaan en niet vernieuwend meer. Snijden in je vel is ook gedaan. Experimenten met de huid. Kunstenaar Martin C. de Waal gaat weer een stap verder en laat zijn schedel en kin verbouwen en zijn ogen voor 25% Japans maken. In Kunstbeeld van februari motiveert de kunstenaar zijn ingreep in zichzelf –waarvan de video-installatie “In your face” is gemaakt- met een enorme fascinatie voor voortdurende transformatie. “De beelden zijn opmerkelijk omdat in een perfect gezicht rigoureus wordt gesneden. Dat zorgt bij veel kijkers voor verwarrende gevoelens. “ Ten overvloede zegt hij in Kunstbeeld: “Ik ben geen Michael Jackson.” Hij noemt zichzelf de regisseur, ondanks zijn narcose. Deze gefilmde operatie is Kunst want het was geselecteerd voor Art Rotterdam begin februari. Kunst met een grote K dus. Kunst die wringt, schuurt, je ongemakkelijk doet voelen. Ongemakkelijk, ja. Reinildiz van Ditzhuyzen, etiquette-guru en kunsthistorica heeft zo haar eigen opvattingen over kunst. In het maartnummer van Residence stelt ze: ” De vraag of iets kunst is, is wat mij betreft prima te beantwoorden. Kunst bewaart zich, kunst is gelaagd, kunst heeft een lange houdbaarheid. Hetzelfde geldt voor literatuur. De boeken van Kluun en Heleen van Royen lezen best lekker, voor een keertje, maar het is geen literatuur.” www.mcdewaal.com

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 1096 keer bekeken

• Dicht op mijn huid

  10 maart 2008

  Vanwege een grote tentoonstelling die gaat komen, werk ik veel in mijn atelier aan nieuw werk. En opeens ontstond een nieuw idee: huidlandschappen. Het inspireerde me tot een groot aantal nieuwe schilderijen en het einde is nog niet in zicht. Nu wilde ik ook gauw de tentoonstelling in Leiden zien die over de huid gaat. En zo stapte ik onlangs op de trein. Het was even zoeken naar het Boerhavemuseum, maar tussen de steegjes achter de Leidse schouwburg rees het gebouw plotseling op. Tussen de klassen met pubers en groepjes giebelende schoonheidsspecialistes vond ik mijn weg. De opening was weggelegd voor enkele afbeeldingen uit ‘Heftig vel’. In dit formaat opnieuw confronterend. In de bovenzaal veel historisch geneeskundig materiaal en videofragmenten uit o.a. Sunny Bergman’s ‘Beperkt houdbaar’. Wat is dat toch met die botox, dat vrouwen hun aangezichtsspieren lam laten spuiten met gif voor een glad velletje? En dan niet één keer, maar meedere keren om er een beetje profijt van te hebben. Een mooie uitspraak van Dirk van Delft, directeur Boerhaave museum: “Onze huid weerspiegelt onze cultuur.’Expositie Mijn huid, Museum Boerhaave, Lange St. Agnietenstraat 10, Leiden. Te zien t/m 22 juni 2008.

  www.museumboerhaave.nl

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 1136 keer bekeken

• Onder de huid

  5 maart 2008

  Na een grijze en een bruine periode breekt nu weer een periode met kleur aan. Het roestige van gereedschap en het grijze van lood en zink lagen plotseling zwaar op de maag. Helemaal toen ik een tentoonstelling bezocht van Marie Jozé Robben. Pasteuze olieverflagen, de mooiste verftinten en de helderste kleuren. Prachtig! Ik kreeg opeens weer zin in kleur. In de nieuwe serie huidlandschappen graaf ik onder de huid "en ga de diepte in" zoals een bezoeker aan mijn atelier opmerkte. Het is nog een prille verkenningstocht die mij uitdaagt en stimuleert. Waar gaat dit naar toe? Een tipje van de sluier wordt al opgelicht tijdens de open Atelierdagen 8 en 9 maart in het ateliercomplex Concordia in Utrecht. Dan zal een groot publiek voor het eerst kennismaken met mijn nieuwe serie huidlandschappen. Nieuw en kleurrijk. Interesse om te komen? Je bent van harte welkom aanstaand weekend. http://www.ccib.nl/

  Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 1227 keer bekeken