Burgemeester en blinde op bezoek
Met ketting en al betrad hij ons pand in Utrecht. Ateliercomplex Concordia bestond dit weekend vijf jaar en dat vierden we. De Utrechtse burgemeester Aleid Wolfssen onthulde het nieuwe logo van het pand. De Sirenen van Artivocaal zongen het publiek met operastem naar binnen. Aleid bezocht de ateliers op de eerste verdieping en was erg onder de indruk. In mijn schilderatelier vertelde ik het publiek over het ontstaan van de Huidlandschappen en dat in Utrecht de kunst op straat ligt - soms. Mijn schilderij Opengebarsten bestaat uit stukken lichtgroen glas van een bushokje gevonden in de wijk Overvecht. Ik werk graag met vondsten van de straat of uit de natuur. Aleid luisterde met belangstelling. In het volgende atelier van Beatrijs kregen we een persoonlijk verhaal over haar troostgewaden. Heel bijzonder om te horen hoe zij het thema rouw verwerkt in haar kunstobjecten. De beeldend kunstenaars Trix Arensman en Carlien Oudes delen samen een atelier. De grote geschilderde vis van Carlien aan de muur heette ons happend welkom. Trix had een installatie in voorbereiding met tientallen drijvende petrischaaltjes die nu nog op de grond la
gen maar binnenkort ergens drijven op het water. Daarna volgden de schilders Anneke Kerkhof en Bas Lobik die elk ook weer hun eigen stijl hebben. Anneke schildert intuïtief vanuit de kosmos en Bas maakt formele schilderkunst vanuit strepen. "Hij schildert zichzelf onder dak'. Hierna bracht de zingende Sirene ons via de trap naar beneden naar de meubelwerkplaatsen van Sandra Catsburg en de gebroeders Bosma. Prachtige handgemaakte meubels die je allemaal zo in je huis zou willen zetten.
En zo was de toon gezet voor een succesvol weekend vol kunst, ambacht, klezmermuziek en een enthousiast publiek. Mijn mooiste moment in het atelier was zondag toen een blinde meneer met stok binnenkwam. Het schoot door me heen 'wat doet die man hier - hij ziet toch niets'? En toen begon ik gewoon te vertellen en vroeg of hij het fijn vond om mijn schilderijen met huid, vacht en structuur aan te raken. En zo tastte hij met zijn gevoelige vingertoppen een twee meter lang schilderij af. Hij begon bovenaan en bukte door zijn knieën totdat hij alles gevoeld had. Hij scande de huidlagen in het schilderij met zijn vingers en er verscheen een glimlach om zijn lippen. Wat een rijkdom!
judith
16 maart 2010
Beste Els,
Nu ben ik toch benieuwd wat je met je laatste zin bedoelt: 'wat een rijkdom': de blinde die iets voelt en er van geniet? Of dat jij een blinde man in je atelier hebt? Mij ontgaat de strekking. Mijn man is blind. Hij voelt ook wel eens iets hier en daar van kunst of wat dan ook. Zijn vingertoppen zijn echt niet gevoeliger dan die van jou of mij. Alleen herkent hij eerder structuur of voorwerpen. Ook de mythe dat blinden beter horen (wat fijn toch dat u beter hoort!) moet de wereld maar eens uit. Iedereen die z'n ogen dicht doet gaat op geluiden letten. Dat is de truc. Anyway, om een lang verhaal kort te maken: ik snap je laatste zin dus niet, het is verdomde lastig als je blind bent en zeker geen rijkdom. Dat iemand dan zijn andere zintuigen gebruikt is heel normaal. Het allerfijnste is dan dat anderen daar ook normaal mee omgaan en niet helemaal 'vertederd raken'....
Dat wilde ik je toch even zeggen.
groet,Judith
Hanneke Bruijnje
16 maart 2010
Beste Els,
Een mooie opening op deze manier. Leuk voor alle kunstenaars om zo in het zonnetje gezet te worden.
Ik begrijp de laatste zin van jouw verhaal wel, maar ook de reactie van Judith. Die reactie is vol verbittering, jammer want ik denk dat je het goed bedoelde.
Groet,
Hanneke
Els Vegter
17 maart 2010
Voor Judith,
Op dat moment voelde ik me verbonden met deze man via mijn werk - ondanks zijn handicap. De man kon niets zien van de kleuren en de kunst en had toch een sterke beleving en ik voelde dat met hem mee. Mijn werk kreeg daardoor een extra lading en dimensie. Op een of andere manier voelde dat vervuld, ontroerd, geraakt, rijk. Daarnaast ben ik zeer blij met mijn twee ogen die kunnen zien.
groet,
els vegter
Els Vegter
17 maart 2010
Dankjewel Hanneke voor jouw reactie - dat was ik nog vergeten.
Els