Mijn werk wordt vertegenwoordigd op de Open Art Fair door Galerie Rob Rademaker. Ik exposeer enkele werken uit de serie Aarde & Rivierlandschappen. RTV Utrecht heeft onlangs een filmpjegemaakt over mijn werk en inspiratiebron.

De Open Art Fair is een leuke, afwisselende en 

bijzondere kunstbeurs in het centrum van Utrecht, in de Jaarbeurs achter het CS-station. De kunstbeurs wordt feestelijk geopend op 8 september om 18.00 uur met rond 19.30 uur het openingswoord. Leuk je daar te ontmoeten want ik ben er ook.

De andere kunstenaars die meedoen in stand 3.55 zijn Lou Vos, Gerrit van Lieshout en Dick Schreinders. Verder is er een bijzondere tentoonstelling te zien van Kees Verkade. Heb je interesse? Laat het weten, dan zorg ik voor een gratis toegangskaart.

Open Art Fair, 8 t/m 12 september, Jaarbeurs, Utrecht. Stand 3.55

Wat bijblijft na een bezoek aan de Papier Biënnale 2010 is de schoonheid van de werken, de toewijding aan het materiaal en de arbeidsintensiviteit. Het geduld om het tissuepapier te bewerken met de scalpel in het werk van Lu Shengzhong. De duizenden perforaties in het werk van Amparo Sard of de minutieuze draadwerken van Gjertrud Hals. Insula is een draadwerk dat de cellen van het menselijke zenuwsysteem blootlegt. De schaduwen op de muur zijn onderdeel van het werk. Haar werk Partoont zeer fragiel de mallen van kleine Chinese damesschoentjes. Veel van de werken blinken uit in het ambacht en ingenieuze vondsten. Zoals de versneden boeken van Boukje Voet. Doordat ze als basis een boek over potpourri heeft gebruikt met kleurrijke bloemen vind ik dit echt een werk voor de doelgroep: (huis)vrouwen.Boek 8 hangt met lange slierten van de sokkel af en is een lust voor het oog om te bekijken. Alle letters zijn nog leesbaar. Toch heeft het ook een hoog tuttigheidsgehalte. De meeste werken zijn huzarenstukjes en niet geëngageerd. Veel van de werken oogsten bewondering in de gebruikte techniek en boezemen ontzag in voor het ambacht. Dat betreft met name de monumentale werken van Shengzhong, Piallat, Baier, Sard en Knoechl. De tweedimensionale werken vind ik als sculptuur minder interessant. De verschillen tussen de beide locaties zijn groot. Waar CODA opvalt in haar ruimtelijkheid en monumentale werken, is Museum Rijswijk wat rommeliger van aard. De getoonde werken zijn in Rijswijk verspreid over verschillende klassieke ruimtes vaak gecombineerd met antieke kunst die er al hangt. CODA staat klaar met een professionele persmap en is te volgen op Twitter. Museum Rijswijk heeft net een website in de lucht, waar ze heel trots op is. Veel werk wordt verzet door vrijwilligers. Persoonlijk vind ik CODA indrukwekkender. Het tilt de tentoonstelling als geheel naar een hoger niveau. 

Holland Papier Biënnale 2010, CODA Museum Apeldoorn en Museum Rijswijk, 5 juni t/m 12 september 2010 www.coda-apeldoorn.nl en www.museumryswyk.nl

 Een Spaanse camping aan de Costa Verde heeft zijn eigen dynamiek. In Zarautz zitten we haring aan haring geschakeld op een camping pal aan de tolweg. De campingbaas, druk gesticulerend, loodst onze caravan behendig de heuvels op en wijst ons een minimale plek tussen twee andere caravans. We kunnen nog net een luifel opzetten en het kleine tentje voor de jongens. Veel campers, caravans maar ook Spaanse jongeren en surfers brengen hier een aantal nachten door waarna ze weer verder trekken naar de westkust. De camping is vol lawaai, ronkende motors, drukpratende Spanjaarden, huilende en schreeuwende kinderen, op afstand bestuurbare auto’s, blaffende honden en lallende jongeren ’s avonds laat. Gelukkig hebben we oordoppen bij ons. De enige reden dat we hier zijn neergestreken is de korte afstand tot Bilbao. Vandaag brengen we een bezoek aan het beroemdeGuggenheim museum. Het museum met de Spin van Louise Bourgeois getiteld Maman. Eindelijk zie ik dit beeld in werkelijkheid.
Jammergenoeg vanaf de kade aan de overkant. 
De spin is zo groot dat de mensen met gemak onder het lijf en de poten doorlopen. Er schijnt een mandje met eieren onder haar lijf te hangen maar dat zie ik niet van deze afstand. Bourgeois heeft tot op hoge leeftijd gewerkt als kunstenaar en beeldhouwster. De bezetenheid om werk te maken kwam voort uit frustratie vanwege het overspel van haar vader met haar gouvernante. 'Ik haat die vrouw' heeft ze wel eens gezegd. Pas rond haar zeventigste brak zij door als kunstenaar. Deze zomer overleed zij op 98-jarige leeftijd.

In het overigens prachtige museum zijn twee lopende tentoonstellingen van Robert Rauschenberg en Anish Kapoor. Rauschenberg werkt net als ik met vondsten, vooral uit de industrie. Zijn laatste serie werken getiteld Gluts is op de derde etage van het Guggenheim ten toon gesteld. Hij is geboeid door recycling en geeft gevonden plaatstaal, zink en ijzer een tweede leven als kunstwerk door verschillende vondsten met elkaar te combineren tot een beeld. Bijvoorbeeld een STOP-bord of een oude luxaflex gecombineerd met een touw en een roestige trap. Hij verandert niets aan de materialen maar door de combinatie van vondsten, schept hij een nieuw beeld. Zoals het oude aanrechtblad met twee spoelbakken wat mij opeens twee grote ogen lijken met een rode tuinslang als lange neus. Een vreemd masker van metaal kijkt me aan vanaf de hagelwitte museumwand. Stiekem maak ik foto’s. Elke keer komt er weer een Spaanse bewaker op me aflopen en kijk ik onschuldig alsof ik de eerste foto maak.

Anish Kapoor maakt spannende installaties waarbij vorm en materiaal uitgangspunt zijn. Zo heeft hij een zaalvullende installatie van rode wax in een grote ronde cirkel gecombineerd met een metalen hefboom. Het lijkt alsof de rode wax door de hefboom op een draaischijf naar buiten wordt geperst alwaar dikke klonten ontstaan. Jelle kan het niet laten er even met zijn vinger in te peuren. Het is zachter dan kaarsvet. De bewaker komt direct met een doos tissues aanlopen en schudt bestraffend met haar strenge hoofd. Blijkbaar gebeurt dit vaker. Ik had ook wel even willen voelen maar durf nu niet meer. Kapoor speelt hier met de verbeelding van de kijker. Wat door een machine gemaakt lijkt te zijn, is door hem met de hand neergelegd.

In een volgende zaal is het precies andersom. Ook hier is dieprode wax zijn materiaal. De halve zaal is gevuld met pallets van tonnetjes rode wax. De tonnetjes passen in een kanon dat klaar staat. Het kanon schiet de waxpatronen af in de hoek tegen de witte museummuren.  Hele klodders zijn al tegen de muren gekwakt en ook de grond ligt bezaaid met wax en rode vloeistof. De associatie met bloed, oorlog, leven en dood ligt voor de hand. Behalve het kanon, staat er ook nog een compressor en een lege stoel. Er loopt een snoer over de grond. Waarvoor zou dat zijn? Onze vraag wordt bijna meteen beantwoord als een man in grijze overall de zaal binnen komt lopen. Hij stapt over het hekje van de installatie en zet de compressor aan. Hij pakt een ton rode wax en propt deze in het kanon. Hij duwt de boel goed aan met een soort spatel. Dan sluit hij het kanon af. Vervolgens neemt hij plaats op de stoel. Hij zit en wacht. Het publiek stroomt toe en de spanning stijgt. Wat gaat er gebeuren? Is het allemaal een grote act of gaat dat kanon echt af? Na enige minuten komt de man in beweging en Beer fluistert: ‘Het apparaat bouwt nog steeds druk op.’ De man loopt kalm en waardig naar het kanon. Hij gaat er naast staan en wacht nog even. Dan plotseling grijpt hij de hendel en duwt deze met alle kracht naar beneden. Een enorme knal vult de museumzaal. Het rode waxpatroon schiet op volle kracht in de hoek van de zaal en blijft daar aan de muur hangen als een dikke puist. De man loopt kalm weg alsof er niets gebeurd is. Wij bekomen van de schrik en blijven gefascineerd kijken naar de rode puist. Minutenlang. Dan komt de wax in beweging en druipt langzaam naar beneden. De klont valt op de vloer bij de rest van de rode massa. Voldaan lopen we de zaal uit. Jammer dat de kinderen hier niet bij waren, die denken nog steeds dat musea saai zijn en zitten op de begane grond achter een computer op hyves.

Werken van Anish Kapoor (ook grote fascinerende pigmentwerken waar je in verdwijnt) zijn nog te zien t/m 12 oktober, Robert Rauschenberg Gluts, te zien t/m 12 september, Guggenheim  Museum Bilbao.

In het tijdperk van nieuwe begrippen zoals Guerilla Gardening, Schaamgroen, Balkonmoestuinen en Vertical Gardens, lijkt groen een steeds prominentere steunkleur te worden in de stad. Hoe communiceert de stad de openbare groene ruimte? Verschillende kunstenaars laten hierover hun licht schijnen. 
De expositie Steunkleur Groen brengt deze ontwikkeling in beeld en toont de eigenwijze kracht van de natuur. In de expositie gaat het huiselijk groen soms letterlijk op stap en breekt uit om de stad te ontdekken. Het twittert erop los. Ontmoet elkaar op Facebook of FourSquare. Ook is het groen soms een (on)bedoeld sieraad, een verstilde verbeelding of een manier om ideeën en dromen letterlijk uit te laten komen. 
Wie doen er mee aan deze groene expo? Een greep uit het aanbod: Joop Stolk (foto), De VIPbus, Cultural Oil, Hans van Lunteren, Angeliek de Jonge, Myrthe Mandenmakers, Wieteke Opmeer, HIK Ontwerp, Kommer Troost, Dennis Moet, Atelier van Corven en Herman van Doorn. De tentoonstelling Steunkleur Groen is nog te zien t/m 8 augustus bij Kunstliefde, Nobelstraat 12a in Utrecht.

Curator Mark Kremer heeft de kunstenaars voor KAAP geselecteerd. Het eerste werk wat hij koos wasShelter of colourfulness van Tamás Kaszás uit Praag. Het is een werk dat goed aansluit bij de insteek van deze tentoonstelling: artistiek activisme. Een kas van hout en glas in lood staat midden in het groen. Kaszás heeft zich laten inspireren door ideeën van Goethe, Beuys en Steiner. Eigenlijk wilde hij de bunker onder de grond bouwen maar dat mocht niet omdat de omgeving van het fort beschermd natuurgebied is. Daarop besloot de kunstenaar het gevaarte in de lucht te plaatsen en bouwde hij zijn schuilplaats op pallets. De kunstenaar is gefascineerd hoe kleuren de groei van planten beïnvloeden. Zo schijnt rood licht beter te zijn voor de groei van de bladeren en blauw licht is beter voor de wortels. Als je de houten kas betreedt, is er een plantenbak met kruiden aangelegd onder het gekleurde glas in lood. De zon schijnt naar binnen en tovert kleuren op de blaadjes. Het is binnen een serene, meditatieve plek. Van buiten doet de bunker me denken aan de ark van Noach. Een veilige plek afgeschermd tegen de boze buitenwereld. Kaszás, die ik even ontmoet vlak voor de opening doet me denken aan de veganisten die bij mij in het ecologisch woonproject wonen. Idealistisch, terug naar de natuur en eten van eigen grond. Vanuit dit werk heeft de curator andere kunstwerken gezocht in de lijn van het artistiek activisme. Het gaat in KAAP om buiten je kaders te treden, out of the box  denken. Het spoor van de kunstenaar volgen en je inleven in de ander. Een mooie thematiek zo rond de verkiezingen en na de overwinning van de PVV. De kunstenaar die hier het verst in gaat is Saskia Janssen. Zij dompelt zich graag onder in subculturen van matrozen, bouwvakkers of nachtclubzangeressen. Zij liet zich inspireren door het circus, waar ze zelf ook gewerkt heeft met slangen. Zij is de enige kunstenaar van wie twee werken op KAAP geplaatst zijn. Het eerste staat pal voor het grote buitenterras Hoepel voor Mensen. Een houten brug of schans waarop kinderen met fietsen naar beneden kunnen razen door een geblindeerde hoepel. Ze daagt kinderen uit hun angst te overwinnen en de sprong te wagen, net als zij ooit deed met haar slangenoptreden. Haar tweede werk is iets verderop in een boom geplaatst,Bioscoop voor Vogels. Elf films gemaakt door studenten van de Rietveld belichten de wereld van de mens zoals vogels die zouden kunnen willen zien. Het is de eerste vogelbioscoop ter wereld met een plateau vol pinda’s, brood en gedroogd fruit.

Kaap, elk weekend geopend t/m 4 juli, Fort Ruigenhoek, Ruigenhoeksedijk, Groenekan.

Ik pak mijn spullen om naar fort Ruigenhoek in Groenekan te fietsen. Morgen wordt daar de aftrap gegeven voor Kaap, een groot kunstproject in en rondom het fort voor kinderen en volwassenen. Vandaag is de rondleiding voor de gidsen. We lopen samen met de curator en alle vrijwilligers langs de elf kunstwerken. De curator Mark Kremer vertelt iets meer over de kunstenaars en hun achtergrond. Het eerste werk wat hij koos was ‘Shelter of colourfulness’ van Tamás Kaszás uit Praag . Een bunker van hout en glas in lood staat midden in het groen. Eigenlijk zou de bunker onder de grond gebouwd moeten zijn maar dat mocht niet van het fort, wat beschermd natuurgebied is. Toen het niet de grond in mocht, besloot de kunstenaar het in de lucht te plaatsen en bouwde hij zijn bunker op pallets. De kunstenaar is gefascineerd hoe kleuren de groei van planten beïnvloeden. Zo schijnt rood licht beter te zijn voor de groei van de bladeren en  blauw licht is beter voor de wortels. Als je de houten bunker betreedt, is er een kas met plantjes aangelegd onder het transparante glas in lood. De zon schijnt naar binnen en tovert kleuren op de blaadjes. Uiteindelijk wil de kunstenaar dit proces van groei en beïnvloeding vastleggen en meten. Vanuit dit werk heeft de curator andere kunstwerken gezocht en dan vooral die passen in ‘artistiek activisme’. Het gaat in het hele Kaapproject om even buiten je kaders te treden, out of the box te denken. Volg het spoor van de kunstenaar en probeer je in te leven. Voor kinderen zijn er leuke ontdekkingen zoals een grammofoon die vanzelf gaat spelen als je hard schreeuwt in een pijpje. Of de houten brug waarmee je met fietsjes naar beneden kunt razen door een geblindeerde houten hoepel. Ook de popcornmachine die op gezette tijden popcorn de lucht in blaast wat je lekker op mag eten is vast favoriet bij de kids. Kunstenaar James Beckett laat kinderen kleine bunkers bouwen van allemaal afzonderlijke onderdelen. Door te bouwen en te lijmen ontstaat een eigen kunstwerk wat echter nauwelijks afwijkt van dat van je buurman. Vier bunkers vormen samen één fort. Pinkstermaandag ga ik de eerste rondleiding doen en dan in juni nog drie keer. Maar eerst moet ik me morgen eens goed inlezen in alle kunstwerken zodat ik niet met een mond vol tanden sta. Opening Kaap 23 mei om 2 uur, daarna elk weekend t/m 4 juli. Fort Ruigenhoek, Ruigenhoeksedijk, Groenekan. (vlakbij Utrecht)

Een heerlijke nacht gehad zo onder de sterrenhemel. Wat opvalt is dat je zo weinig auto’s hoort en dat zijn wij niet gewend, wonend pal aan de A27. De nachten zijn echt doodstil. Na het ontbijt lopen we het stadje in op zoek naar fietsenverhuur. Dergelijke bedrijfjes zijn dun gezaaid. Gister nog vroeg ik het in de apotheek en die jongen haalde zijn schouders op en keek me zeer verbaasd aan alsof ik van een andere planeet kwam. ‘Fiets je nooit?’ vroeg ik. ‘ I drive my car’. Ik wist dat er een fietsenverhuur zat bij het postkantoor dus toen oriënteerden we ons daarop. Even later stonden we bij een Duitse vrouw tussen de fietsen, die hier haar business van gemaakt had en haar prijs goed wist te maken. We kregen vier simpele, wat afgeragde mountainbikes en nadat Beer een borg had gestort, vertrokken we richting Arrecife zuidwaarts. De route loopt pal langs de kust over fietspaden en boulevards. Bij villa Toledo, vlakbij huis nemen we koffie en smeren ons in. De zon schijnt uitbundig en door de wind van zee verbranden we gauw zonder het te merken. Ik voel me wel stoer zo met mijn mannen op de fiets. In Nederland stelt het niks voor, maar hier zijn we een bezienswaardigheid. Met onze gekleurde rugtassen op de rug en Beer met een hoed op, banen we ons een weg door Arrecife en rijden midden op de autoweg. De auto’s wijken ruim uit voor ons. We stoppen bij de burcht Castillo de San Jose. Hier is sinds 1976 het museum van hedendaagse kunst gevestigd. Werken van Manrique, Miro, Tapies en Millares. Verschillende materiekunstwerken zijn te zien. De fototentoonstelling van Huan Zhang boeit ook de jongens. Deze Chinese kunstenaar heeft in het werk ‘ Family Tree’ zijn hoofd vol getekend met de namen van zijn voorouders. In tien verschillende portretten zie je de ontwikkeling. De eerste manshoge foto van zijn hoofd begint met enkele Chinese tekens en de laatste foto toont een volledig zwart gezicht bedekt met inkt. Bizar. Het gaat over identiteit en identiteitsverlies wat bij de laatste wazige foto beangstigend treffend is weergegeven. We klimmen de burcht in en kunnen buiten op het dak ver uitkijken. Het restaurantgedeelte evenals de rest, is ontworpen door Manrique en heeft dezelfde ronde vorm als het restaurant in de Vuurbergen. Dit keer met een prachtig uitzicht op de haven van Arrecife. We fietsen verder langs het vliegveld van Arrecife dat pal aan de oceaan ligt. Hier is plek voor wat naturistenstrandjes. Een fijne locatie zo dichtbij het motorgeronk en de uitlaatgassen van opstijgende vliegtuigen. Het is wel fascinerend om zo dichtbij te kunnen komen en die grote joekels zo over je heen te zien en horen vliegen. We fietsen verder in de brandende zon naar playa Honda waar we wat lunchen onder de schaduw van een palmboom. Het is hier super rustig. Een jogger, een man die zijn honden uitlaat, een fietsend kind maar weinig toeristen. We rijden nog iets verder naar Porta del Carmen waar we gaan zwemmen in de zee. Dit is een grote badplaats met veel hotels en ziet er ongezellig uit. We zijn blij met ons eigen lieflijke Costa Teguise en de Camel’s spring Club. Op goed geluk gekozen via internet maar wel een schot in de roos. Op de terugtocht trekken we allemaal een blouse aan want onze armen zijn flink verbrand ondanks regelmatige smeersessies. We strijken neer in een typisch Spaans eettentje met tapas. Zo’n vriendelijke man achter de bar met een missende tand neemt onze bestelling op. Hij spreekt geen Engels maar heeft wel een kaart in het Engels. Calamaria, gemengde visschotel, wat salade en tapas in veel olijfolie. Alles smaakt gekruid, Spaans en pittig. We eten hier als enige toeristen ons buikje rond. Langzaam lopen de tafeltjes vol met meer mensen en wij fietsen voldaan op huis aan.

Aan tafel schuift Beer een brief onder mijn neus. De uitslag van het bevolkingsonderzoek blijkt al een week lang in zijn brievenbakje te liggen. De hele familie gaat om me heen staan als ik de brief openscheur. Jelle vroeg gister nog in de badkamer: ‘Mam, heb je nu kanker?’ Toen wist ik het nog niet want ik had die brief nog niet gezien.  Ik heb mijn leesbril niet op maar zie wel een hele lap tekst. Dat kan nooit goed zijn. ‘Geef mijn bril eens’ beveel ik. Zoonlief komt toegesneld, ik zet het ding op mijn neus en begin te lezen. ‘Blablabla …beoordeling van uw foto’s….geen afwijkingen gevonden.’ Yes! Dat is goed nieuws. Waar schrijven ze de brief dan mee vol? Dat je vooral geen gat in de lucht moet springen want dat het slechts een momentopname is. Als je iets vreemds ontdekt tussen nu en twee jaar, moet je zelf contact opnemen met de huisarts en er volgt een alarmerend rijtje:

-als u een knobbeltje in uw borst voelt

-als u een deukje of kuiltje in de huid van uw borst heeft

-als de huid van uw borst op een plek dikker is dan normaal

-als er bloed uit uw tepel komt

-als uw tepel verandert

-als uw borst anders aanvoelt

‘Gatver, bloed uit je tepel? Kan dat dan?’ vraagt Jelle verschrikt. Tja, ik moet er ook niet aan denken. Ik vouw de brief weer op en pak mijn spullen voor het atelier waar ik vandaag ga schilderen. Ik werk aan de Zandmotor wat eigenlijk ook de vorm van een borst heeft. Grappig. Zit ik toch weer bij huid. Ik breng zanderige tinten aan, grijs voor de omgeving en een beetje mosgroen voor het hart van de motor. Aan het einde van de dag ziet het schilderij er al aardig uit maar heeft duidelijk nog meer verflagen nodig. De olieverf moet echter eerst goed drogen anders ontstaan vlekken. Ik kleur ook het andere schilderij, een Waddenlandschap in met blauw en bruin. De eerste lagen doe ik met acryl. Daar overheen komen verschillende olieverflagen. Aan het einde van de week ga ik deze werken afmaken. Anders na de meivakantie. In de avond zoef ik nog even met de Volvo naar de sportschool voor een pittige Zumba-les. De Latijns-Amerikaanse muziek knalt door de zaal en het Colombiaanse meisje draait als een gek met haar heupen. Ze heeft een broek met slierten aan, een echte Zumba-broek, die wild heen en weer slingeren bij zoveel billengedraai. Echt, als je denkt dat je dansen kunt of je denkt je jong te voelen met vijftig, ga nooit naar Zumba. De confrontatie met zoveel ritmische, sensuele souplesse is bikkelhard. En die grote spiegels zijn helemaal killing. Toch heeft het jeugdig enthousiasme van het meisje de overhand en krijg ik alleen maar de slappe lach als ik de mambo-pasjes weer eens niet bij kan houden.

Het wordt weer eens tijd om verf te ruiken. Eventjes achter de computer en dan gauw op de fiets. Oh nee, ik ga lekker luxe met de Volvo, dan kan ik twee nieuw gemaakte schilderijen meenemen naar huis. Vlak voor de aswolk legde ik de laatste hand aan mijn ‘Stille vulkaan’ en die zal nu wel droog zijn. Hoe voorspellend kan een kunstenaar zijn? Ik schilder een stille vulkaanen een week later barst de vulkaan op IJsland uit elkaar. Het schilderij in vurige tinten zal mooi staan bij ons oranje wollen tapijt. Dit is vloeken in de kerk van de kunst, maar ja ik vind het toch wel fijn als een en ander met elkaar combineert in huis. En ook aan je lijf trouwens. Zo kan Beer soms combinaties aantrekken die mij van kleur doen verschieten. Zijn repliek is dan altijd: leg maar wat klaar. Wat dat betreft doen we niet onder voor het stel dat ik onlangs op straat zag lopen. Hij met een ijsje en een klodder ijs aan zijn neus. Zij al poetsend met een zakdoek aan zijn neus. Wie is nou erger? Zij die zich overal mee bemoeit of hij die zich als een kind laat afvegen en blijkbaar niet bewust is van een klodder ijs aan zijn neus? Zo’n stel zijn wij ook een beetje en we lachen er meestal hartelijk om als zich weer zo’n situatie voordoet , waarbij enige scheldwoorden niet ongebruikelijk zijn. Maar daar zijn we aan gewend.

In het atelier aangekomen heb ik eigenlijk meer zin om een nieuw schilderij te ontwerpen. Vroeger kwakte ik altijd gelijk verf op het doek. Tegenwoordig werk ik in series en denk meer na voordat ik iets opstart. In het proces kan ik dan nog heel intuïtief werken en gebruik maken van het toeval. In de serie aardelandschappen ben ik bezig met de Zandmotor en ik maak vandaag de contouren van een Waddenlandschap. Ik laat me inspireren door een kleine afbeelding, een luchtfoto van een eiland. Ik schets de contouren en vul het in met pasta en zand. Dit laat ik drogen zodat ik de volgende keer heel veel te verven heb. Dan wordt het weer eens tijd voor een megalange dag in het atelier. Ik maak nog wat foto’s van schilderijen en foto’s van werk in uitvoering. Misschien is dat wel leuk voor mijn blog of twitter, bedenk ik. Dan kunnen mensen meekijken in het ontstaan van een kunstwerk. Mooie koninginnedagkleuren trouwens...

Ik rommel, douche, schrijf, lees en doe een was. Verder wat tuinieren bij ons buitenhuisje. Dat was zo'n beetje het weekend. Zondag rijden we naar Castricum. Zo'n lekker strand met een strandafgang onder handbereik en een parkeerplaats op loopafstand. De mannen gaan graven en Sarah installeert zich met cappuccino op een terrasstoel. De NRC en de Volkskrant met bijlagen geven me vertier voor de komende uren. Even lekker smeren en dan duik ik in de columns van Sylvia Witteman en Wim de Jong, beiden ook op Twitter en leuk om te volgen. Sylvia twittert op haar eigen hylarische manier:  De popcorn is hier heel vies, met namaakbotersmaak. Soms zit er zout én suiker op, dat heet 'kettlecorn' . Ontzettend smerig.  Of deze tweet over haar gezin: Moet je eens met 3 kinderen worst gaan maken. De darmen hingen in de kroonluchter en het gehakt zit nóg tussen de plinten. En ze twittert over het in onbruik raken van boeken en kranten: Zelfs mijn 12-jarige dochter heeft een E-reader. 8-jarige Boelie leest er ook op. Spaart veel geld, bomen, en ruimte in kasten en koffers. En over Twitter heeft ze ook nog niet alles door als ze vraagt: waarom hebben sommige mensen een 'verified profile'? Is dat een hele grote eer? Vast wel

Wim de Jong (ook een Abraham) heeft zich nog maar pas in Twitterland begeven als @DeJongOne en schrijft in zijn column: Ik probeer nu al twee weken de flow, de taal en de toonhoogte van mijn medespreeuwen onder de knie te krijgen. Op mijn stukje van de dakgoot zitten er ongeveer honderd: mijn zogeheten followers. Na publicatie van deze column stijgt het aantal followers tot zijn verbazing in één dag met 100 followers naar de 344 op maandagmiddag.  Ja, ja zo werkt dat bij 'Twittergoden'. Sarah is online te volgen via twitter op @huidlandschap. De avonturen van 'Sarah op twitter' kun je nog uitgebreider nalezen op het gelijknamige blog.